Μία διαδικασία που συνήθως περνά κάτω από το πολιτικό ραντάρ μετατράπηκε σε μία από τις πιο φορτισμένες συνεδριάσεις των τελευταίων ημερών.
Η Βουλή κλήθηκε την Τρίτη 29 Σεπτεμβρίου να αποφασίσει για τις αιτήσεις άρσης ασυλίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου, του Παύλου Πολάκη και, σε κοινή δικογραφία, των Θάνου Πλεύρη και Τάκη Θεοδωρικάκου. Η ημερήσια διάταξη είχε επισήμως αυτή ακριβώς τη σύνθεση, με τη διαδικασία να διεξάγεται βάσει του άρθρου 62 του Συντάγματος και των σχετικών άρθρων του Κανονισμού της Βουλής
Το ενδιαφέρον όμως δεν περιορίστηκε στα πρόσωπα.
Αυτό που έδωσε πολιτική διάσταση στη διαδικασία ήταν ότι οι τέσσερις περιπτώσεις οδήγησαν σε διαφορετικά αποτελέσματα και διαφορετικές κομματικές συμμαχίες.
Η ασυλία Κωνσταντοπούλου και Πολάκη ήρθη. Αντίθετα, η Βουλή δεν έδωσε το πράσινο φως για Πλεύρη και Θεοδωρικάκο.
Και από εκεί άρχισε η σύγκρουση για το εάν εφαρμόζεται το ίδιο κοινοβουλευτικό μέτρο σε όλες τις περιπτώσεις.
Το πραγματικό πολιτικό θέμα δεν είναι οι τέσσερις υποθέσεις – Είναι το κριτήριο
Το πιο ενδιαφέρον της ημέρας βρίσκεται λιγότερο στις προσωπικές συγκρούσεις και περισσότερο στη θεσμική γραμμή που καλείται κάθε κόμμα να εξηγήσει.
Η κοινοβουλευτική ασυλία δεν αποτελεί κρίση ενοχής ή αθωότητας. Η Βουλή καλείται ουσιαστικά να κρίνει εάν η συγκεκριμένη δικαστική διαδικασία συνδέεται με την πολιτική δραστηριότητα του βουλευτή και εάν συντρέχει λόγος προστασίας της κοινοβουλευτικής λειτουργίας.
Στην πράξη όμως οι ψηφοφορίες δημιουργούν αναπόφευκτα πολιτικά ερωτήματα όταν οι πλειοψηφίες αλλάζουν ανάλογα με το πρόσωπο και τη δικογραφία.
Αυτό ακριβώς εκμεταλλεύτηκε η αντιπολίτευση για να κατηγορήσει τη ΝΔ ότι χρησιμοποιεί διαφορετικά κριτήρια για στελέχη της κυβερνητικής παράταξης και για βουλευτές της αντιπολίτευσης.
Η ΝΔ από την πλευρά της υποστηρίζει ότι οι υποθέσεις δεν είναι ίδιες και επομένως δεν μπορούν να κρίνονται μηχανιστικά με τον ίδιο τρόπο.
Και αυτή είναι η ουσία της αντιπαράθεσης.
Ζωή Κωνσταντοπούλου: Νέα δικαστική συνέχεια μετά τη μήνυση Κουσουλού
Η αίτηση για την πρόεδρο της Πλεύσης Ελευθερίας σχετίζεται με έγκληση του δημοσιογράφου Πέτρου Κουσουλού για εξύβριση και συκοφαντική δυσφήμηση κατ’ εξακολούθηση, σύμφωνα με την προηγούμενη εισήγηση της Επιτροπής Δεοντολογίας.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν αντιμετώπισε τη διαδικασία ως μία τυπική δικαστική εκκρεμότητα.
Αντιθέτως, την ενέταξε σε μια ευρύτερη πολιτική καταγγελία.
Υποστήριξε ότι βρίσκεται αντιμέτωπη με οργανωμένη πρακτική δικαστικών ενεργειών που, κατά την άποψή της, αποσκοπούν στον περιορισμό της πολιτικής της δράσης. Χρησιμοποίησε μάλιστα τον όρο SLAPP, δηλαδή στρατηγικές αγωγές ή μηνύσεις που έχουν ως στόχο την πίεση ή τον εκφοβισμό δημόσιας συμμετοχής.
Αυτό αποτελεί θέση της ίδιας και όχι διαπιστωμένο γεγονός.
Η Επιτροπή Δεοντολογίας είχε ήδη εισηγηθεί κατά πλειοψηφία την άρση της ασυλίας της για τη συγκεκριμένη υπόθεση.
Η Ζωή ανεβάζει τους τόνους – Και στρέφεται στον Θεοδωρικάκο
Η συζήτηση, όμως, πολύ γρήγορα ξέφυγε από τη στενή υπόθεση της δικής της ασυλίας.
