Το “χαμένο” 6% που κυνηγά το Μαξίμου: Η επιχείρηση επαναπατρισμού και ο φόβος της χαλαρής ψήφου

Στο Μέγαρο Μαξίμου έχουν καταλήξει σε ένα σκληρό αλλά απολύτως ρεαλιστικό συμπέρασμα:

Η επόμενη εκλογική μάχη δεν θα κριθεί τόσο από το ποιος θα κερδίσει νέους ψηφοφόρους, αλλά από το ποιος θα καταφέρει να ξαναφέρει πίσω τους δικούς του.

Και για τη Νέα Δημοκρατία, το μεγάλο πολιτικό στοίχημα έχει πλέον αριθμό:6%.

Αυτό είναι – σύμφωνα με κυβερνητικές εκτιμήσεις και δημοσκοπικά δεδομένα – το κρίσιμο κομμάτι ψηφοφόρων που είχαν στηρίξει τη ΝΔ το 2023 αλλά σήμερα εμφανίζονται:

• αποστασιοποιημένοι,
• θυμωμένοι,
• κουρασμένοι,
• ή πολιτικά “παγωμένοι”.

Και στο Μαξίμου γνωρίζουν καλά ότι χωρίς αυτούς, η προοπτική μιας άνετης τρίτης θητείας γίνεται πολύ πιο δύσκολη.

Το νέο δόγμα: “Πρώτα η συσπείρωση”

Μέχρι πριν λίγους μήνες, η κυβερνητική στρατηγική βασιζόταν κυρίως στην αδυναμία της αντιπολίτευσης.

Σήμερα όμως το κλίμα έχει αλλάξει.

Η κοινωνική φθορά από:

• την ακρίβεια,
• το στεγαστικό,
• την πίεση στη μεσαία τάξη,
• και την αίσθηση “κυβερνητικής κόπωσης”

έχει αρχίσει να παράγει μικρές αλλά επικίνδυνες διαρροές προς:

• την αποχή,
• την αδιευκρίνιστη ψήφο,
• αλλά και μικρότερα δεξιά ή αντισυστημικά κόμματα.

Και αυτό ακριβώς είναι που τρομάζει περισσότερο το Μαξίμου.

Γιατί οι αναλύσεις δείχνουν ότι δεν υπάρχει μαζική μετακίνηση προς το ΠΑΣΟΚ ή τον ΣΥΡΙΖΑ. Υπάρχει κυρίως απομάκρυνση από τη ΝΔ χωρίς σαφή νέα πολιτική στέγη.

Το “κοινό-στόχος” του Μητσοτάκη

Σύμφωνα με πολιτικούς αναλυτές που συνεργάζονται με την κυβέρνηση, ο βασικός στόχος είναι συγκεκριμένος:

Οι ψηφοφόροι του “μεσαίου χώρου” που το 2023 επέλεξαν σταθερότητα και οικονομική ασφάλεια, αλλά σήμερα αισθάνονται ότι:

• η καθημερινότητα δεν βελτιώνεται αρκετά,
• οι μεταρρυθμίσεις δεν ακουμπούν τη ζωή τους,
• και το κυβερνητικό αφήγημα έχει χάσει τη δυναμική του.

Στο Μαξίμου τους περιγράφουν ως:«σιωπηλή δεξαμενή δυσαρέσκειας που ακόμη δεν έχει αποσυνδεθεί οριστικά».

Και γι’ αυτό η στρατηγική αλλάζει.

Το αναθεωρημένο εκλογικό ημερολόγιο

Μπορεί δημόσια ο Κυριάκος Μητσοτάκης να επιμένει ότι οι εκλογές θα γίνουν το 2027, όμως στο παρασκήνιο το θέμα του timing παραμένει ανοιχτό.

Στο κυβερνητικό επιτελείο εξετάζουν:

• τις ευρωπαϊκές εξελίξεις,
• την πορεία της οικονομίας,
• τις γεωπολιτικές εντάσεις,
• αλλά και τη δημοσκοπική συμπεριφορά της λεγόμενης “γκρίζας ζώνης”.

Η δημόσια αναφορά Μητσοτάκη ότι οι πολίτες θα επιλέξουν το 2027 ποιος θα εκπροσωπήσει τη χώρα στην προεδρία της ΕΕ θεωρήθηκε σαφές μήνυμα εξάντλησης της τετραετίας.

Ωστόσο, κυβερνητικά στελέχη παραδέχονται ιδιωτικά ότι:«στην πολιτική ποτέ δεν λες ποτέ».

Ο φόβος της “χαλαρής υπεροχής”

Η μεγάλη ανησυχία στο Μαξίμου δεν είναι η ήττα.

Είναι κάτι πιο ύπουλο:

Η σταδιακή φθορά μέσα στην κυριαρχία.

Οι δημοσκοπήσεις εξακολουθούν να δείχνουν τη ΝΔ πρώτη δύναμη με σημαντική διαφορά.

Όμως πίσω από τα ποσοστά, οι αναλυτές βλέπουν:

• μειωμένο ενθουσιασμό,
• χαμηλότερη συσπείρωση,
• και αυξημένη κοινωνική κόπωση.

Και αυτό είναι κάτι που φάνηκε έντονα και στο πρόσφατο συνέδριο της ΝΔ:οργανωτική κυριαρχία, αλλά χωρίς τον παλιό παλμό της βάσης.

Η στρατηγική “επιστροφής στο κέντρο”

Γι’ αυτό και το επόμενο διάστημα αναμένεται:

• πιο έντονη έμφαση σε οικονομικά μέτρα,
• παρεμβάσεις για τη μεσαία τάξη,
• κινήσεις σε στεγαστικό και φορολογία,
• και επαναφορά του διλήμματος:«σταθερότητα ή πολιτική περιπέτεια».

Το κυβερνητικό επιτελείο θεωρεί ότι όσο κατακερματισμένη παραμένει η αντιπολίτευση, η ΝΔ μπορεί να ανακτήσει τους αποστασιοποιημένους ψηφοφόρους της αν καταφέρει να επαναφέρει το αίσθημα ασφάλειας.

Και κάπου εκεί εμφανίζεται το “μαγικό” 6%.

Γιατί αυτό το ποσοστό, σύμφωνα με τις εκτιμήσεις του Μαξίμου, είναι αρκετό:

• για να διατηρήσει η ΝΔ καθαρή πολιτική κυριαρχία,
• να μπλοκάρει σενάρια αστάθειας,
• και να κρατήσει ζωντανό το σχέδιο της τρίτης συνεχόμενης κυβερνητικής θητείας.

Το πραγματικό πρόβλημα της κυβέρνησης

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τη ΝΔ δεν είναι ότι έχασε την πρωτιά.

Δεν την έχασε.

Το πρόβλημα είναι ότι ένα κομμάτι των ψηφοφόρων της δεν συγκινείται πλέον όσο παλιά.

Και αυτό είναι πολύ πιο επικίνδυνο πολιτικά από μια απλή δημοσκοπική πτώση.

Γιατί οι κυβερνήσεις συνήθως δεν πέφτουν όταν δυναμώνει η αντιπολίτευση.

Πέφτουν όταν κουράζονται οι δικοί τους άνθρωποι.