«Μιλήστε με τη Μόσχα τώρα!» – Ο Ράντεφ τινάζει στον αέρα την ευρωπαϊκή γραμμή για την Ουκρανία

Ο Βούλγαρος πρόεδρος σπάει το μεγαλύτερο πολιτικό ταμπού της ΕΕ, ζητά απευθείας διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία και πυροδοτεί φόβους για τη δημιουργία νέου ευρωπαϊκού μπλοκ που αμφισβητεί τη στρατηγική των Βρυξελλών.

Δεν ήταν μια συνηθισμένη δήλωση.Δεν ήταν καν μια ακόμη διαφωνία μέσα στο πολύπλοκο ευρωπαϊκό μωσαϊκό.Ήταν μια πολιτική βολή στο κέντρο της σημερινής στρατηγικής της Ευρωπαϊκής Ένωσης για τον πόλεμο στην Ουκρανία.

Από το Παρίσι, λίγες ώρες πριν από τη συνάντησή του με τον Γάλλο πρόεδρο Εμανουέλ Μακρόν, ο Βούλγαρος πρόεδρος Ρούμεν Ράντεφ άναψε φωτιές ζητώντας ανοιχτά αυτό που μέχρι πρόσφατα θεωρούνταν σχεδόν απαγορευμένη συζήτηση στις Βρυξέλλες:

Άμεσες διαπραγματεύσεις Ευρώπης – Ρωσίας.

«Η Ευρώπη πρέπει επιτέλους να συμφωνήσει να ξεκινήσει διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία», δήλωσε, επιμένοντας ότι η ίδια η Ευρωπαϊκή Ένωση οφείλει να αναλάβει ηγετικό ρόλο χωρίς εξαρτήσεις και χωρίς εξωτερικούς διαμεσολαβητές.

Η φράση έπεσε σαν κεραυνός.

Για πολλούς Ευρωπαίους αξιωματούχους δεν επρόκειτο απλώς για μια έκκληση υπέρ της ειρήνης.

Ήταν μια ευθεία αμφισβήτηση της πολιτικής που ακολουθεί η ΕΕ από την πρώτη ημέρα της ρωσικής εισβολής.

Η στιγμή που αλλάζει η συζήτηση

Στις αρχές του πολέμου, η Ευρώπη εμφανιζόταν σχεδόν απόλυτα ενωμένη.Οι κυρώσεις διαδέχονταν η μία την άλλη.Η στρατιωτική βοήθεια προς το Κίεβο αυξανόταν.Οι κυβερνήσεις μιλούσαν με μία φωνή.Σήμερα όμως το τοπίο μοιάζει διαφορετικό.Ο πόλεμος έχει μετατραπεί σε μακροχρόνια σύγκρουση φθοράς.Οι ευρωπαϊκές οικονομίες συνεχίζουν να αντιμετωπίζουν πιέσεις.Η κοινωνική κόπωση αυξάνεται.Και το ερώτημα που μέχρι πρόσφατα ψιθυριζόταν μόνο πίσω από κλειστές πόρτες αρχίζει να ακούγεται όλο και πιο δυνατά:

Υπάρχει στρατιωτική λύση;

Ο Ράντεφ έδωσε τη δική του απάντηση.Και αυτή δεν άρεσε καθόλου σε πολλούς ευρωπαϊκούς κύκλους.

Το μπλοκ των «σκεπτικιστών» μεγαλώνει

Το πραγματικό πρόβλημα για τις Βρυξέλλες δεν είναι ο ίδιος ο Βούλγαρος πρόεδρος.

Είναι ότι δεν φαίνεται πλέον μόνος.

Στη Σλοβακία, ο Ρόμπερτ Φίτσο επιμένει ότι η Ευρώπη πρέπει να δώσει μεγαλύτερο βάρος στη διπλωματία και μικρότερο στη στρατιωτική κλιμάκωση.

Στην Ουγγαρία, παρά τις πολιτικές ανακατατάξεις, παραμένει ισχυρή η θέση ότι η σύγκρουση δεν μπορεί να συνεχιστεί χωρίς σαφή πολιτική στρατηγική εξόδου.