Η πρόεδρος της Πλεύσης Ελευθερίας έστρεψε τα πυρά της στον Τάκη Θεοδωρικάκο, συνδέοντας την κοινοβουλευτική συζήτηση με άλλες δημόσιες καταγγελίες που αφορούν υπόθεση στενού συγγενικού του προσώπου.
Οι ισχυρισμοί περί εισαγγελικών παρεμβάσεων που διατύπωσε στη Βουλή αποτελούν καταγγελίες της ίδιας και δεν συνιστούν δικαστικά διαπιστωμένα γεγονότα.
Ο υπουργός Ανάπτυξης αντέδρασε σε προσωπικό τόνο, υπερασπιζόμενος τον γιο του και ζητώντας από την πρόεδρο της Πλεύσης να μην τον εμπλέκει στην πολιτική αντιπαράθεση.
Η σύγκρουση κατέδειξε πόσο γρήγορα μια διαδικασία ασυλίας μπορεί να μετατραπεί από θεσμική συζήτηση σε ολομέτωπη πολιτική αντιπαράθεση.
Πολάκης: Ξανά στο κέντρο η πολύχρονη σύγκρουση για το ΚΕΕΛΠΝΟ
Η δεύτερη σημαντική υπόθεση αφορά τον Παύλο Πολάκη.
Η Επιτροπή Δεοντολογίας είχε εισηγηθεί την άρση της ασυλίας του μετά από έγκληση του Σταμάτη Πουλή, πρώην στελέχους του ΚΕΕΛΠΝΟ.
Η συγκεκριμένη δικογραφία αφορά, σύμφωνα με τα δημοσιευμένα στοιχεία, φερόμενη ψευδή καταμήνυση. Στην Επιτροπή, υπέρ της άρσης είχε ψηφίσει η ΝΔ, ενώ τα κόμματα της αντιπολίτευσης είχαν καταψηφίσει.
Ο ίδιος ο Πολάκης εμφανίστηκε αμετακίνητος.
Υποστήριξε ότι οι επανειλημμένες δικαστικές ενέργειες σε βάρος του συνδέονται με τη σύγκρουσή του για την υπόθεση ΚΕΕΛΠΝΟ και ξεκαθάρισε ότι δεν πρόκειται να αλλάξει στάση.
Η αντιδικία Πολάκη–Πουλή δεν είναι νέα.
Μάλιστα, τον Φεβρουάριο του 2026 η Ολομέλεια είχε ήδη αποφασίσει άλλη άρση ασυλίας του πρώην αναπληρωτή υπουργού Υγείας, επίσης μετά από μήνυση του Σταμάτη Πουλή και επίσης σε υπόθεση που συνδεόταν με το ΚΕΕΛΠΝΟ. Τότε η απόφαση είχε ληφθεί με 169 ψήφους υπέρ, 73 κατά και 10 «παρών».
Άρα η σημερινή ψηφοφορία εντάσσεται σε μια μακρά δικαστική και πολιτική σύγκρουση και όχι σε ένα μεμονωμένο επεισόδιο.
Και μετά έρχονται Πλεύρης και Θεοδωρικάκος
Εδώ όμως αλλάζει η κοινοβουλευτική εικόνα.
Η κοινή δικογραφία των Θάνου Πλεύρη και Τάκη Θεοδωρικάκου αφορά καταγγελία για φερόμενη παράνομη επεξεργασία προσωπικών δεδομένων και την αποστολή προεκλογικών SMS.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που είχαν δημοσιοποιηθεί πριν από τη σημερινή συνεδρίαση, η υπόθεση ξεκίνησε από καταγγελία ιδιώτη προς την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα σχετικά με τον τρόπο απόκτησης και χρήσης προσωπικών στοιχείων.
Η Επιτροπή Δεοντολογίας είχε εισηγηθεί να μην αρθεί η ασυλία τους.
Και εδώ υπάρχει μια λεπτομέρεια που αλλάζει αρκετά την απλοϊκή εικόνα «ΝΔ εναντίον αντιπολίτευσης».
Στην Επιτροπή κατά της άρσης δεν ψήφισε μόνο η Νέα Δημοκρατία.
Κατά είχαν ταχθεί επίσης ΣΥΡΙΖΑ, ΚΚΕ και ΝΙΚΗ, ενώ υπέρ της άρσης είχαν ψηφίσει ΠΑΣΟΚ και Πλεύση Ελευθερίας. Η Ελληνική Λύση είχε επιφυλαχθεί για την Ολομέλεια
Αυτό είναι κρίσιμο για την πλήρη πολιτική εικόνα.
