Νέα γενιά φαρμάκων παχυσαρκίας: Το στοίχημα δεν είναι πια μόνο τα κιλά – Είναι να χάνεται λίπος, όχι μυς

Η επόμενη μεγάλη μάχη στην αγορά GLP-1 μετατοπίζεται από το «πόσα κιλά χάνεις» στο «τι ακριβώς χάνεις». Οι φαρμακευτικές εταιρείες δοκιμάζουν πλέον θεραπείες που στοχεύουν στη διατήρηση της μυϊκής μάζας και στη μεγαλύτερη απώλεια λίπους, καθώς η ταχεία απώλεια βάρους μπορεί να συνοδεύεται από σημαντική μείωση άλιπης μάζας. Νέα δεδομένα για συνδυασμούς με semaglutide και tirzepatide δείχνουν ότι η επόμενη γενιά θεραπειών μπορεί να αλλάξει τον τρόπο με τον οποίο αξιολογείται η επιτυχία στην παχυσαρκία

Η αγορά των φαρμάκων κατά της παχυσαρκίας περνά στο επόμενο στάδιο.

Μέχρι σήμερα, η βασική ερώτηση για Wegovy, Ozempic, Mounjaro, Zepbound και τις νέες θεραπείες ήταν μία:

πόσο βάρος μπορεί να χάσει ο ασθενής;

Τώρα η ερώτηση αλλάζει.

Πόσο από αυτό το βάρος είναι λίπος και πόσο μυϊκή μάζα;

Αυτό ακριβώς περιγράφει η Wall Street Journal ως το νέο frontier στην ανάπτυξη φαρμάκων κατά της παχυσαρκίας.

View this post on Instagram

A post shared by TODAY (@todayshow)

Το πρόβλημα της γρήγορης απώλειας βάρους

Η εντυπωσιακή αποτελεσματικότητα των νεότερων incretin-based φαρμάκων έχει αλλάξει δραματικά την αντιμετώπιση της παχυσαρκίας.

Όμως η μεγάλη και γρήγορη απώλεια σωματικού βάρους δεν προέρχεται αποκλειστικά από το λίπος.

Μπορεί να περιλαμβάνει και σημαντική απώλεια lean mass, δηλαδή άλιπης μάζας στην οποία περιλαμβάνεται και ο μυϊκός ιστός.

Η WSJ επισημαίνει ότι αυτό μπορεί να έχει ιδιαίτερη σημασία σε μεγαλύτερες ηλικίες, όπου η απώλεια μυϊκής μάζας συνδέεται με:

πτώσεις,

τραυματισμούς,

χαμηλότερη λειτουργικότητα,

και αυξημένη ευπάθεια. 

Γι’ αυτό οι εταιρείες προσπαθούν πλέον να δημιουργήσουν θεραπείες που να κάνουν κάτι πιο «έξυπνο»:

να αφαιρούν περισσότερο λίπος, διατηρώντας όσο γίνεται περισσότερο μυ.

Bimagrumab + semaglutide: έως 92% της απώλειας από λίπος

Ένα από τα πιο εντυπωσιακά παραδείγματα έρχεται από το bimagrumab, ένα ερευνητικό μονοκλωνικό αντίσωμα που στοχεύει τους activin type II receptors.

Σε randomized phase 2 trial 507 ενηλίκων με παχυσαρκία, το bimagrumab δοκιμάστηκε μόνο του, με semaglutide ή έναντι placebo. 

Στις 48 εβδομάδες, οι συνδυασμοί bimagrumab–semaglutide πέτυχαν:

24,7% έως 33,7% μείωση συνολικού σωματικού λίπους, έναντι 16% έως 21,1% με semaglutide μόνο. Ακόμη πιο σημαντικό:

με τον ισχυρότερο συνδυασμό, περίπου 92,3% της συνολικής απώλειας βάρους προερχόταν από λίπος.

Με semaglutide 2,4 mg μόνο του, το αντίστοιχο ποσοστό ήταν περίπου 71,1%. 

Αυτό είναι ακριβώς το νέο metric που ενδιαφέρει πλέον τις φαρμακευτικές εταιρείες.

