Ένα τρένο από το Λονδίνο προς την ηπειρωτική Ευρώπη κάθε 15 λεπτά.
Ακούγεται φιλόδοξο.
Μέχρι το τέλος της δεκαετίας, όμως, μπορεί να βρίσκεται πολύ πιο κοντά στην πραγματικότητα.
Η Eurostar βρίσκεται αντιμέτωπη με τη μεγαλύτερη αλλαγή στην ιστορία της, καθώς νέες εταιρείες σχεδιάζουν να μπουν στις διεθνείς συνδέσεις μέσω της Σήραγγας της Μάγχης, ανοίγοντας μια αγορά που για δεκαετίες είχε ουσιαστικά έναν κυρίαρχο παίκτη.
Το αποτέλεσμα θα μπορούσε να είναι θεαματικό:
πολύ περισσότερα δρομολόγια μεταξύ Λονδίνου και Παρισιού, Βρυξελλών και Άμστερνταμ – και δυνητικά μεγαλύτερος ανταγωνισμός στις τιμές.
Virgin και Trenitalia απέναντι στη Eurostar
Η μεγάλη αλλαγή είναι η είσοδος ανταγωνιστών.
Η Virgin Trains έχει εκδηλώσει σχέδια για διεθνείς υπηρεσίες μέσω της Μάγχης, ενώ στο παιχνίδι βρίσκεται και η ιταλική Trenitalia.
Συνολικά, σύμφωνα με τη βρετανική Βουλή των Κοινοτήτων, τέσσερις δυνητικοί ανταγωνιστές της Eurostar έχουν φιλοδοξίες να λειτουργήσουν διεθνή επιβατικά δρομολόγια μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας και ηπειρωτικής Ευρώπης.
Και υπάρχει χώρος για περισσότερα τρένα.
Οκτώ διεθνή τρένα την ώρα
Η βρετανική γραμμή υψηλής ταχύτητας μπορεί να υποστηρίξει έως οκτώ διεθνή τρένα ανά ώρα.
Θεωρητικά, λοιπόν, υπάρχει σημαντικό περιθώριο αύξησης της κυκλοφορίας.
Στην πράξη, το σενάριο ενός τρένου προς την Ευρώπη ανά 15 λεπτά σημαίνει ότι οι επιβάτες θα μπορούσαν να αντιμετωπίζουν τη διαδρομή Λονδίνο–Παρίσι ή Λονδίνο–Βρυξέλλες πολύ περισσότερο σαν μια συνηθισμένη ευρωπαϊκή σιδηροδρομική σύνδεση και λιγότερο σαν «ειδικό» διεθνές ταξίδι.
Η Gemini θέλει 11 τρένα την ημέρα
Ακόμη και μικρότεροι παίκτες επιχειρούν να μπουν στην αγορά.
Η βρετανική startup Gemini Trains έχει σχέδιο για 11 δρομολόγια ημερησίως από το 2030 και εξετάζει τη δημιουργία δικού της depot εκτός Λονδίνου.
Το project βρίσκεται ακόμη σε πρώιμο στάδιο: η εταιρεία δεν διαθέτει σήμερα ούτε τον απαιτούμενο στόλο ούτε εξασφαλισμένες σιδηροδρομικές διαδρομές.
Η ύπαρξη όμως πολλών ενδιαφερόμενων εταιρειών δείχνει κάτι σημαντικό.
Η αγορά θεωρεί πλέον ότι υπάρχει πραγματικό οικονομικό περιθώριο να αμφισβητηθεί η κυριαρχία της Eurostar.
Και η Eurostar απαντά με 50 νέα τρένα
Η Eurostar δεν περιμένει παθητικά.
Έχει παραγγείλει έως 50 νέα τρένα, τα οποία αναμένεται να αρχίσουν να παραδίδονται στις αρχές της δεκαετίας του 2030.
Και δεν θέλει απλώς να αυξήσει τα υπάρχοντα δρομολόγια.
Σχεδιάζει νέους προορισμούς, μεταξύ των οποίων Φρανκφούρτη και Γενεύη.