Γιατί δεν είναι τόσο απλό το «δύο μέτρα και δύο σταθμά»
Ο ΣΥΡΙΖΑ, μέσω του Χρήστου Γιαννούλη στη σημερινή συζήτηση, κατηγόρησε την κυβερνητική πλειοψηφία ότι εφαρμόζει διαφορετική στάση όταν η δικογραφία αφορά κυβερνητικά στελέχη.
Ωστόσο, τα δεδομένα της Επιτροπής δείχνουν ότι η μη άρση για Πλεύρη και Θεοδωρικάκο δεν αποτέλεσε αποκλειστική θέση της ΝΔ: την ίδια θέση είχαν πάρει και άλλα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Αυτό δεν ακυρώνει την πολιτική κριτική προς τη ΝΔ.
Την κάνει όμως πιο σύνθετη.
Το πραγματικό ερώτημα είναι εάν οι διαφορετικές υποθέσεις πληρούν ή όχι τα ίδια θεσμικά κριτήρια για την άρση ασυλίας — και κάθε κόμμα πρέπει να εξηγήσει τη δική του στάση υπό αυτό το πρίσμα.
Πλεύρης: «Η Αρχή δεν εντόπισε παράβαση»
Ο Θάνος Πλεύρης υπερασπίστηκε τη θέση ότι δεν υπήρχε λόγος άρσης της ασυλίας του, επικαλούμενος την εξέταση του ζητήματος από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα.
Η υπόθεση αφορά, σύμφωνα με τη σχετική δικογραφία, προεκλογική επικοινωνία μέσω SMS και το ερώτημα εάν τα προσωπικά στοιχεία του καταγγέλλοντος αποκτήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν νόμιμα
Δημοσιευμένες πληροφορίες αναφέρουν ότι η σχετική καταγγελία στην Αρχή είχε αρχειοθετηθεί, στοιχείο που χρησιμοποιήθηκε ως βασικό επιχείρημα υπέρ της μη άρσης.
Ο Πλεύρης επιτέθηκε παράλληλα πολιτικά στο ΠΑΣΟΚ για τη στάση του στην ψηφοφορία, υποστηρίζοντας ότι ακολούθησε την Πλεύση Ελευθερίας.
Το ΠΑΣΟΚ, από την πλευρά του, είχε ήδη ταχθεί υπέρ του να επιτραπεί η δικαστική διερεύνηση της υπόθεσης.
Θεοδωρικάκος: Η ίδια δικογραφία, ίδια κοινοβουλευτική απόφαση
Στην ίδια δικογραφία βρίσκεται ο Τάκης Θεοδωρικάκος.
Και στη δική του περίπτωση η βασική επιχειρηματολογία ήταν αντίστοιχη: η υπόθεση των προσωπικών δεδομένων είχε ήδη εξεταστεί διοικητικά και, κατά την πλευρά των δύο υπουργών, δεν προέκυπτε λόγος να ενεργοποιηθεί περαιτέρω η ποινική διαδικασία μέσω άρσης της βουλευτικής προστασίας.
Επειδή Πλεύρης και Θεοδωρικάκος περιλαμβάνονται στην ίδια δικογραφία, η Βουλή κλήθηκε να αποφανθεί από κοινού για το αίτημα. Αυτό επιβεβαιώνεται και από την επίσημη ημερήσια διάταξη της Ολομέλειας.
Η Κωνσταντοπούλου μετέτρεψε τη συνεδρίαση σε πολιτική μάχη
Πέρα όμως από τις νομικές λεπτομέρειες, η συνεδρίαση είχε ξεκάθαρα έναν πρωταγωνιστή ως προς την ένταση: τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Η πρόεδρος της Πλεύσης επανήλθε επανειλημμένα στο βήμα, συγκρούστηκε με υπουργούς και προεδρεύοντες και μετέφερε τη συζήτηση σε ένα ευρύτερο πεδίο καταγγελιών για τη λειτουργία της Δικαιοσύνης και της κυβερνητικής πλειοψηφίας.
Σε μία από τις λεκτικές αντιπαραθέσεις, όταν ο βουλευτής της ΝΔ Στράτος Σιμόπουλος επέλεξε το βήμα αντί του εδράνου, η Κωνσταντοπούλου έκανε το σχόλιο «Σας αρέσει από πάνω;».
Ο Σιμόπουλος το χαρακτήρισε σεξιστικό.
Το στιγμιότυπο ήταν χαρακτηριστικό του κλίματος, αλλά δεν ήταν φυσικά το θεσμικά σημαντικό στοιχείο της διαδικασίας.
Υπάρχει όμως και ένα μεγαλύτερο μοτίβο
Η σημερινή συνεδρίαση δεν έρχεται μόνη της.
