Ο Αλέξης Τσίπρας δεν αφήνει πλέον περιθώρια παρερμηνείας για τον πολιτικό του στόχο.
«Ναι, είμαι έτοιμος. Γνωρίζω τη δουλειά: την έχω κάνει ήδη», απάντησε όταν ρωτήθηκε εάν είναι έτοιμος να επιστρέψει στην πρωθυπουργία. Η ίδια δήλωση είχε διατυπωθεί και σε πρόσφατη συνέντευξή του στη βελγική Le Soir, ενώ επανέρχεται στη σημερινή κάλυψη της συνέντευξής του στο Marianne.
Αυτή τη φορά, όμως, το πολιτικό μήνυμα συνοδεύεται από μια σαφέστερη οικονομική πλατφόρμα.
Και στο κέντρο της βρίσκεται μια πρόταση που αναμένεται να προκαλέσει έντονη πολιτική αντιπαράθεση:
φόρος περιουσίας 1% στο πλουσιότερο 1% των Ελλήνων.
Ο πρόεδρος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης επιχειρεί έτσι να μεταφέρει τη σύγκρουση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη από το πεδίο των δημοσκοπήσεων στο πιο ευαίσθητο πεδίο της καθημερινότητας: μισθοί, ακρίβεια, ενοίκια, φορολογία και κατανομή του πλούτου.
«Ξέρω τη δουλειά – την έχω κάνει ήδη»
Η φράση για την πρωθυπουργία είναι πολιτικά η πιο καθαρή.
«Ναι, είμαι έτοιμος. Γνωρίζω τη δουλειά: την έχω κάνει ήδη», δηλώνει ο Τσίπρας.
Στην προηγούμενη συνέντευξή του στη Le Soir είχε συνδέσει την απάντηση με την κυβερνητική του θητεία, υποστηρίζοντας ότι τότε ήταν δεσμευμένος από τους περιορισμούς των μνημονίων και κατηγορώντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι «σπατάλησε» όσα, κατά τη δική του αποτίμηση, παρέλαβε μετά την έξοδο της χώρας από αυτά.
Αυτή είναι η πολιτική αφήγηση του ίδιου του Τσίπρα και αποτελεί αντικείμενο αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση.
Το σημαντικό, ωστόσο, είναι ότι ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ συνδέει πλέον ανοιχτά την επιστροφή του με την προοπτική της διακυβέρνησης.
Η ατάκα-φωτιά: «Βουλγαρικοί μισθοί, γαλλικές τιμές»
Για να περιγράψει την οικονομική πραγματικότητα, ο Τσίπρας χρησιμοποιεί μία από τις πιο επιθετικές φράσεις της τελευταίας περιόδου:
«Έχουμε βουλγαρικούς μισθούς, γαλλικές τιμές και κινεζικές συνθήκες εργασίας».
Η διατύπωση είναι πολιτική και όχι αυτούσια στατιστική σύγκριση μεταξύ των τριών χωρών.
Ο Τσίπρας, ωστόσο, τη συνοδεύει με συγκεκριμένους ισχυρισμούς.
Υποστηρίζει ότι το 2019 ο μέσος ελληνικός μισθός ήταν κατά 83% υψηλότερος από τον βουλγαρικό, ενώ σήμερα η διαφορά έχει περιοριστεί στο 17%. Παράλληλα υποστηρίζει ότι οι τιμές των σούπερ μάρκετ έχουν πλησιάσει ή ακόμη και ξεπεράσει γαλλικά επίπεδα σε ορισμένες περιπτώσεις.
Και ανεβάζει ακόμη περισσότερο τους τόνους:
«Είναι σαν η κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη να επιβάλλει ένα νέο μνημόνιο στον ελληνικό λαό».
Πρόκειται για πολιτική αξιολόγηση του προέδρου της ΕΛΑΣ, όχι για οικονομικό χαρακτηρισμό που προκύπτει από κάποιο θεσμικό ευρωπαϊκό πλαίσιο.
Το «1% εναντίον 99%»
Εκεί όμως που η συνέντευξη αποκτά πραγματικό προγραμματικό ενδιαφέρον είναι στη φορολογία του πλούτου.
