Ο Ευάγγελος Μυτιληναίος επαναφέρει στο κέντρο της ευρωπαϊκής συζήτησης ένα ζήτημα που, κατά την άποψή του, δεν μπορεί πλέον να αντιμετωπίζεται ως υποσημείωση της πράσινης μετάβασης: το κόστος της ενέργειας και την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής βιομηχανίας.
Με αφορμή την ομιλία της Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν για την Κατάσταση της Ένωσης, ο Executive Chairman της METLEN Energy & Metals υποστηρίζει ότι το βιομηχανικό μέλλον της Ευρώπης θα εξαρτηθεί όχι μόνο από τους στόχους που θέτει η ΕΕ, αλλά από το εάν μπορεί να τους μετατρέψει σε πραγματικές επενδύσεις και ανταγωνιστική παραγωγή.
Και η παρέμβασή του αποκτά ιδιαίτερο βάρος σε μια περίοδο κατά την οποία κρίσιμες πρώτες ύλες, άμυνα, τεχνητή νοημοσύνη, μπαταρίες και απανθρακοποίηση συγκλίνουν σε έναν κοινό παρονομαστή: χρειάζονται τεράστιες επενδύσεις και, πάνω απ’ όλα, διαθέσιμη και ανταγωνιστική ενέργεια.
Το μήνυμα Μυτιληναίου: Η Ευρώπη χρειάζεται στρατηγική για το «ενδιάμεσο»
Το βασικό επιχείρημα είναι ότι άλλο πράγμα αποτελεί το ενεργειακό σύστημα που φιλοδοξεί να διαθέτει η Ευρώπη σε βάθος χρόνου και άλλο η δύσκολη περίοδος μέχρι να φτάσει εκεί.
Η επέκταση των ΑΠΕ και της πυρηνικής ενέργειας, η μείωση της εξάρτησης από εισαγόμενα ορυκτά καύσιμα και η ανάπτυξη ισχυρότερων ενεργειακών υποδομών αποτελούν, σύμφωνα με τον Μυτιληναίο, σωστή μακροπρόθεσμη κατεύθυνση.
Δεν εξαφανίζουν, όμως, το σημερινό κόστος.
Η ΕΕ εξακολουθεί να καταναλώνει περίπου 450 εκατ. τόνους πετρελαίου και 340 δισ. κυβικά μέτρα φυσικού αερίου ετησίως, ενώ ακόμη και στις βασικές προβολές οι ποσότητες παραμένουν σημαντικές το 2030 και το 2035. Αυτό σημαίνει ότι για χρόνια οι υδρογονάνθρακες θα εξακολουθούν να επηρεάζουν τις χονδρεμπορικές τιμές ηλεκτρισμού, το κόστος παραγωγής και τους λογαριασμούς επιχειρήσεων και νοικοκυριών.
«Η Ευρώπη δεν μπορεί να περιμένει να φτάσει το ενεργειακό σύστημα του μέλλοντος για να αντιμετωπίσει την ανταγωνιστικότητα. Χρειαζόμαστε στρατηγική για την ίδια τη μετάβαση», είναι η κεντρική θέση που διατυπώνει.
Όχι Ευρώπη δύο ταχυτήτων στις επιδοτήσεις
Εδώ ο Μυτιληναίος βάζει στο τραπέζι και μια σαφώς πολιτική διάσταση της βιομηχανικής συζήτησης.
Εάν κάθε κράτος-μέλος επιχειρεί να προστατεύσει τη βιομηχανία του αποκλειστικά με βάση τη δική του δημοσιονομική δυνατότητα, δημιουργείται κίνδυνος κατακερματισμού της ενιαίας αγοράς: οι οικονομικά ισχυρότερες χώρες μπορούν να στηρίζουν περισσότερο τις επιχειρήσεις τους, ενώ άλλες διαθέτουν σαφώς μικρότερα περιθώρια.
Γι’ αυτό ζητά πραγματικά ευρωπαϊκή απάντηση, με κοινές λύσεις και ευρωπαϊκή χρηματοδότηση, αντί ενός μωσαϊκού εθνικών μέτρων.
«Όχι ένα συνονθύλευμα εθνικών μέτρων διαθέσιμων μόνο στα κράτη-μέλη με τη μεγαλύτερη δημοσιονομική δυνατότητα, αλλά κοινές ευρωπαϊκές λύσεις, υποστηριζόμενες από ευρωπαϊκή χρηματοδότηση», σημειώνει
Πρόκειται ουσιαστικά για το αίτημα να αντιμετωπιστεί η ενεργειακή ανταγωνιστικότητα ως ευρωπαϊκό βιομηχανικό ζήτημα και όχι ως πρόβλημα που καλείται να λύσει ξεχωριστά κάθε πρωτεύουσα.
