Μπορεί ο Πολάκης να διασώσει τον ΣΥΡΙΖΑ ή απλώς θα διαχειριστεί την παρακμή του;

Η παραίτηση του Σωκράτη Φάμελλου και η διαδικασία ανάδειξης νέας ηγεσίας δεν αποτελούν απλώς ακόμη ένα εσωκομματικό επεισόδιο. Αποκαλύπτουν μια βαθύτερη κρίση στρατηγικής και ταυτότητας, η οποία συνοδεύει τον ΣΥΡΙΖΑ από την εκλογική του κατάρρευση το 2023.

Μέσα σε αυτό το σκηνικό, ο Παύλος Πολάκης εμφανίζεται ως ο επικρατέστερος για την ηγεσία. Το ερώτημα, όμως, δεν είναι αν μπορεί να εκλεγεί. Είναι αν μπορεί να αναστρέψει μια πορεία συνεχούς αποσύνθεσης ή αν θα αποτελέσει απλώς τον διαχειριστή της.

Ο τελευταίος ισχυρός πόλος

Η πραγματικότητα στην Κουμουνδούρου είναι αμείλικτη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μετρά πλέον συνεχείς αποχωρήσεις στελεχών, διαρκή συρρίκνωση της κοινοβουλευτικής του ομάδας και δημοσκοπικές επιδόσεις που τον φέρνουν σε οριακά ποσοστά επιβίωσης.

Την ίδια στιγμή, μεγάλο μέρος του στελεχιακού δυναμικού φαίνεται να αναζητά πολιτική διέξοδο είτε προς το νέο εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα είτε προς άλλους πολιτικούς σχηματισμούς της Κεντροαριστεράς.

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, ο Πολάκης εμφανίζεται ως ο μοναδικός που εξακολουθεί να διαθέτει συμπαγή εσωκομματική βάση και έντονη πολιτική ταυτότητα.

Δεν αλλάζει – και αυτό είναι το πλεονέκτημά του

Ο Παύλος Πολάκης δεν υπήρξε ποτέ πολιτικός των συμβιβασμών.

Από τα πρώτα χρόνια της πολιτικής του διαδρομής μέχρι σήμερα παρέμεινε σταθερός σε ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό αφήγημα: σύγκρουση με το πολιτικό σύστημα, σκληρή ρητορική, έντονη αντιπαράθεση με τους πολιτικούς αντιπάλους και έμφαση σε έναν περισσότερο παραδοσιακό, λαϊκό αριστερό λόγο.

Ακόμη και όταν ο ΣΥΡΙΖΑ επιχειρούσε να μετακινηθεί προς την Κεντροαριστερά ή να αποκτήσει χαρακτηριστικά ευρωπαϊκού σοσιαλδημοκρατικού κόμματος, εκείνος δεν εγκατέλειψε ποτέ τη δική του πολιτική γραμμή.

Για τους υποστηρικτές του, αυτό αποτελεί απόδειξη συνέπειας.

Για τους επικριτές του, αποτελεί δογματισμό.

Από τον Τσίπρα στον Κασσελάκη και πάλι πίσω

Η πορεία του ΣΥΡΙΖΑ τα τελευταία χρόνια χαρακτηρίζεται από συνεχείς μεταλλάξεις.

Το κόμμα που κυβέρνησε την Ελλάδα επιχείρησε να μετατραπεί από ριζοσπαστική Αριστερά σε ευρωπαϊκό προοδευτικό κόμμα.

Στη συνέχεια ακολούθησε η περίοδος του Στέφανου Κασσελάκη, η οποία δίχασε βαθιά την κομματική βάση και προκάλεσε νέο κύμα αποχωρήσεων.

Σήμερα, η πιθανή ανάδειξη Πολάκη σηματοδοτεί μια επιστροφή στις πιο παραδοσιακές κομματικές αναφορές.

Δεν πρόκειται για ανανέωση.

Πρόκειται για επαναφορά ενός μοντέλου πολιτικής που χαρακτηρίζει τον ΣΥΡΙΖΑ της προ του 2015 περιόδου.

Μπορεί να ανεβάσει τα ποσοστά;

Πολλοί αναγνωρίζουν ότι ο Παύλος Πολάκης διαθέτει υψηλή αναγνωρισιμότητα και ισχυρή επιρροή σε ένα συγκεκριμένο ακροατήριο.

Η μαχητική του παρουσία δύσκολα αφήνει αδιάφορους τους ψηφοφόρους.

Ωστόσο, το μεγάλο πολιτικό ερώτημα παραμένει διαφορετικό:

Μπορεί να διευρύνει την εκλογική επιρροή του κόμματος ή απλώς να συσπειρώσει όσους έχουν ήδη απομείνει;

Οι μέχρι σήμερα δημοσκοπήσεις δείχνουν ότι ο ΣΥΡΙΖΑ έχει χάσει μεγάλο μέρος του μετριοπαθούς κεντρώου ακροατηρίου που τον οδήγησε στην εξουσία το 2015.

Μια ακόμη μεγαλύτερη ιδεολογική σκλήρυνση ενδέχεται να περιορίσει ακόμη περισσότερο τη δυνατότητα επιστροφής αυτών των ψηφοφόρων.

Το δίλημμα της επόμενης ημέρας

Εάν εκλεγεί πρόεδρος, ο Παύλος Πολάκης δύσκολα θα επιχειρήσει πολιτικές ισορροπίες.

Το πιθανότερο είναι ότι θα επιδιώξει:

• επαναφορά της σκληρής αντιπολιτευτικής γραμμής,
• ιδεολογική συσπείρωση της παραδοσιακής βάσης,
• επαναφορά του κόμματος σε πιο καθαρά αριστερή φυσιογνωμία,
• σύγκρουση τόσο με την κυβέρνηση όσο και με το νέο πολιτικό εγχείρημα του Αλέξη Τσίπρα.

Η στρατηγική αυτή ίσως διασφαλίσει την κοινοβουλευτική παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν είναι βέβαιο όμως ότι αρκεί για να τον επαναφέρει σε τροχιά κυβερνητικής προοπτικής.

Το μεγάλο στοίχημα

Ο Παύλος Πολάκης δεν καλείται πλέον να αποδείξει αν μπορεί να πρωταγωνιστεί στην πολιτική επικαιρότητα. Αυτό το έχει ήδη καταφέρει.

Το πραγματικό στοίχημα είναι αν μπορεί να μετατρέψει ένα κόμμα που βρίσκεται σε διαρκή αποσύνθεση σε μια συνεκτική πολιτική δύναμη με προοπτική εξουσίας.

Διότι η κρίση του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι μόνο κρίση προσώπων. Είναι κρίση στρατηγικής, αξιοπιστίας και πολιτικής ταυτότητας.

Ακόμη κι αν ο Πολάκης καταφέρει να συσπειρώσει την παραδοσιακή κομματική βάση, θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια νέα πραγματικότητα: απέναντί του δεν θα έχει μόνο τη Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, αλλά και τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος επιχειρεί να εκφράσει εκ νέου τον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς. Έτσι, η μάχη για την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ενδέχεται να αποδειχθεί μόνο η πρώτη πράξη μιας πολύ μεγαλύτερης σύγκρουσης για το ποιος θα έχει τον πρώτο λόγο στον προοδευτικό χώρο τα επόμενα χρόνια.

Πηγή: pagenews.gr