Ο Τσίπρας προτείνει:
ετήσιο φόρο περιουσίας 1% για το πλουσιότερο 1% της χώρας.
Και του δίνει ένα ιδιαίτερα φορτισμένο πολιτικό όνομα:
«Πατριωτικός φόρος του πλουσιότερου 1% προς το υπόλοιπο 99%».
Η πρόταση συνδέεται από τον ίδιο με τη διεθνή συζήτηση που έχουν αναπτύξει οικονομολόγοι όπως ο Τομά Πικετί και ο Γκαμπριέλ Ζουκμάν, αλλά και πολιτικές προσωπικότητες όπως ο Μπέρνι Σάντερς και ο Ρο Κάνα.Ο Τσίπρας σημειώνει ότι ο Ζουκμάν έχει προτείνει συντελεστή 2% σε διεθνές επίπεδο, ενώ ο ίδιος προκρίνει για την Ελλάδα το 1%.
Η βασική του θέση είναι ότι:
«Ας θεσπίσουμε, λοιπόν, στην Ελλάδα αυτόν τον πατριωτικό φόρο του πλουσιότερου 1% προς το υπόλοιπο 99%».
Αλλά πόσα θα φέρει ο φόρος;
Εδώ αρχίζει το πραγματικό οικονομικό debate.
Η πολιτική κατεύθυνση είναι ξεκάθαρη.
Η πλήρης κοστολόγηση, όμως, απαιτεί περισσότερα στοιχεία.
Για να γνωρίζουμε την πραγματική δημοσιονομική επίδραση ενός τέτοιου wealth tax πρέπει να προσδιοριστούν:
- ποιο ακριβώς επίπεδο καθαρής περιουσίας αντιστοιχεί στο ανώτερο 1%,
- ποια assets θα περιλαμβάνονται,
- πώς θα αποτιμώνται οι συμμετοχές σε επιχειρήσεις,
- πώς θα υπολογίζονται τα χρέη,
- ποιες εξαιρέσεις θα υπάρχουν,
- ποια μέτρα θα περιορίζουν φοροαποφυγή και μεταφορά κεφαλαίων,
- και ποια θα είναι τελικά τα εκτιμώμενα ετήσια έσοδα.
Άρα ο Τσίπρας έχει βάλει τον φορολογικό συντελεστή και τον πολιτικό στόχο.
Η επόμενη συζήτηση αφορά το κόστος, την εφαρμογή και την απόδοση.
«Χαμένη ευκαιρία» το Ταμείο Ανάκαμψης
Το δεύτερο μεγάλο μέτωπο που ανοίγει είναι το Ταμείο Ανάκαμψης.
Ο Τσίπρας υποστηρίζει ότι η Ελλάδα είχε μια ιστορική δυνατότητα να χρησιμοποιήσει τους ευρωπαϊκούς πόρους για να περιορίσει την απόσταση από τις ισχυρότερες οικονομίες της ΕΕ.
Η δική του ετυμηγορία είναι:
«Αλλά δεν το έκανε».
Και εδώ βρίσκεται μια βαθύτερη πολιτική σύγκρουση.
Η κυβέρνηση παρουσιάζει το Ταμείο Ανάκαμψης ως μοχλό επενδύσεων, ψηφιακού μετασχηματισμού, πράσινης μετάβασης και εκσυγχρονισμού της οικονομίας.
Ο Τσίπρας επιχειρεί να αλλάξει το ερώτημα:
όχι πόσα ευρωπαϊκά χρήματα μπήκαν στην οικονομία, αλλά εάν άλλαξαν το παραγωγικό της μοντέλο και το πραγματικό βιοτικό επίπεδο.
Το σχέδιο: Λιγότερο real estate, περισσότερη παραγωγή
Ο Τσίπρας επαναφέρει το Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης που παρουσίασε στη Θεσσαλονίκη.
Το κεντρικό τρίπτυχο είναι:
«Παράγουμε περισσότερα, αναδιανέμουμε δικαιότερα, ζούμε καλύτερα».
Η οικονομική του θέση είναι ότι η Ελλάδα δεν μπορεί να στηρίζεται υπερβολικά σε δύο κλάδους:
τουρισμό και ακίνητα.
