Σχέδιο 2 δισ. με “κρυφούς άσσους”: Φοροελαφρύνσεις, έσοδα και… πολιτικά στοιχήματα

Το παρασκήνιο πίσω από το πακέτο της ΔΕΘ, οι στοχευμένες κινήσεις και τα “μηνύματα” προς αγορά και ψηφοφόρους

Η προσπάθεια της κυβέρνησης να διπλασιάσει τον δημοσιονομικό χώρο από το 1 στο φιλόδοξο όριο των 2 δισ. ευρώ έως τη ΔΕΘ δεν είναι απλώς μια τεχνική άσκηση οικονομικής πολιτικής. Είναι ένα πολιτικό στοίχημα υψηλού ρίσκου, με σαφείς στοχεύσεις τόσο στο εσωτερικό όσο και στο ευρωπαϊκό πεδίο.

Στο οικονομικό επιτελείο γνωρίζουν καλά πως η υπεραπόδοση των εσόδων δεν αρκεί από μόνη της. Χρειάζεται ένα μείγμα “έξυπνων” παρεμβάσεων, που θα δημιουργεί χώρο χωρίς να διαταράσσει τη δημοσιονομική πειθαρχία. Εκεί ακριβώς εντάσσεται η εντατικοποίηση της μάχης κατά του λαθρεμπορίου, ένα πεδίο που παραδοσιακά υπόσχεται πολλά αλλά αποδίδει λίγα. Αυτή τη φορά, όμως, η επένδυση στην τεχνολογία παρουσιάζεται ως game changer, με προσδοκώμενα έσοδα που αγγίζουν τα 500 εκατ. ευρώ.

Παράλληλα, η αύξηση της φορολόγησης στα υψηλά κέρδη από διαδικτυακά παιχνίδια μπορεί να φαίνεται δευτερεύουσα, αλλά στο παρασκήνιο θεωρείται πολιτικά “ανώδυνη” επιλογή: δεν πλήττει άμεσα τη μεσαία τάξη και ενισχύει το αφήγημα της δικαιότερης κατανομής βαρών.

Το “κρυφό χαρτί” των δαπανών

Πέρα από τα έσοδα, το μεγάλο παιχνίδι παίζεται στις δαπάνες. Η συγκράτηση τους λειτουργεί ως σιωπηρός μηχανισμός παραγωγής πλεονασμάτων. Κυβερνητικά στελέχη παραδέχονται κατ’ ιδίαν ότι αυτή η τακτική έχει διπλό όφελος:

• δημιουργεί χώρο για παροχές
• χωρίς να απαιτεί νέους φόρους

Ωστόσο, δεν λείπουν οι ενστάσεις. Ορισμένοι προειδοποιούν ότι η υπερβολική περιστολή μπορεί να “παγώσει” κρίσιμες δημόσιες επενδύσεις, κάτι που θα φανεί με καθυστέρηση.

Οι φοροελαφρύνσεις με πολιτικό αποτύπωμα

Το πακέτο που σχεδιάζεται δεν είναι ουδέτερο. Αντιθέτως, έχει σαφές πολιτικό πρόσημο:

• Η κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος στέλνει μήνυμα στήριξης στους επαγγελματίες.
• Η μείωση της προκαταβολής φόρου απευθύνεται σε επιχειρήσεις που ζητούν ρευστότητα.
• Η αύξηση του ακατάσχετου λογαριασμού ενισχύει την καθημερινή λειτουργία της αγοράς.

Δεν είναι τυχαίο ότι τα μέτρα αυτά αγγίζουν κοινωνικές ομάδες με έντονη πολιτική επιρροή.

Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσεται και η πιθανή μείωση της φορολογίας στα ενοίκια, που επιχειρεί να ισορροπήσει ανάμεσα σε ιδιοκτήτες και την ανάγκη αύξησης της προσφοράς κατοικιών.

Οι Βρυξέλλες και τα “ψιλά γράμματα”

Τίποτα, ωστόσο, δεν θεωρείται δεδομένο πριν από την τελική διαπραγμάτευση με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς. Εκεί θα κριθεί αν το πακέτο μπορεί να περάσει χωρίς “ψαλίδι”.

Σύμφωνα με πληροφορίες, υπάρχει ήδη σιωπηρή πίεση για στοχευμένα και όχι οριζόντια μέτρα, καθώς οι εταίροι φοβούνται δημοσιονομικές εκτροπές σε μια περίοδο αβεβαιότητας.

Το σχέδιο “άμυνας” για νέα κρίση

Στο πίσω μέρος του μυαλού της κυβέρνησης παραμένει το σενάριο παράτασης της ενεργειακής κρίσης. Γι’ αυτό και χτίζεται ένα “μαξιλάρι” εσόδων μέσω:

• ρυθμίσεων οφειλών
• κινήτρων για αποπληρωμή χρεών
• και έκτακτων εισπρακτικών παρεμβάσεων

Η ρύθμιση των 72 δόσεων, αν και παρουσιάζεται ως διευκόλυνση, λειτουργεί ταυτόχρονα ως μηχανισμός άμεσης ενίσχυσης των ταμείων.

Ο παράγοντας πληθωρισμός: φίλος ή εχθρός;

Παράδοξα, ο υψηλότερος πληθωρισμός λειτουργεί ως δίκοπο μαχαίρι. Από τη μία ενισχύει τα φορολογικά έσοδα μέσω της κατανάλωσης, από την άλλη πιέζει τα νοικοκυριά.

Στο πολιτικό επίπεδο, αυτό μεταφράζεται σε ένα λεπτό ισοζύγιο: περισσότερα έσοδα χωρίς κοινωνική δυσαρέσκεια.

Το πακέτο της ΔΕΘ δεν είναι απλώς μια δέσμη μέτρων. Είναι ένα πολυεπίπεδο σχέδιο ισορροπίας ανάμεσα σε οικονομικές αντοχές, κοινωνικές προσδοκίες και πολιτικές επιδιώξεις.

Το μεγάλο ερώτημα παραμένει:

• θα καταφέρει η κυβέρνηση να μετατρέψει τον δημοσιονομικό χώρο σε πολιτικό κεφάλαιο;
• Ή οι ίδιες οι συνθήκες της οικονομίας θα θέσουν τα όρια πριν καν ανακοινωθούν οι εξαγγελίες;

Πηγή: pagenews.gr