Σε αρκετές χώρες της Κεντρικής Ευρώπης και των Βαλκανίων, η συζήτηση έχει ήδη μετατοπιστεί.

Όχι στο πόσα ακόμη όπλα θα σταλούν.

Αλλά στο πώς και πότε θα ξεκινήσει μια διαδικασία διαπραγμάτευσης.

Και ακριβώς εκεί βρίσκεται η μεγάλη ανησυχία των ευρωπαϊκών θεσμών.

Η δημιουργία ενός άτυπου πολιτικού μπλοκ που δεν απορρίπτει τη στήριξη προς την Ουκρανία, αλλά αμφισβητεί ανοιχτά τη σημερινή στρατηγική.

Οι διάλογοι που δεν γίνονται δημόσια

Στους διαδρόμους των ευρωπαϊκών θεσμών, η συζήτηση έχει γίνει πιο έντονη από ποτέ.

«Δεν μπορούμε να πορευόμαστε χωρίς ορατό πολιτικό τέλος», παραδέχονται διπλωματικές πηγές.

Απέναντι σε αυτή τη λογική, άλλοι αξιωματούχοι απαντούν:

«Η πρόωρη διαπραγμάτευση θα δώσει στη Ρωσία αυτό που δεν κατάφερε να κερδίσει στο πεδίο.»

Η αντιπαράθεση είναι πλέον στρατηγική.

Και αφορά το μέλλον της ίδιας της Ευρώπης.

Από τη μία πλευρά βρίσκονται όσοι θεωρούν ότι η πίεση προς τη Μόσχα πρέπει να συνεχιστεί μέχρι να υπάρξει ουσιαστική μεταβολή των δεδομένων.

Από την άλλη, όσοι πιστεύουν ότι η ήπειρος πρέπει να προετοιμάσει από τώρα την επόμενη ημέρα.

Η σκιά της Ουάσιγκτον

Η συζήτηση γίνεται ακόμη πιο περίπλοκη λόγω της αβεβαιότητας για τον ρόλο των Ηνωμένων Πολιτειών τα επόμενα χρόνια.

Σε πολλές ευρωπαϊκές πρωτεύουσες υπάρχει έντονος προβληματισμός για το ενδεχόμενο περιορισμού της αμερικανικής εμπλοκής στην ευρωπαϊκή ασφάλεια.

Το ερώτημα είναι απλό αλλά κρίσιμο:

Αν η Ουάσιγκτον μειώσει το βάρος που σηκώνει σήμερα, είναι έτοιμη η Ευρώπη να αναλάβει μόνη της το πολιτικό, στρατιωτικό και οικονομικό κόστος;

Για αρκετούς αναλυτές, οι δηλώσεις Ράντεφ αποτελούν την πρώτη δημόσια έκφραση αυτής ακριβώς της αγωνίας.

Το τέλος μιας εποχής;

Ο Ρούμεν Ράντεφ μπορεί να μην εκφράζει ακόμη την πλειοψηφία των κυβερνήσεων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εκφράζει όμως κάτι που γίνεται ολοένα πιο εμφανές:

Την κόπωση.

Την αμφιβολία.

Τον φόβο ότι η σημερινή στρατηγική ίσως δεν οδηγεί τόσο κοντά στο τέλος του πολέμου όσο πίστευαν πολλοί πριν από λίγα χρόνια.

Και γι’ αυτό η παρέμβασή του προκάλεσε τόσο ισχυρό πολιτικό αντίκτυπο.

Διότι η πραγματική είδηση δεν είναι ότι ένας Ευρωπαίος ηγέτης ζήτησε διαπραγματεύσεις με τη Ρωσία.

Η πραγματική είδηση είναι ότι ολοένα περισσότεροι στην Ευρώπη αρχίζουν να συζητούν το ίδιο πράγμα.

Και όταν οι αμφιβολίες παύουν να ψιθυρίζονται και μετατρέπονται σε δημόσιο πολιτικό λόγο, τότε συνήθως έχει ήδη ξεκινήσει μια νέα φάση της ευρωπαϊκής ιστορίας.

Πηγή: pagenews.gr