Μία κίνηση στην Κορεατική Χερσόνησο μπορεί να έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία για δύο πολέμους που διεξάγονται χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά.
Ο Ντόναλντ Τραμπ έδωσε εντολή στο Πεντάγωνο να περιορίσει σημαντικά τη συμμετοχή των ΗΠΑ στις μεγάλες κοινές στρατιωτικές ασκήσεις με τη Νότια Κορέα, επαναφέροντας ταυτόχρονα στο προσκήνιο την «πολύ καλή σχέση» του με τον Κιμ Γιονγκ Ουν.
Και η χρονική στιγμή δύσκολα περνά απαρατήρητη.
Η Ουάσιγκτον έχει εμπλακεί βαθιά στο μέτωπο του Ιράν, η Βόρεια Κορέα έχει μετατραπεί σε σημαντικό στρατιωτικό εταίρο της Ρωσίας στον πόλεμο της Ουκρανίας και η Κίνα παραμένει ο παίκτης με τη μεγαλύτερη οικονομική δυνατότητα να επηρεάσει τόσο την Τεχεράνη όσο και τη Μόσχα.
Ο Τραμπ εμφανίζεται έτσι να ανοίγει ένα νέο παζάρι στην Ασία, την ώρα που προσπαθεί να αποτρέψει τα διαφορετικά μέτωπα από το να συνδεθούν ακόμη περισσότερο μεταξύ τους.
Ο Τραμπ κατεβάζει τους τόνους απέναντι στον Κιμ
Λίγες ώρες πριν από την έναρξη της Ulchi Freedom Shield, ο Αμερικανός πρόεδρος ανακοίνωσε ότι έδωσε εντολή στον υπουργό Άμυνας Πιτ Χέγκσεθ να μειώσει «ουσιαστικά» την κλίμακα της αμερικανικής συμμετοχής.
Οι ασκήσεις έχουν προγραμματιστεί έως τις 27 Αυγούστου και συμμετέχουν περίπου 18.000 Νοτιοκορεάτες στρατιωτικοί, μαζί με αμερικανικές δυνάμεις και προσωπικό κρατών της Διοίκησης του ΟΗΕ.
Ο Τραμπ χαρακτήρισε τις ασκήσεις δαπανηρές και υποστήριξε ότι εκπέμπουν «εχθρικό» μήνυμα προς τη Βόρεια Κορέα, επικαλούμενος ευθέως τη σχέση του με τον Κιμ.
Επειδή ήταν πλέον πολύ αργά για να ακυρωθούν, ζήτησε να περιοριστούν.
Η Σεούλ, από την πλευρά της, ανακοίνωσε ότι οι ασκήσεις θα πραγματοποιηθούν σύμφωνα με τον προγραμματισμό.
Και ξαφνικά έβαλε στο τραπέζι το Ιράν
Το εντυπωσιακότερο στοιχείο στην τοποθέτηση Τραμπ ήταν ότι ο ίδιος συνέδεσε –έστω χαρακτηρίζοντας το θέμα «κάπως άσχετο»– τη Νότια Κορέα με το Ιράν.
Ο Αμερικανός πρόεδρος αποκάλυψε ότι είχε ζητήσει από τον Νοτιοκορεάτη πρόεδρο Λι Τζε Μιουνγκ να συμμετάσχει στις αμερικανικές προσπάθειες για την «αποπυρηνικοποίηση» του Ιράν και ότι η απάντηση της Σεούλ ήταν αρνητική.
Η αναφορά αυτή μετατρέπει μία φαινομενικά περιφερειακή στρατιωτική απόφαση σε κομμάτι ενός πολύ ευρύτερου γεωπολιτικού παζαριού.
Ο Τραμπ δείχνει για ακόμη μία φορά ότι αντιμετωπίζει τις συμμαχίες όχι μόνο ως μόνιμες στρατηγικές δεσμεύσεις, αλλά και ως εργαλεία διαπραγμάτευσης.
Όταν ένας σύμμαχος δεν ακολουθεί την Ουάσιγκτον σε ένα μέτωπο, μπορεί να βρεθεί αντιμέτωπος με αμερικανική πίεση σε ένα άλλο.