Όχι μόνο:

“πόσα κιλά;”

Αλλά:

“από πού έφυγαν τα κιλά;”

Και η μυϊκή μάζα διατηρήθηκε πολύ καλύτερα

Η διαφορά φαίνεται ακόμη περισσότερο στη lean mass.

Με semaglutide μόνο, η άλιπη μάζα μειώθηκε περίπου 4,7% έως 6,9% στις 48 εβδομάδες.

Στους συνδυασμούς με bimagrumab, η μείωση περιορίστηκε περίπου στο 0,8%–2,3%. 

Στις 72 εβδομάδες, το pattern παρέμεινε:

• semaglutide: περίπου -7,4% lean mass
• υψηλής δόσης συνδυασμός: περίπου -2,9%
• bimagrumab μόνο: περίπου +2,5%

Αυτά είναι phase 2 αποτελέσματα και δεν σημαίνουν ακόμη ότι ο συνδυασμός θα εγκριθεί ή ότι θα έχει το ίδιο αποτέλεσμα σε ευρύτερους πληθυσμούς.

Δείχνουν όμως προς τα πού κινείται η αγορά.

Το ακόμη πιο ενδιαφέρον: visceral fat

Το επόμενο frontier δεν είναι μόνο muscle preservation.

Είναι και ποιο λίπος χάνεται.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον υπάρχει για το visceral adipose tissue — το λίπος που συγκεντρώνεται γύρω από τα εσωτερικά όργανα και σχετίζεται με μεταβολικό και καρδιαγγειακό κίνδυνο.

Στην ίδια phase 2 μελέτη, ο συνδυασμός bimagrumab–semaglutide πέτυχε στις 72 εβδομάδες μείωση εκτιμώμενου visceral fat έως περίπου 58,2%, έναντι περίπου 35,8% με semaglutide μόνο.

Αυτό δείχνει ότι η συζήτηση περνά από το απλό BMI και τη ζυγαριά σε πολύ πιο σύνθετα endpoints.

Tirzepatide + apitegromab: 55% καλύτερη διατήρηση άλιπης μάζας

Υπάρχει και δεύτερη σημαντική προσέγγιση.

Το apitegromab, ένα ερευνητικό αντίσωμα που αναστέλλει την ενεργοποίηση της myostatin, δοκιμάστηκε μαζί με tirzepatide σε phase 2 trial 102 ατόμων.

Στις 24 εβδομάδες, οι ασθενείς που έλαβαν apitegromab μαζί με tirzepatide έχασαν περίπου 1,9 κιλά λιγότερη lean mass σε σχέση με όσους έλαβαν tirzepatide και placebo.

Αυτό αντιστοιχούσε σε περίπου 54,9% μεγαλύτερη διατήρηση άλιπης μάζας, ενώ η συνολική απώλεια βάρους ήταν παρόμοια μεταξύ των δύο ομάδων.

Με άλλα λόγια:

ίδια περίπου απώλεια κιλών, αλλά διαφορετική “ποιότητα” απώλειας βάρους.

Γιατί αυτό μπορεί να αλλάξει ολόκληρη την αγορά GLP-1

Μέχρι σήμερα η αγορά ανταγωνιζόταν κυρίως στο headline number:

15%,

20%,

25% απώλεια βάρους.

Καθώς όμως οι αποτελεσματικότητες συγκλίνουν σε υψηλά επίπεδα, οι εταιρείες χρειάζονται νέο τρόπο διαφοροποίησης.

Η WSJ επισημαίνει ότι η επόμενη γενιά προϊόντων μπορεί να ανταγωνίζεται πλέον σε:

muscle preservation,

visceral-fat reduction,

functional outcomes,

mobility,

και μακροχρόνια μεταβολική υγεία. 

Αυτό είναι ιδιαίτερα σημαντικό για:

ηλικιωμένους,

ασθενείς με χαμηλή μυϊκή μάζα,

άτομα με σαρκοπενία,

και ασθενείς που χάνουν πολύ γρήγορα βάρος.

Novo, Lilly και Regeneron κοιτούν πέρα από τη ζυγαριά

Σύμφωνα με τη WSJ, τα νέα δεδομένα που παρουσιάστηκαν σε επιστημονικό συνέδριο στο Μιλάνο έδειξαν ότι μεγάλοι όμιλοι όπως Novo Nordisk, Eli Lilly και Regeneron επενδύουν ήδη σε αυτή τη δεύτερη γενιά στόχων. 

