Νότιος Λίβανος- G7: Η Ειρήνη Υπογράφεται στις Συνόδους, αλλά ο Πόλεμος Συνεχίζεται στα Χωριά

Η G7 ζητά άμεση κατάπαυση του πυρός, η Ουάσιγκτον προωθεί νέα αρχιτεκτονική ασφάλειας στη Μέση Ανατολή, όμως στη νότια λιβανική μεθόριο οι κάτοικοι συνεχίζουν να θρηνούν νεκρούς και να επιστρέφουν σε κατεστραμμένες κοινότητες. Το χάσμα ανάμεσα στη διπλωματία και την πραγματικότητα παραμένει τεράστιο.

Την ώρα που οι ηγέτες της G7, από το Εβιάν της Γαλλίας, απηύθυναν νέα έκκληση για άμεση κατάπαυση του πυρός στον Λίβανο και χαιρέτιζαν τη συμφωνία-πλαίσιο μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ιράν ως μια πιθανή ευκαιρία σταθεροποίησης της Μέσης Ανατολής, η πραγματικότητα στον νότιο Λίβανο παρέμενε δραματικά διαφορετική.

Η εικόνα που καταγράφεται στις παραμεθόριες κοινότητες δεν παραπέμπει σε μεταπολεμική εξομάλυνση, αλλά σε μια εύθραυστη ανακωχή που μπορεί να καταρρεύσει ανά πάσα στιγμή.

Η διεθνής διπλωματία μιλά για αποκλιμάκωση.

Οι κάτοικοι μιλούν για κηδείες.

Το ανθρώπινο κόστος πίσω από τα γεωπολιτικά παζάρια

Σε χωριά της νότιας λιβανικής επικράτειας, οικογένειες επιστρέφουν σταδιακά στα σπίτια τους, συναντώντας ερείπια, κατεστραμμένες υποδομές και μια διαρκή αίσθηση ανασφάλειας.

Παρά τις ανακοινώσεις περί εκεχειρίας, οι ισραηλινές αεροπορικές επιδρομές και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις συνεχίστηκαν τις τελευταίες εβδομάδες, προκαλώντας νέες απώλειες αμάχων και αναζωπυρώνοντας τον φόβο μιας νέας γενικευμένης ανάφλεξης.

Οι αριθμοί είναι αποκαλυπτικοί.

Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Λιβανέζοι έχουν εκτοπιστεί από την έναρξη της σύγκρουσης, ενώ οι νεκροί προσεγγίζουν τις 4.000. Χιλιάδες κατοικίες και κρίσιμες υποδομές έχουν υποστεί σοβαρές ζημιές ή έχουν καταστραφεί ολοσχερώς.

Για τους κατοίκους των χωριών του Νότου, η συζήτηση περί γεωπολιτικής ισορροπίας μοιάζει μακρινή.

Το ερώτημα είναι απλούστερο:

Θα μπορέσουν να επιστρέψουν μόνιμα στα σπίτια τους χωρίς να ξαναφύγουν;

Η G7 επιχειρεί να μετατρέψει την ανακωχή σε πολιτική λύση

Οι ηγέτες των επτά ισχυρότερων δυτικών οικονομιών έστειλαν σαφές μήνυμα από τη Γαλλία.

Στο κοινό ανακοινωθέν τους υποστήριξαν την ανάγκη πλήρους εφαρμογής μιας κατάπαυσης του πυρός στον Λίβανο, ενώ συνέδεσαν την περιφερειακή σταθερότητα με την επιτυχία της νέας συμφωνίας ΗΠΑ–Ιράν.

Η λογική των δυτικών πρωτευουσών είναι σαφής:

Εάν η Ουάσιγκτον και η Τεχεράνη καταφέρουν να διαμορφώσουν έναν λειτουργικό μηχανισμό αποκλιμάκωσης, τότε θα περιοριστεί και η δυνατότητα της Χεζμπολάχ να διατηρεί ανοικτό το μέτωπο απέναντι στο Ισραήλ.

Πρόκειται ουσιαστικά για μια προσπάθεια σύνδεσης της περιφερειακής ασφάλειας με τη νέα αρχιτεκτονική που επιχειρεί να οικοδομήσει η αμερικανική διπλωματία.

Το μεγάλο πρόβλημα: Η Χεζμπολάχ δεν θεωρεί ότι έχασε

Παρά τις καταστροφές, η Χεζμπολάχ εξακολουθεί να παρουσιάζει τη σύγκρουση ως στρατηγική επιτυχία.

Η οργάνωση υποστηρίζει ότι επέζησε απέναντι στη στρατιωτική ισχύ του Ισραήλ και θεωρεί ότι η συνέχιση της ισραηλινής παρουσίας σε τμήματα του νότιου Λιβάνου αποτελεί προσωρινή κατάσταση που θα ανατραπεί υπό διεθνή πίεση.

Αυτή η αντίληψη δυσκολεύει οποιαδήποτε προσπάθεια μόνιμης αποστρατιωτικοποίησης της περιοχής.

Η Ουάσιγκτον, η Βηρυτός και το Τελ Αβίβ επιδιώκουν τη δημιουργία «ζωνών ασφαλείας» όπου ο έλεγχος θα περάσει αποκλειστικά στον λιβανικό στρατό και στις κρατικές αρχές.

Ωστόσο, η εφαρμογή αυτού του σχεδίου παραμένει εξαιρετικά δύσκολη χωρίς πολιτική συναίνεση στο εσωτερικό του Λιβάνου.

Η Ευρώπη βλέπει το λιβανικό μέτωπο ως δοκιμασία της νέας στρατηγικής Μέσης Ανατολής

Για τις Βρυξέλλες, η σταθεροποίηση του Λιβάνου δεν αποτελεί μόνο ανθρωπιστικό ζήτημα.

Αποτελεί δοκιμασία για ολόκληρη τη νέα γεωπολιτική στρατηγική που αναπτύσσεται μετά τη συμφωνία ΗΠΑ–Ιράν.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ανησυχεί ότι μια αποτυχία στον Λίβανο θα μπορούσε να υπονομεύσει:

• τη συμφωνία της Ουάσιγκτον με την Τεχεράνη,
• την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ,
• τη σταθερότητα των ενεργειακών αγορών,
• και τις ευρύτερες προσπάθειες περιφερειακής αποκλιμάκωσης.

Γι’ αυτό και η πίεση για πολιτική διευθέτηση εντείνεται καθημερινά.

Η επόμενη μέρα δεν θα κριθεί στις πρωτεύουσες

Το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι αν θα υπογραφούν νέα μνημόνια κατανόησης ή αν θα εκδοθούν νέες διεθνείς ανακοινώσεις.

Το πραγματικό τεστ βρίσκεται στα χωριά του νότιου Λιβάνου.

Εκεί όπου οι κάτοικοι επιστρέφουν στα κατεστραμμένα σπίτια τους.

Εκεί όπου οι οικογένειες συνεχίζουν να θάβουν τους νεκρούς τους.

Εκεί όπου η γραμμή μεταξύ εκεχειρίας και νέου πολέμου παραμένει εξαιρετικά λεπτή.

Η G7 μπορεί να μιλά για ιστορική ευκαιρία.

Η Ουάσιγκτον μπορεί να επενδύει στη νέα συμφωνία με το Ιράν.

Όμως όσο η καθημερινότητα στον νότιο Λίβανο καθορίζεται από αεροπορικές επιδρομές, εκτοπισμούς και αβεβαιότητα, η ειρήνη θα παραμένει περισσότερο διπλωματικός στόχος παρά πραγματικότητα επί του πεδίου.

Πηγή: pagenews.gr