Η ιστορία ξανανοίγει τους φακέλους της
Οι περιπτώσεις αυτές δεν είναι μεμονωμένες εξαιρέσεις. Είναι αποδείξεις ενός ευρύτερου μοτίβου. Η τέχνη των γυναικών συχνά υποτιμήθηκε, κρύφτηκε, αποδόθηκε αλλού ή κρίθηκε με διαφορετικά μέτρα. Η σύγχρονη αποκατάσταση αυτών των δημιουργών είναι αναγκαία, αλλά δεν πρέπει να παρουσιάζεται ως γενναιόδωρη παραχώρηση του παρόντος. Είναι καθυστερημένη επιστροφή ενός χρέους.
Τα μουσεία, οι ιστορικοί τέχνης και οι συλλογές καλούνται σήμερα να επανεξετάσουν όχι μόνο έργα, αλλά και βεβαιότητες. Ποιος αποφάσισε τι είναι αριστούργημα; Ποιος είχε δικαίωμα στην υπογραφή; Ποιος μπορούσε να μπει στις ακαδημίες, στις συλλογές, στα βιβλία και στις μεγάλες αίθουσες των μουσείων; Και πόσες γυναίκες παραμένουν ακόμη ανώνυμες πίσω από έργα που θαυμάζονται με λάθος όνομα;
Η αποκατάσταση δεν αρκεί να γίνει αθόρυβα. Πρέπει να γίνει δημόσια, καθαρά και με το πραγματικό της όνομα: διόρθωση μιας ιστορικής αδικίας.
Η καθυστερημένη δικαίωση των γυναικών ζωγράφων δεν αλλάζει μόνο το παρελθόν. Αλλάζει και το παρόν, γιατί αναγκάζει το κοινό να δει την τέχνη χωρίς τον παλιό μηχανισμό αποκλεισμού. Κάθε σωστή απόδοση έργου σε μια γυναίκα δημιουργό δεν είναι απλώς μια διορθωμένη λεζάντα. Είναι μια υπενθύμιση ότι η ιστορία που μάθαμε ήταν συχνά μισή.
Πηγή: Pagenews.gr