Διεθνή

ΗΠΑ–Κίνα: Εμπορική προσέγγιση με φόντο τη γεωπολιτική καταιγίδα

ΗΠΑ–Κίνα: Εμπορική προσέγγιση με φόντο τη γεωπολιτική καταιγίδα
Οι συνομιλίες στο Παρίσι ανοίγουν τον δρόμο για πιθανές συμφωνίες σε γεωργία, κρίσιμα ορυκτά και «διαχειριζόμενο εμπόριο», λίγο πριν από την κρίσιμη συνάντηση Τραμπ–Σι στο Πεκίνο.

Σταθεροποίηση αντί για θεαματική επανεκκίνηση

Η ουσία των συνομιλιών στο Παρίσι δείχνει ότι ΗΠΑ και Κίνα δεν επιδιώκουν αυτή τη στιγμή μια βαθιά επανεκκίνηση των σχέσεών τους. Στόχος τους είναι περισσότερο να φρενάρουν την επιδείνωση παρά να εγκαινιάσουν μια νέα εποχή στρατηγικής εμπιστοσύνης. Οι αγορές αγροτικών προϊόντων, τα κρίσιμα ορυκτά και οι μηχανισμοί διαχειριζόμενου εμπορίου είναι πεδία στα οποία μπορούν να υπάρξουν αμοιβαία οφέλη χωρίς να λυθούν τα μεγάλα ζητήματα που συνεχίζουν να δηλητηριάζουν τη σχέση: η τεχνολογία, η βιομηχανική πολιτική, η εθνική ασφάλεια και η γεωπολιτική επιρροή.

Αυτό σημαίνει ότι ακόμη κι αν ο Τραμπ και ο Σι εμφανιστούν στο Πεκίνο με νέα πακέτα συμφωνιών, η βαθύτερη εικόνα δεν θα έχει αλλάξει. Η σχέση ΗΠΑ–Κίνας θα παραμείνει μια σχέση συνεργασίας υπό καχυποψία και ανταγωνισμού υπό αλληλεξάρτηση.

Μια εύθραυστη ισορροπία σε έναν κατακερματισμένο κόσμο

Σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο κατακερματισμένος, η περιορισμένη σταθεροποίηση ίσως είναι το πιο ρεαλιστικό αποτέλεσμα που μπορούν να πετύχουν αυτή τη στιγμή οι δύο πλευρές. Η Ουάσιγκτον και το Πεκίνο γνωρίζουν ότι μια νέα εμπορική έκρηξη θα επιβάρυνε περαιτέρω τις παγκόσμιες αγορές, τις εφοδιαστικές αλυσίδες και την ήδη εύθραυστη οικονομική εμπιστοσύνη.

Γι’ αυτό και οι συνομιλίες στο Παρίσι έχουν ιδιαίτερη σημασία. Δεν προμηνύουν το τέλος της αμερικανοκινεζικής αντιπαράθεσης. Δείχνουν, όμως, ότι και οι δύο υπερδυνάμεις αναγνωρίζουν την ανάγκη να κρατήσουν ανοιχτούς ορισμένους διαύλους συνεργασίας, έστω και μέσα σε ένα περιβάλλον βαθιάς στρατηγικής δυσπιστίας.

Η επικείμενη σύνοδος Τραμπ–Σι, επομένως, δεν θα κριθεί μόνο από το περιεχόμενο των ανακοινώσεων. Θα κριθεί και από το αν θα καταφέρει να στείλει το μήνυμα ότι, παρά τον ανταγωνισμό, οι δύο μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου εξακολουθούν να μπορούν να διαχειρίζονται τις διαφορές τους χωρίς να οδηγούν το διεθνές σύστημα σε νέα, ανεξέλεγκτη αστάθεια.

Πηγή: Pagenews.gr