Κρίσιμες πρώτες ύλες: Από τις διακηρύξεις στα εργοστάσια
Ο δεύτερος μεγάλος άξονας της παρέμβασης αφορά τις κρίσιμες πρώτες ύλες.
Ο Μυτιληναίος χαρακτηρίζει θετικά την προτεινόμενη δημιουργία Ευρωπαϊκής Εταιρείας Κρίσιμων Πρώτων Υλών, αλλά ουσιαστικά ζητά το επόμενο βήμα: να περάσει η Ευρώπη από τη διαπίστωση της εξάρτησης στην πραγματική δημιουργία παραγωγικής ικανότητας.
Αυτό σημαίνει επενδύσεις σε εξόρυξη, διύλιση, επεξεργασία και ανακύκλωση εντός Ευρώπης, αλλά και διαφοροποιημένες συνεργασίες με αξιόπιστους διεθνείς προμηθευτές.
Το ζήτημα είναι ιδιαίτερα κρίσιμο επειδή οι ίδιες πρώτες ύλες βρίσκονται πίσω από τις τεχνολογίες στις οποίες η Ευρώπη θέλει να στηρίξει την επόμενη φάση ανάπτυξής της: ενεργειακή μετάβαση, προηγμένη μεταποίηση, ψηφιακές τεχνολογίες και άμυνα.
Από το γάλλιο μέχρι το αλουμίνιο – Η METLEN ήδη παίζει σε αυτό το γήπεδο
Η παρέμβαση αποκτά πρόσθετο ενδιαφέρον επειδή η METLEN δεν βρίσκεται απλώς στη θέση του παρατηρητή αυτής της ευρωπαϊκής συζήτησης.
Μόλις πριν από λίγες ημέρες, ο Μυτιληναίος είχε προειδοποιήσει μέσω των Financial Times ότι η Ευρώπη κινδυνεύει να χάσει ακόμη και την κούρσα του γαλλίου, την ώρα που η METLEN σχεδιάζει παραγωγική δυναμικότητα έως 50 τόνων ετησίως, ποσότητα που, σύμφωνα με την εταιρεία, μπορεί να καλύψει το σύνολο της σημερινής ευρωπαϊκής ζήτησης.
Το παράδοξο που ανέδειξε είναι χαρακτηριστικό της ευρωπαϊκής δυσκολίας: οι Βρυξέλλες θέλουν μικρότερη εξάρτηση από την Κίνα, αλλά η δημιουργία της κατάλληλης ζήτησης και των μηχανισμών που θα καταστήσουν βιώσιμη την ευρωπαϊκή παραγωγή παραμένει ζητούμενο.
Και αυτό συνδέεται άμεσα με τη μεγαλύτερη εικόνα της METLEN: ενέργεια και μέταλλα λειτουργούν πλέον ως αλληλοσυμπληρούμενοι πυλώνες ενός ενιαίου βιομηχανικού μοντέλου.
Η προειδοποίηση Ντράγκι και το κόστος της αναμονής
Ο Μυτιληναίος παραπέμπει και στην έκθεση Ντράγκι για την ευρωπαϊκή ανταγωνιστικότητα.
Η λογική είναι απλή: τα πλήρη οικονομικά οφέλη της ενεργειακής μετάβασης δεν μπορούν να εμφανιστούν πριν ολοκληρωθούν οι αναγκαίες επενδύσεις σε καθαρή παραγωγή, δίκτυα, αποθήκευση και ευελιξία του ηλεκτρικού συστήματος.
Μέχρι τότε, όμως, τα ευρωπαϊκά εργοστάσια πρέπει να συνεχίσουν να παράγουν, να επενδύουν και να ανταγωνίζονται επιχειρήσεις από τις ΗΠΑ, την Κίνα και άλλες αγορές.
Αυτό είναι και το βαθύτερο μήνυμα της παρέμβασης Μυτιληναίου: η Ευρώπη δεν έχει την πολυτέλεια να προστατεύσει τη βιομηχανία της αφού ολοκληρωθεί η ενεργειακή μετάβαση. Πρέπει να διατηρήσει τη βιομηχανική της βάση για να μπορέσει να πραγματοποιήσει τη μετάβαση.
Ο ίδιος το συνοψίζει σε μία φράση:
«Η παγκόσμια ανταγωνιστικότητα δεν είναι η ανταμοιβή στο τέλος της μετάβασης. Είναι αυτό που επιτρέπει στη μετάβαση να πραγματοποιηθεί εξαρχής».
Και ίσως εκεί βρίσκεται πλέον ο πυρήνας της ευρωπαϊκής ενεργειακής συζήτησης: όχι πράσινη μετάβαση ή βιομηχανία, αλλά με ποια ενεργειακή πολιτική η Ευρώπη θα μπορέσει να κρατήσει και τα δύο.
Πηγή: pagenews.gr