Η Novo εξετάζει μεταξύ άλλων το CagriSema, με έμφαση όχι μόνο στη συνολική απώλεια βάρους αλλά και στην κατανομή του λίπους.

Η Regeneron προωθεί προσεγγίσεις που συνδυάζουν incretin therapy με μυο-προστατευτικούς μηχανισμούς.

Η Lilly, που ήδη έχει ισχυρή θέση με tirzepatide και αναπτύσσει επόμενης γενιάς μόρια όπως retatrutide, βρίσκεται επίσης μέσα στην κούρσα διαφοροποίησης.

Η μεγάλη επιστημονική ένσταση: lean mass δεν σημαίνει πάντα μυς

Υπάρχει όμως ένα σημαντικό caveat.

Οι μετρήσεις body composition, όπως η DXA, καταγράφουν lean mass και όχι αποκλειστικά λειτουργικό μυϊκό ιστό.

Στη lean mass περιλαμβάνονται:

μύες,

όργανα,

νερό,

και άλλοι μη λιπώδεις ιστοί.

Άρα μια θεραπεία μπορεί να δείχνει ότι «διατηρεί lean mass» χωρίς αυτό να σημαίνει αυτομάτως ότι βελτιώνει:

μυϊκή δύναμη,

βάδισμα,

ισορροπία,

ή καθημερινή λειτουργικότητα.

Γι’ αυτό ειδικοί που επικαλείται η WSJ επισημαίνουν ότι η πραγματική επιτυχία θα πρέπει να αποδεικνύεται και με functional outcomes, όχι μόνο με imaging.

Δεν σημαίνει ότι τα σημερινά GLP-1 είναι «επικίνδυνα για τους μυς»

Χρειάζεται και εδώ προσοχή.

Η απώλεια lean mass συμβαίνει γενικά όταν οι άνθρωποι χάνουν σημαντικό βάρος — όχι μόνο με GLP-1 drugs.

Το βασικό ερώτημα είναι πόσο από αυτή την απώλεια είναι αναμενόμενη και πόσο επηρεάζει πραγματικά τη δύναμη και τη λειτουργικότητα.

Δεν έχει τεκμηριωθεί ότι κάθε ασθενής που λαμβάνει semaglutide ή tirzepatide αναπτύσσει κλινικά σημαντική μυϊκή αδυναμία.

Αυτό που αλλάζει τώρα είναι ότι οι εταιρείες προσπαθούν να βελτιστοποιήσουν ακόμη περισσότερο τη σύνθεση της απώλειας βάρους.

Από το «weight loss» στο «body recomposition»

Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη αλλαγή.

Η φαρμακοθεραπεία της παχυσαρκίας μετακινείται από μια απλή λογική:

να πέσει ο αριθμός στη ζυγαριά

σε μια πιο σύνθετη:

να αλλάξει η σύσταση του σώματος με τον πιο ευνοϊκό τρόπο.

Λιγότερο visceral fat.

Περισσότερη διατήρηση μυϊκής μάζας.

Καλύτερη λειτουργικότητα.

Και ενδεχομένως καλύτερα μακροχρόνια αποτελέσματα.

View this post on Instagram

A post shared by cleveland.com (@clevelanddotcom)

Η επόμενη μάχη δισεκατομμυρίων

Η αγορά των obesity drugs αναμένεται να παραμείνει μία από τις μεγαλύτερες και ταχύτερα αναπτυσσόμενες κατηγορίες της παγκόσμιας φαρμακοβιομηχανίας.

Καθώς όμως όλο και περισσότερα μόρια πλησιάζουν σε διψήφια ή ακόμη και πάνω από 20% απώλεια βάρους, το competitive advantage αλλάζει.

Η επόμενη γενιά δεν θα κριθεί μόνο από το αν χάνει κάποιος 25 κιλά αντί για 20.

Μπορεί να κριθεί από κάτι πολύ πιο ουσιαστικό:

πόσο από αυτά τα 25 κιλά ήταν λίπος — και πόσο μυς κατάφερε να κρατήσει.

Και αυτό μπορεί να είναι το επόμενο πραγματικό άλμα στην αντιμετώπιση της παχυσαρκίας

Πηγή: Pagenews.gr