Ο Κιμ κρατά ένα χαρτί που ενδιαφέρει την Ουκρανία
Υπάρχει όμως και ένας δεύτερος λόγος που η επαναπροσέγγιση του Κιμ έχει σημασία.
Η Βόρεια Κορέα έχει αποκτήσει πλέον πολύ βαθύτερη στρατιωτική σχέση με τη Ρωσία.
Βορειοκορεατικές δυνάμεις έχουν αποκτήσει πραγματική εμπειρία μάχης στο πλευρό της Μόσχας, ενώ το Κίεβο υποστηρίζει ότι η Ρωσία προετοιμάζεται να υποδεχθεί έως και 30.000 επιπλέον Βορειοκορεάτες στρατιώτες και ότι η Πιονγκγιάνγκ ετοιμάζει νέες αποστολές πυραυλικών συστημάτων. Οι συγκεκριμένοι αριθμοί προέρχονται από ουκρανικές εκτιμήσεις και δεν έχουν επιβεβαιωθεί ανεξάρτητα από τη Ρωσία ή τη Βόρεια Κορέα.
Αυτό αλλάζει εντελώς τη θέση του Κιμ στη διεθνή σκακιέρα.
Δεν είναι πλέον μόνο ο απομονωμένος πυρηνικός ηγέτης που ζητά ανταλλάγματα από την Ουάσιγκτον.
Ελέγχει μια στρατιωτική σχέση που έχει απευθείας σημασία για τη δυνατότητα της Ρωσίας να συνεχίσει τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Κάθε αμερικανική προσπάθεια να απομακρύνει –έστω μερικώς– την Πιονγκγιάνγκ από τη Μόσχα θα μπορούσε συνεπώς να αποκτήσει ιδιαίτερη αξία για τον Τραμπ.
Η μεγάλη «πάσα» στον Σι
Στο βάθος όλων αυτών βρίσκεται η Κίνα.
Η απόφαση για τις ασκήσεις μειώνει, τουλάχιστον συμβολικά, την αμερικανική στρατιωτική πίεση στην άμεση περιφέρεια της Κίνας.
Και συμπίπτει με μία ακόμη πολύ σημαντική μετακίνηση: το USS George Washington, το μοναδικό αμερικανικό αεροπλανοφόρο που βρισκόταν στην περιοχή Ασίας–Ειρηνικού, κατευθύνεται προς τη Μέση Ανατολή προκειμένου να αντικαταστήσει το USS Abraham Lincoln.
Η εξέλιξη αφήνει προσωρινά τον δυτικό Ειρηνικό χωρίς αμερικανικό αεροπλανοφόρο και έχει ήδη δημιουργήσει ερωτήματα για το κατά πόσο η αυξανόμενη αμερικανική εμπλοκή στη Μέση Ανατολή αποδυναμώνει το στρατιωτικό αποτύπωμα των ΗΠΑ απέναντι στην Κίνα.
Για τον Σι Τζινπίνγκ, πρόκειται αντικειμενικά για περισσότερο στρατηγικό χώρο.
Δεν σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον επιχειρεί να «χαρίσει» κάτι στην Κίνα. Σημαίνει όμως ότι ο Τραμπ βρίσκεται αναγκασμένος να κατανείμει περιορισμένους στρατιωτικούς πόρους μεταξύ Μέσης Ανατολής και Ινδο-Ειρηνικού.
Ο Σι κρατά τα κλειδιά σε Μόσχα και Τεχεράνη
Το Πεκίνο διαθέτει όμως και έναν δεύτερο, πολύ ισχυρότερο μοχλό: το χρήμα και την ενέργεια.
Η Κίνα παραμένει ο μεγαλύτερος αγοραστής ρωσικών ορυκτών καυσίμων. Τον Ιούνιο αντιπροσώπευε περίπου το 41% των εσόδων της Ρωσίας από τους πέντε μεγαλύτερους εισαγωγείς ορυκτών καυσίμων, σύμφωνα με στοιχεία του CREA.
Η σχέση της με το Ιράν είναι ακόμη πιο καθοριστική.
Η Κίνα αγοράζει πάνω από το 90% του ιρανικού αργού που κατευθύνεται στο εξωτερικό, γεγονός που της προσδίδει τεράστια οικονομική επιρροή στην Τεχεράνη.
