Νέα, ιδιαίτερα σημαντική δικαστική εξέλιξη καταγράφεται στην πολύκροτη υπόθεση των υποκλοπών, καθώς ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου Ευάγγελος Μπακέλας απέρριψε τα αιτήματα για ανάσυρση της δικογραφίας από το αρχείο και επανεξέτασή της, κρίνοντας ότι, με τα δεδομένα που τέθηκαν ενώπιόν του, δεν συντρέχουν προς το παρόν οι απαιτούμενες νομικές προϋποθέσεις.
Με ξεχωριστές πράξεις απορρίφθηκαν τα αιτήματα που είχαν υποβάλει, μεταξύ άλλων, ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ο πρώην υπουργός Χρίστος Σπίρτζης και ο δικηγόρος Ζαχαρίας Κεσσές, ο οποίος εκπροσωπεί θύματα παρακολουθήσεων.
Πρόκειται για μια απόφαση με ιδιαίτερο πολιτικό βάρος, καθώς έρχεται μετά τη δικαστική καταδίκη των τεσσάρων ιδιωτών που συνδέθηκαν με την υπόθεση του Predator, αλλά και μετά τις νέες δημόσιες τοποθετήσεις του ιδρυτή της Intellexa, Ταλ Ντίλιαν.
Τι έκρινε ο Άρειος Πάγος
Ο πυρήνας της εισαγγελικής κρίσης είναι συγκεκριμένος:
δεν προέκυψαν νέα στοιχεία τέτοιας νομικής και αποδεικτικής βαρύτητας ώστε να δικαιολογείται, στην παρούσα φάση, η ανάσυρση της αρχειοθετημένης υπόθεσης και η έναρξη νέου κύκλου έρευνας.
Αυτό είναι κρίσιμο να αποσαφηνιστεί.
Η απόφαση δεν αποτελεί νέα κρίση επί της ουσίας για το σύνολο της υπόθεσης ούτε «αθώωση» οποιουδήποτε προσώπου. Αφορά το εάν τα στοιχεία που προσκομίστηκαν επαρκούν νομικά ώστε να ενεργοποιηθεί εκ νέου η εισαγγελική έρευνα.
Και η απάντηση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, στην παρούσα φάση, ήταν αρνητική.
Το αίτημα Σαμαρά για «πλήρη διαλεύκανση»
Ιδιαίτερο πολιτικό ενδιαφέρον παρουσιάζει η περίπτωση του Αντώνη Σαμαρά.
Ο πρώην πρωθυπουργός είχε ζητήσει εισαγγελική παρέμβαση για την «πλήρη διαλεύκανση της παγίδευσής του» μέσω Predator, επαναφέροντας με τον πλέον θεσμικό τρόπο ένα ζήτημα το οποίο εξακολουθεί να προκαλεί πολιτικές αναταράξεις.
Σύμφωνα με την εισαγγελική κρίση, όμως, από το αίτημα δεν προέκυψαν νέα δεδομένα πέραν εκείνων που είχαν ήδη εξεταστεί κατά τις προηγούμενες έρευνες.
Ως εκ τούτου, κρίθηκε ότι δεν υπάρχει στην παρούσα φάση βάση για νέα διερεύνηση.
Τι συνέβη με τον Σπίρτζη
Αντίστοιχη ήταν η κατάληξη του αιτήματος του Χρίστου Σπίρτζη.
Ο πρώην υπουργός είχε προσκομίσει μηνύματα από το κινητό του, μεταξύ των οποίων και μήνυμα που, σύμφωνα με όσα επικαλέστηκε, έφερε χαρακτηρισμό «απόρρητο».
Ωστόσο, σύμφωνα με την εισαγγελική πράξη, τα στοιχεία αυτά δεν θεωρήθηκαν νέα σε σχέση με όσα είχαν ήδη εξεταστεί στο πλαίσιο της πολύμηνης δικαστικής διαδικασίας για τους τέσσερις ιδιώτες που συνδέθηκαν με το Predator.
Και εδώ βρίσκεται μία από τις σημαντικότερες παραμέτρους της υπόθεσης.
Οι 126 χρόνια ποινών και το παράδοξο της υπόθεσης
Τον Φεβρουάριο του 2026, το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών έκρινε ενόχους τους τέσσερις κατηγορουμένους που συνδέθηκαν με τις εταιρείες πίσω από το Predator.
Στους Ταλ Ντίλιαν, Σάρα Αλεξάνδρα Χάμου, Φέλιξ Μπίτζιο και Γιάννη Λαβράνο επιβλήθηκαν συνολικά ποινές φυλάκισης 126 ετών και οκτώ μηνών, με εκτιτέα τα οκτώ έτη, ενώ δόθηκε ανασταλτικό αποτέλεσμα στην έφεσή τους.
Κάπως έτσι δημιουργείται η πολιτικά εκρηκτική εικόνα:
υπάρχει βαριά πρωτόδικη καταδίκη για τη δράση που συνδέθηκε με το Predator, αλλά δεν ανοίγει εκ νέου η αρχειοθετημένη έρευνα ως προς τα ευρύτερα ζητήματα που θέτουν τα θύματα και οι αιτούντες.
Δεν πρόκειται για νομική αντίφαση – πρόκειται για διαφορετικά δικονομικά και αποδεικτικά ζητήματα.
Πολιτικά, όμως, η διάκριση αυτή είναι βέβαιο ότι θα προκαλέσει νέα σύγκρουση.