Μόλις στις 23 Σεπτεμβρίου η Ολομέλεια είχε αποφασίσει την άρση της ασυλίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου σε δύο άλλες υποθέσεις, ενώ είχε απορρίψει τα αντίστοιχα αιτήματα για τους βουλευτές της ΝΔ Μακάριο Λαζαρίδη και Λευτέρη Αυγενάκη.
Στις 17 Σεπτεμβρίου, αντίθετα, η ίδια Βουλή είχε άρει με ευρύτατη πλειοψηφία την ασυλία του βουλευτή της ΝΔ Δημήτρη Αβραμόπουλου στο πλαίσιο έρευνας της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.
Αυτά τα παραδείγματα δείχνουν γιατί χρειάζεται προσοχή σε μια συνολική πολιτική ετυμηγορία.
Δεν υπάρχει μια ενιαία πρακτική σύμφωνα με την οποία η πλειοψηφία απορρίπτει κάθε αίτημα που αφορά βουλευτή της ΝΔ. Υπάρχουν διαφορετικές υποθέσεις, διαφορετικές πλειοψηφίες και διαφορετικές αιτιολογήσεις.
Αυτό όμως δεν εμποδίζει την αντιπολίτευση να απαιτεί ένα συνεπές και διαφανές κριτήριο για το πότε η Βουλή πρέπει να επιτρέπει στη Δικαιοσύνη να προχωρεί.
Ο πραγματικός «μύλος» βρίσκεται στο τι θεωρείται πολιτική δίωξη
Κάτω από όλες τις σημερινές φωνές υπάρχει τελικά ένα πολύ σοβαρότερο ερώτημα.
Πότε μια μήνυση σε βάρος βουλευτή αφορά πραγματικά την άσκηση της πολιτικής του δραστηριότητας και πότε αφορά μια πράξη που πρέπει απλώς να κριθεί από τη Δικαιοσύνη όπως θα συνέβαινε με οποιονδήποτε άλλο πολίτη;
Η Κωνσταντοπούλου υποστηρίζει ότι αντιμετωπίζει προσπάθεια δικαστικής εξουδετέρωσής της.
Ο Πολάκης περιγράφει τις επανειλημμένες μηνύσεις ως συνέχεια της πολιτικής σύγκρουσης γύρω από το ΚΕΕΛΠΝΟ.
Οι Πλεύρης και Θεοδωρικάκος αντιτείνουν ότι στη δική τους υπόθεση η αρμόδια Αρχή έχει ήδη εξετάσει το ζήτημα των προσωπικών δεδομένων.
Και τα κόμματα της Βουλής καλούνται κάθε φορά να αποφασίσουν ποιο από αυτά τα επιχειρήματα είναι σχετικό με τον θεσμό της ασυλίας — όχι ποιος είναι ποινικά ένοχος.
Η ψηφοφορία που άφησε δύο διαφορετικές εικόνες
Στη σημερινή ονομαστική ψηφοφορία, σύμφωνα με την καταμέτρηση που ανακοινώθηκε στην Ολομέλεια:
- για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου ψήφισαν 236 βουλευτές, με 163 υπέρ της άρσης, 64 κατά και 9 «παρών»,
- για τον Παύλο Πολάκη, 159 ψήφισαν υπέρ, 72 κατά και 3 «παρών»,
- για Θάνο Πλεύρη και Τάκη Θεοδωρικάκο, 51 ψήφισαν υπέρ, 168 κατά και 17 «παρών».
Η επίσημη ημερήσια διάταξη επιβεβαιώνει ότι και οι τρεις αυτές αιτήσεις κρίθηκαν στην ίδια συνεδρίαση της 29ης Σεπτεμβρίου.
Το αποτέλεσμα αφήνει λοιπόν δύο εικόνες μέσα στην ίδια αίθουσα:
Ζωή Κωνσταντοπούλου και Παύλος Πολάκης θα δουν τις συγκεκριμένες δικαστικές διαδικασίες να συνεχίζονται χωρίς την προστασία της βουλευτικής ασυλίας. Πλεύρης και Θεοδωρικάκος όχι.
Και αυτή ακριβώς η αντίθεση είναι που θα συνεχίσει να τροφοδοτεί την πολιτική αντιπαράθεση.
Όχι επειδή αποδεικνύει από μόνη της ότι υπήρξαν «δύο μέτρα και δύο σταθμά» — αυτό είναι η θέση κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Αλλά επειδή υποχρεώνει πλειοψηφία και αντιπολίτευση να απαντήσουν στο δυσκολότερο ερώτημα: ποιο ακριβώς είναι το σταθερό θεσμικό κριτήριο με το οποίο η Βουλή ανοίγει ή κλείνει την πόρτα της Δικαιοσύνης για έναν βουλευτή.
Πηγή: pagenews.gr