Ο Σι συνεπώς διαθέτει κάτι που χρειάζεται ο Τραμπ: πραγματικούς οικονομικούς μοχλούς τόσο απέναντι στη Ρωσία όσο και απέναντι στο Ιράν.
Και αυτό καθιστά το Πεκίνο δυνητικά πολύτιμο σε οποιαδήποτε μεγάλη προσπάθεια αποκλιμάκωσης.
Η Ασία πληρώνει τον λογαριασμό του Ιράν;
Το πιο ανησυχητικό μήνυμα για τους συμμάχους των ΗΠΑ είναι διαφορετικό.
Η μετακίνηση αμερικανικών ναυτικών δυνάμεων προς τη Μέση Ανατολή και η ταυτόχρονη απόφαση περιορισμού των ασκήσεων με τη Νότια Κορέα δημιουργούν την εικόνα μιας υπερδύναμης που αρχίζει να αισθάνεται την πίεση των ταυτόχρονων στρατιωτικών δεσμεύσεων.
Για την Ιαπωνία, τη Νότια Κορέα, την Αυστραλία και τις Φιλιππίνες, το ερώτημα είναι προφανές:
Εάν η Ουάσιγκτον χρειαστεί ακόμη περισσότερες δυνάμεις στο Ιράν, ποιος καλύπτει το κενό στον Ειρηνικό;
Η μετακίνηση του George Washington προς τη Μέση Ανατολή έχει ήδη προκαλέσει τέτοιες ανησυχίες, καθώς το αεροπλανοφόρο είχε καίριο ρόλο στην αμερικανική στρατηγική αποτροπής απέναντι στην Κίνα και τη Βόρεια Κορέα.
Και η Σεούλ κάνει τη δική της στροφή
Το σκηνικό γίνεται ακόμη πιο περίπλοκο επειδή η ίδια η κυβέρνηση της Νότιας Κορέας επιδιώκει αποκλιμάκωση με την Πιονγκγιάνγκ.
Ο πρόεδρος Λι έχει ταχθεί υπέρ της αποκατάστασης του διαλόγου, της μείωσης της στρατιωτικής έντασης και της σταδιακής οικοδόμησης εμπιστοσύνης μεταξύ των δύο Κορεών.
Η κατεύθυνση αυτή μπορεί θεωρητικά να δημιουργήσει περισσότερο χώρο για επαναπροσέγγιση.
Ταυτόχρονα, όμως, η μείωση των αμερικανικών ασκήσεων σε μια στιγμή κατά την οποία η Βόρεια Κορέα έχει αποκτήσει νέα πολεμική εμπειρία προκαλεί σοβαρές επιφυλάξεις για την αποτρεπτική ικανότητα της συμμαχίας.
Το μεγάλο παζάρι του Τραμπ
Το ερώτημα επομένως δεν είναι μόνο εάν ο Τραμπ θέλει να ξαναμιλήσει με τον Κιμ.
Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν επιχειρεί να χρησιμοποιήσει την Κορεατική Χερσόνησο ως ακόμη ένα πιόνι στο πολύ μεγαλύτερο παιχνίδι που εκτείνεται από το Κίεβο και τη Μόσχα έως την Τεχεράνη και το Πεκίνο.
Ο Κιμ μπορεί να επηρεάσει το στρατιωτικό κόστος της Ρωσίας στην Ουκρανία.
Ο Σι μπορεί να επηρεάσει οικονομικά τόσο τη Μόσχα όσο και την Τεχεράνη.
Και ο Τραμπ χρειάζεται πλέον αποτελέσματα σε περισσότερα από ένα μέτωπα.
Η κίνηση προς τον Κιμ μπορεί επομένως να διαβαστεί ως το πρώτο άνοιγμα ενός πολύ μεγαλύτερου παζαριού.
Με ένα σημαντικό ρίσκο: στην προσπάθειά του να κερδίσει χώρο απέναντι σε αντιπάλους, ο Αμερικανός πρόεδρος μπορεί να προκαλέσει ακόμη μεγαλύτερη ανασφάλεια στους ίδιους τους συμμάχους των ΗΠΑ.
Και τότε η «πάσα» προς τον Σι μπορεί να αποδειχθεί πολύ μεγαλύτερη απ’ όσο υπολόγιζε η Ουάσιγκτον.
Πηγή: pagenews.gr