Το «χαρτί» Ντίλιαν που δεν άνοιξε ξανά την υπόθεση
Το πλέον ενδιαφέρον σκέλος αφορά τον Ταλ Ντίλιαν.
Τον Ιούλιο κατατέθηκε νέο αίτημα ανάσυρσης της δικογραφίας, με αφορμή δικαστικό έγγραφο από το Ισραήλ, στο οποίο –σύμφωνα με τον Ζαχαρία Κεσσέ– ο ιδρυτής της Intellexa υποστήριζε ότι είχε πουλήσει το Predator σε ελληνικές κρατικές αρχές και ότι η συγκεκριμένη πώληση ήταν νόμιμη.
Ο ίδιος ο Ντίλιαν έχει επίσης δηλώσει δημόσια ότι η εταιρεία του πουλά την τεχνολογία της σε κυβερνήσεις, υποστηρίζοντας παράλληλα ότι την ευθύνη για τη νόμιμη χρήση της φέρει ο εκάστοτε πελάτης.
Το στοιχείο αυτό χρησιμοποιήθηκε από την πλευρά θυμάτων ως επιχείρημα υπέρ της ανάγκης νέας διερεύνησης.
Ο εισαγγελέας του Αρείου Πάγου, ωστόσο, δεν οδηγήθηκε στο ίδιο συμπέρασμα.
Γιατί δεν καλείται ο Ντίλιαν ως μάρτυρας
Σύμφωνα με το σκεπτικό που γνωστοποιήθηκε, υπάρχει ένα κρίσιμο δικονομικό εμπόδιο.
Ο Ταλ Ντίλιαν δεν αποτελεί έναν ουδέτερο τρίτο μάρτυρα, αλλά πρόσωπο άμεσα εμπλεκόμενο στην υπόθεση και πρωτοδίκως καταδικασμένο.
Κατά συνέπεια, δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί απλώς ως μάρτυρας για στοιχεία που αφορούν την ίδια υπόθεση, καθώς ενεργοποιούνται οι εγγυήσεις του ποινικού δικαίου για το δικαίωμα υπεράσπισης του κατηγορουμένου.
Ανάλογη αντιμετώπιση αφορά και τους άλλους τρεις καταδικασθέντες.
Για νομικούς λόγους κρίθηκε επίσης ότι δεν μπορούν να εξεταστούν με τον τρόπο που ζητήθηκε και άλλα πρόσωπα κατά των οποίων είχε κινηθεί δικαστικά ο δημοσιογράφος Θανάσης Κουκάκης.
Άλλο η απόρριψη, άλλο η «λήξη» του Predator
Η νέα εισαγγελική εξέλιξη πιθανότατα θα πυροδοτήσει νέο πολιτικό γύρο αντιπαράθεσης.
Και εδώ απαιτείται προσοχή στις λέξεις.
Ο Άρειος Πάγος δεν αποφάνθηκε ότι «δεν υπήρξαν υποκλοπές».
Υπάρχει ήδη πρωτόδικη καταδικαστική απόφαση για τέσσερα πρόσωπα.
Δεν αποφάνθηκε επίσης, με τις συγκεκριμένες πράξεις, επί κάθε πολιτικού ισχυρισμού που έχει διατυπωθεί τα προηγούμενα χρόνια.
Αποφάνθηκε ότι τα αιτήματα και τα στοιχεία που τέθηκαν τώρα ενώπιόν του δεν δημιουργούν, για τους νομικούς λόγους που αναπτύσσονται στις πράξεις, τις προϋποθέσεις για να ανασυρθεί η αρχειοθετημένη έρευνα.
Η διάκριση είναι μεγάλη – και πολιτικά καθοριστική.
Μπορεί να ξανανοίξει στο μέλλον;
Η φράση «προς το παρόν» έχει τη δική της σημασία.
Μια αρχειοθετημένη ποινική υπόθεση μπορεί υπό προϋποθέσεις να επανεξεταστεί εάν εμφανιστούν πραγματικά νέα και νομικά αξιοποιήσιμα στοιχεία.
Άρα η σημερινή εξέλιξη κλείνει την πόρτα στα συγκεκριμένα αιτήματα με το συγκεκριμένο αποδεικτικό υλικό.
Δεν αποτελεί εγγύηση ότι η πόρτα αυτή δεν θα μπορούσε ποτέ να ανοίξει ξανά εφόσον προκύψει διαφορετικό νέο υλικό.
Η δικαστική αυλαία πέφτει – η πολιτική όχι
Και εδώ βρίσκεται τελικά η ουσία.
Η υπόθεση Predator έχει αποκτήσει δύο παράλληλες ζωές.
Η μία είναι δικαστική: δικογραφίες, αρχειοθετήσεις, αιτήματα ανάσυρσης, καταδικαστικές αποφάσεις και εφέσεις.
Η δεύτερη είναι πολιτική: ποιος γνώριζε, ποιος είχε την ευθύνη, πώς χρησιμοποιήθηκε το λογισμικό και εάν έχουν δοθεί όλες οι απαντήσεις που απαιτεί μια υπόθεση παρακολούθησης πολιτικών, δημοσιογράφων και άλλων προσώπων.
Με τη νέα κρίση του εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, η πρώτη διαδρομή στενεύει σημαντικά – τουλάχιστον με τα σημερινά δεδομένα.
Η δεύτερη, όμως, δύσκολα μπαίνει στο αρχείο.
Πηγή: pagenews.gr