Το Ιράν δεν απειλεί μόνο — διασπά το ΝΑΤΟ εκ των έσω

Ο πόλεμος στη Μέση Ανατολή αποκαλύπτει βαθύ στρατηγικό ρήγμα μεταξύ ΗΠΑ και Ευρώπης

Ο πόλεμος με το Ιράν δεν αποτελεί απλώς μια ακόμη γεωπολιτική κρίση. Αποκαλύπτει μια δομική ασυμφωνία στο εσωτερικό του NATO, η οποία ενδέχεται να αποδειχθεί πιο επικίνδυνη από οποιαδήποτε εξωτερική απειλή.

Το βασικό διακύβευμα δεν είναι μόνο η στρατιωτική αντίδραση της Συμμαχίας, αλλά η ίδια η στρατηγική της συνοχή.

Δύο κόσμοι μέσα στην ίδια Συμμαχία

Η κρίση φέρνει στην επιφάνεια μια αυξανόμενη διάσταση:

• Οι ΗΠΑ βλέπουν το ΝΑΤΟ ως παγκόσμιο εργαλείο ισχύος
• Πολλές ευρωπαϊκές χώρες το αντιλαμβάνονται ως περιφερειακή αμυντική συμμαχία

Αυτή η διαφορά δεν είναι τακτική — είναι στρατηγική και δομική.

Η σκιά της Ουκρανίας

Για την Ευρώπη, η προτεραιότητα παραμένει ο πόλεμος στην Ουκρανία και η απειλή από τη Ρωσία.

• Η ασφάλεια της ηπείρου θεωρείται υπαρξιακό ζήτημα
• Οι πόροι (στρατιωτικοί και πολιτικοί) είναι περιορισμένοι
• Ένα νέο μέτωπο στη Μέση Ανατολή θεωρείται επικίνδυνη διάσπαση προσοχής

Για πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, το Ιράν είναι δευτερεύον θέατρο.

Η αμερικανική οπτική: παγκόσμια σύγκρουση

Αντίθετα, η Ουάσινγκτον βλέπει τη σύγκρουση με το Ιράν ως μέρος μιας ευρύτερης στρατηγικής:

• διατήρηση αξιοπιστίας
• έλεγχος ενεργειακών και θαλάσσιων οδών
• ανάσχεση ανταγωνιστών

Το ΝΑΤΟ, σε αυτή τη λογική, πρέπει να μπορεί να επιχειρεί από τον Περσικό Κόλπο έως τον Ινδο-Ειρηνικό.

Το ρήγμα γίνεται ορατό

Η διαφωνία έχει ήδη πρακτικές συνέπειες:

• ευρωπαϊκές χώρες αρνούνται συμμετοχή σε επιχειρήσεις κατά του Ιράν
• επιφυλάξεις για αποστολές στα Στενά του Ορμούζ
• διαφορετικές εκτιμήσεις για τον κίνδυνο κλιμάκωσης

Το ερώτημα που τίθεται πλέον ανοιχτά:«Για ποιο σκοπό υπάρχει το ΝΑΤΟ;»

Το σύνδρομο Ιράκ–Αφγανιστάν

Η ευρωπαϊκή επιφυλακτικότητα δεν είναι τυχαία.

Οι εμπειρίες από:

• Ιράκ
• Αφγανιστάν

έχουν αφήσει βαθύ αποτύπωμα:

• φόβος για μακροχρόνιες εμπλοκές
• ασαφείς στόχοι
• πολιτικό κόστος στο εσωτερικό

Ένας νέος πόλεμος με το Ιράν θεωρείται πιθανή επανάληψη αυτών των λαθών.

Ποιος ωφελείται από τη διάσπαση

Η στρατηγική απόκλιση δεν περνά απαρατήρητη από τους ανταγωνιστές:

Ρωσία

• επωφελείται από τη διάσπαση της δυτικής προσοχής
• αποκτά μεγαλύτερο περιθώριο κινήσεων στην Ευρώπη

Κίνα

• επωφελείται από τη μετατόπιση της αμερικανικής προσοχής
• ενισχύει τη θέση της στον Ινδο-Ειρηνικό

Όσο το ΝΑΤΟ διασπάται, τόσο οι αντίπαλοι ενισχύονται.

Το στρατηγικό δίλημμα

Η Συμμαχία αντιμετωπίζει ένα κρίσιμο ερώτημα:

• Να επεκτείνει τη δράση της παγκοσμίως;
• Ή να διατηρήσει αυστηρή γεωγραφική εστίαση;

Αν προσπαθήσει να κάνει τα πάντα:

• κινδυνεύει με υπερεπέκταση
• χάνει τη συνοχή της

Αν περιοριστεί:

• κινδυνεύει να χάσει επιρροή

Κρίση ταυτότητας

Ο πόλεμος με το Ιράν δεν δοκιμάζει μόνο τη στρατιωτική ισχύ του ΝΑΤΟ.

Δοκιμάζει την ίδια του την ταυτότητα.

Η πραγματική απειλή δεν είναι η ήττα στο πεδίο — αλλά η απώλεια κοινής στρατηγικής κατεύθυνσης.

Αν τα μέλη της Συμμαχίας δεν συμφωνήσουν:

• τι είναι προτεραιότητα
• και για ποιον λόγο πολεμούν

τότε το ρήγμα δεν θα έρθει απ’ έξω. Θα έρθει από μέσα.

Πηγή: pagenews.gr