Οι παλιές παρεμβάσεις που άφησαν το αποτύπωμά τους
Στην πορεία των αιώνων έγιναν πολλές προσπάθειες διατήρησης της βελανιδιάς. Ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα είχαν τοποθετηθεί μεταλλικά στηρίγματα και αλυσίδες για να συγκρατούνται τα τεράστια κλαδιά της.
Αργότερα εφαρμόστηκαν διάφορες τεχνικές συντήρησης, ενώ τμήματα του κορμού ενισχύθηκαν ακόμη και με σκυρόδεμα. Ωστόσο, αρκετές από αυτές τις παρεμβάσεις θεωρούνται σήμερα ακατάλληλες και πιθανότατα συνέβαλαν στην επιδείνωση της κατάστασης.
Παράλληλα, η συνεχής παρουσία εκατομμυρίων επισκεπτών γύρω από τη ρίζα της βελανιδιάς άσκησε πρόσθετη πίεση στο οικοσύστημα που τη στήριζε.
Το τέλος ενός δέντρου, όχι της κληρονομιάς του
Παρά τον θάνατό της, η Major Oak δεν πρόκειται να απομακρυνθεί από το δάσος Σέργουντ. Οι ειδικοί εξηγούν ότι το νεκρό ξύλο της εξακολουθεί να αποτελεί πολύτιμο καταφύγιο για εκατοντάδες είδη εντόμων, μυκήτων, πτηνών και άλλων οργανισμών.
Στην πραγματικότητα, τα νεκρά δέντρα διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο στη βιοποικιλότητα των δασικών οικοσυστημάτων, καθώς αποτελούν βασικό στοιχείο του φυσικού κύκλου ζωής.
Έτσι, αν και η θρυλική βελανιδιά δεν θα ξαναβγάλει φύλλα, θα συνεχίσει να προσφέρει ζωή στο δάσος που την φιλοξένησε για περίπου χίλια χρόνια.
Η Major Oak μπορεί να έπαψε να ζει, όμως η ιστορία της, ο θρύλος του Ρομπέν των Δασών και η θέση της στην ευρωπαϊκή πολιτιστική κληρονομιά θα παραμείνουν αναλλοίωτα για τις επόμενες γενιές.
Πηγή: Pagenews.gr