Αυτό θα μπορούσε να μετατρέψει το Λονδίνο σε ακόμη μεγαλύτερο διεθνή σιδηροδρομικό κόμβο.
Το μεγάλο εμπόδιο λέγεται St Pancras
Το παράδοξο είναι ότι το βασικό bottleneck μπορεί να μην είναι η Σήραγγα της Μάγχης.
Μπορεί να είναι ο ίδιος ο σταθμός του Λονδίνου.
Το St Pancras έχει περιορισμένους χώρους αναμονής και εγκαταστάσεις για τον έλεγχο των διεθνών επιβατών.
Ήδη σήμερα η χωρητικότητα δημιουργεί πίεση σε περιόδους υψηλής ζήτησης.
Περισσότερα τρένα σημαίνουν περισσότερους επιβάτες, περισσότερους ελέγχους διαβατηρίων και μεγαλύτερες απαιτήσεις σε υποδομές.
Και μετά το Brexit, οι διεθνείς σιδηροδρομικές μετακινήσεις Βρετανίας–ΕΕ έχουν περισσότερες συνοριακές απαιτήσεις από μια συνηθισμένη ενδοευρωπαϊκή διαδρομή.
Η μάχη για τα depots
Υπάρχει και ένα λιγότερο εντυπωσιακό αλλά καθοριστικό πρόβλημα:
πού θα σταθμεύουν και θα συντηρούνται όλα αυτά τα τρένα;
Το Temple Mills στο Λονδίνο χρησιμοποιείται από τη Eurostar και η βρετανική ρυθμιστική αρχή ORR έχει ήδη παραχωρήσει τις τελευταίες διαθέσιμες θέσεις στη Virgin.
Αυτό αναγκάζει άλλους ενδιαφερόμενους να αναζητούν νέες εγκαταστάσεις.
Και αποδεικνύει ότι το άνοιγμα της αγοράς δεν εξαρτάται μόνο από την αγορά τρένων.
Χρειάζονται depots, slots, άδειες και πρόσβαση στις γραμμές σε κάθε χώρα.
Μπορεί ο ανταγωνισμός να ρίξει τις τιμές;
Αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα για τους ταξιδιώτες.
Η Eurostar έχει δεχθεί επανειλημμένα κριτική για τις υψηλές τιμές σε περιόδους μεγάλης ζήτησης.
Η είσοδος πολλών εταιρειών θα μπορούσε θεωρητικά να δημιουργήσει ανταγωνισμό όχι μόνο στη συχνότητα αλλά και στα εισιτήρια.
Και εδώ βρίσκεται το πραγματικό οικονομικό ενδιαφέρον.
Εάν το Λονδίνο αποκτήσει πολύ συχνότερες σιδηροδρομικές συνδέσεις με Παρίσι, Βρυξέλλες, Άμστερνταμ και αργότερα Φρανκφούρτη ή Γενεύη, το τρένο θα μπορεί να ανταγωνιστεί πολύ πιο επιθετικά τις αεροπορικές εταιρείες στις διαδρομές μικρών και μεσαίων αποστάσεων.
Brexit στην πολιτική – επανασύνδεση στις ράγες
Υπάρχει και ένας ενδιαφέρων συμβολισμός.
Η Βρετανία εγκατέλειψε θεσμικά την Ευρωπαϊκή Ένωση.
Οι οικονομικές και μεταφορικές υποδομές, όμως, κινούνται προς την αντίθετη κατεύθυνση: περισσότερες συνδέσεις, περισσότεροι operators, περισσότερα δρομολόγια.
Μέχρι το 2030, η εικόνα στο St Pancras μπορεί επομένως να είναι πολύ διαφορετική.
Eurostar, Virgin, Trenitalia και πιθανώς νέοι operators να ανταγωνίζονται για τον ίδιο επιβάτη.
Και ένα ταξίδι από το Λονδίνο προς την Ευρώπη να ξεκινά όχι με το ερώτημα «τι ώρα έχει τρένο;» αλλά:
«ποιο από τα επόμενα τρένα σε 15 λεπτά θα πάρουμε;»
Πηγή: pagenews.gr