Προτείνει μεγαλύτερη κατεύθυνση επενδύσεων προς:
- ποιοτική αγροτική παραγωγή,
- μεταποίηση,
- βιομηχανία,
- φαρμακοβιομηχανία,
- καινοτομία,
- ανθρώπινο κεφάλαιο.
Στην ίδια στρατηγική εντάσσει και το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης, το οποίο παρουσιάζει ως βασικό χρηματοδοτικό εργαλείο για την παραγωγική ανασυγκρότηση.
Στην προηγούμενη παρουσίαση του οικονομικού του σχεδίου είχε αναφερθεί και σε επενδυτικό ταμείο ύψους 25 δισ. ευρώ σε ορίζοντα τετραετίας
Από το «ή εμείς ή κανείς» στο «ποιος πληρώνει»
Και εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη πολιτική αλλαγή στην επικοινωνία του Τσίπρα.
Μέχρι τώρα η συζήτηση περιστρεφόταν κυρίως γύρω από το ποιος μπορεί να κυριαρχήσει στον χώρο της αντιπολίτευσης και τη σύγκρουση ΕΛΑΣ–ΠΑΣΟΚ.
Τώρα ο Τσίπρας επιχειρεί να μεταφέρει το παιχνίδι στην οικονομία.
Και να δημιουργήσει ένα πολύ διαφορετικό δίλημμα:
ποιος πληρώνει και ποιος κερδίζει από την ανάπτυξη.
Με τον φόρο στο πλουσιότερο 1%, επιχειρεί να χαράξει μια σαφή αναδιανεμητική γραμμή.
Με την επίθεση για τους μισθούς και την ακρίβεια, επιχειρεί να συνδέσει αυτή τη γραμμή με την καθημερινότητα.
Και με την πρόταση για παραγωγική ανασυγκρότηση επιχειρεί να απαντήσει στην κριτική ότι μια πολιτική αναδιανομής δεν αρκεί χωρίς μεγαλύτερη παραγωγή.
Και μήνυμα προς την ευρωπαϊκή Αριστερά
Η συνέντευξη έχει και δεύτερο επίπεδο.
Ο Τσίπρας επιχειρεί να παρουσιάσει την ΕΛΑΣ ως μέρος ενός ευρύτερου ευρωπαϊκού προοδευτικού τόξου που περιλαμβάνει τη ριζοσπαστική Αριστερά, τη Σοσιαλδημοκρατία και την πολιτική Οικολογία.
Παράλληλα χαρακτηρίζει την Ακροδεξιά «την πιο συστημική δύναμη» και υποστηρίζει ότι η Αριστερά πρέπει να οικοδομήσει πολιτική εναλλακτική χωρίς να εγκαταλείψει την αναδιανομή και την εκπροσώπηση των λαϊκών στρωμάτων.
Πρόκειται για τη δική του πολιτική τοποθέτηση σε μια έντονα αμφισβητούμενη ευρωπαϊκή συζήτηση.
Το πραγματικό μήνυμα της συνέντευξης
Το πιο σημαντικό τελικά δεν είναι μία ακόμη επίθεση στον Μητσοτάκη.
Ούτε καν η φράση για τους «βουλγαρικούς μισθούς και τις γαλλικές τιμές».
Είναι ο συνδυασμός τριών μηνυμάτων:
«Είμαι έτοιμος» για την πρωθυπουργία.
1% φόρος στο πλουσιότερο 1%.
Αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου της χώρας.
Ο Τσίπρας επιχειρεί έτσι να περάσει από το στάδιο της πολιτικής επιστροφής στο στάδιο της πρότασης διακυβέρνησης.
Το εάν οι συγκεκριμένες προτάσεις είναι δημοσιονομικά αποτελεσματικές, εφαρμόσιμες και κοινωνικά αποδεκτές θα αποτελέσει αντικείμενο της πολιτικής αντιπαράθεσης — και τελικά αξιολόγησης από τους ψηφοφόρους.
Αλλά η δήλωση με την οποία ανοίγει το νέο κεφάλαιο είναι πλέον ξεκάθαρη:
«Ναι, είμαι έτοιμος».
Πηγή: pagenews.gr