Άδωνις προς Ανδρουλάκη: «Η πολιτική κριτική δεν δικάζεται» [vid]

Η μήνυση Ανδρουλάκη μετατρέπει μια πολιτική καταγγελία σε μείζον ζήτημα δημοκρατίας και δημόσιας λογοδοσίας

Σε μία από τις πιο σκληρές αλλά και ουσιαστικές πολιτικές συγκρούσεις των τελευταίων μηνών εξελίσσεται η υπόθεση της μήνυσης του Νίκου Ανδρουλάκη κατά του Άδωνι Γεωργιάδη, με φόντο τις δημόσιες τοποθετήσεις του υπουργού Υγείας για το ακίνητο της οικογένειας Ανδρουλάκη που μισθώνεται στο Ελληνικό Δημόσιο.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν αμφισβήτησε ευθέως τη νομιμότητα της διαδικασίας. Αντιθέτως, από την πρώτη στιγμή έθεσε κυρίως πολιτικό και ηθικό ζήτημα, επιμένοντας ότι άλλο το «νόμιμο» και άλλο το «πολιτικά αποδεκτό» για έναν πολιτικό αρχηγό που εμφανίζεται ως τιμητής των πάντων.

Η αρχική του ανάρτηση ήταν απολύτως ενδεικτική:

«Είναι όλα αυτά νόμιμα; Μάλλον. Είναι όμως και ηθικά; Σίγουρα όχι!».

Με αυτή τη φράση, ο υπουργός Υγείας έδωσε εξαρχής το πολιτικό στίγμα της σύγκρουσης: δεν μίλησε για ποινικές ευθύνες, αλλά για πολιτική και ηθική συνέπεια.

Η καταγγελία Γεωργιάδη: “Δεν μπορείς να κουνάς το δάχτυλο στους πάντες”

Ο Άδωνις Γεωργιάδης σήκωσε τους τόνους απέναντι στον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, κατηγορώντας τον ότι εμφανίζεται μονίμως ως αυστηρός κριτής της δημόσιας ζωής, χωρίς να αποδέχεται αντίστοιχο έλεγχο για τον ίδιο.

«Ο Νίκος Ανδρουλάκης μπορεί να κατηγορεί τους πάντες και να κουνά το δάχτυλο ως ο διαπρύσιος κήνσωρ της ηθικής, αλλά πλέον αυτό δεν μπορεί να συνεχίσει να το κάνει», ανέφερε χαρακτηριστικά.

Στην κυβέρνηση θεωρούν ότι το βασικό πολιτικό επιχείρημα του υπουργού αγγίζει ένα υπαρκτό ζήτημα πολιτικής αξιοπιστίας: κατά πόσο ένας αρχηγός της αντιπολίτευσης μπορεί να εμφανίζεται ως απόλυτος εκφραστής της “ηθικής υπεροχής”, όταν η οικογένειά του διατηρεί επί χρόνια οικονομική σχέση με το Δημόσιο μέσω μίσθωσης ακινήτου.

Το επίμαχο σημείο: Νόμιμο μεν, αλλά πολιτικά προβληματικό

Ο υπουργός Υγείας επέμεινε ιδιαίτερα στο timing και στις πολιτικές συνθήκες της εποχής.

«Λίγες μέρες πριν το Καστελλόριζο και το πρώτο Μνημόνιο το τότε Κτηματολόγιο υπό την κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου νοίκιασε με υπέρογκο ενοίκιο το ακίνητο», σημείωσε.

Η αναφορά αυτή δεν έγινε τυχαία. Ο Άδωνις επιχειρεί να συνδέσει την υπόθεση με τη συνολική πολιτική κουλτούρα της μεταμνημονιακής περιόδου, κατά την οποία –όπως υποστηρίζει η Νέα Δημοκρατία– αναπτύχθηκαν πελατειακές και κομματικές σχέσεις με το κράτος.

Ακόμη πιο αιχμηρή ήταν η αποστροφή του για το οικονομικό σκέλος της υπόθεσης:

«Το Ελληνικό Δημόσιο έχει πληρώσει ως σήμερα 1.200.000 ευρώ».

Ενώ σε νεότερες δηλώσεις του τόνισε:

«Η οικογένεια Ανδρουλάκη εισπράττει 10.000 ευρώ τον μήνα από το Δημόσιο. Για μένα είναι ηθικά απαράδεκτο για φέρελπι πρωθυπουργό και αρχηγό της αντιπολίτευσης».

Η απάντηση στη μήνυση: “Η πολιτική κριτική δεν ποινικοποιείται”

Η κίνηση Ανδρουλάκη να προσφύγει στη Δικαιοσύνη έδωσε στον Άδωνι Γεωργιάδη την ευκαιρία να μετατρέψει την υπόθεση από πολιτική αντιπαράθεση σε θεσμικό ζήτημα ελευθερίας πολιτικού λόγου.

Ο υπουργός Υγείας αντέδρασε άμεσα:

«Θα ζητήσω να αρθεί η ασυλία μου, να πάμε στο δικαστήριο όπου και θα αθωωθώ».

Και συνέχισε με μία δήλωση που ήδη συζητείται έντονα στο πολιτικό παρασκήνιο:

«Είναι αδύνατο να πιστεύω ότι θα υπάρξει ελληνικό δικαστήριο που θα καταδικάσει πολιτικό για πολιτική κριτική σε πολιτικό».

Για τον ίδιο, το ζήτημα πλέον ξεπερνά το ακίνητο και αφορά τον ίδιο τον τρόπο λειτουργίας της Δημοκρατίας.

«Η πολιτική κριτική στη χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία δεν πρόκειται να ποινικοποιηθεί», υπογράμμισε.

Η στρατηγική Γεωργιάδη: πολιτική αντεπίθεση αντί άμυνας

Σε αντίθεση με την τακτική που ακολουθούν συχνά πολιτικά πρόσωπα όταν βρίσκονται αντιμέτωπα με νομικές κινήσεις, ο Άδωνις Γεωργιάδης επέλεξε ευθεία πολιτική σύγκρουση.

Δεν αναδίπλωσε τις δηλώσεις του. Δεν μίλησε για “παρεξήγηση”. Δεν προσπάθησε να χαμηλώσει τους τόνους.

Αντιθέτως, επέλεξε να υπερασπιστεί δημόσια το δικαίωμα ενός πολιτικού να ασκεί σκληρή πολιτική κριτική απέναντι σε έναν άλλο πολιτικό αρχηγό.

«Αν νομίζετε ότι εμένα με φοβίζετε με τη μήνυση, κάνετε πολύ μεγάλο λάθος», δήλωσε με εμφανή πολιτική αυτοπεποίθηση.

Και ίσως αυτή ακριβώς να είναι η ουσία της στρατηγικής του: να εμφανιστεί όχι ως κατηγορούμενος, αλλά ως πολιτικός που υπερασπίζεται την ελευθερία της δημόσιας αντιπαράθεσης απέναντι σε μια προσπάθεια –όπως ο ίδιος θεωρεί– φίμωσης της πολιτικής κριτικής.

Πηγή: pagenews.gr