Ντίγκερ Ρόκγουελ, πάμπλουτος ιδιοκτήτης πετρελαιοπηγών πάππου προς πάππον, είναι πολύ απασχολημένος με τη λατρεμένη 30χρονη γάτα του που αργοπεθαίνει, παρά τη φροντίδα τη δική του και των γιατρών που σπεύδουν να τη βοηθήσουν, για να προσέξει τα δεκάδες emails που τον ειδοποιούν εδώ και μερικές εβδομάδες για μια επερχόμενη οικολογική καταστροφή στη Γροιλανδία, σε μια εξόρυξη που έχει πάει εντελώς στραβά σε δική του γη.
Εκτός από τα δεκάδες θύματα, η έκρηξη που προκαλείται αποσπά ένα γιγαντιαίο παγόβουνο, που κατευθύνεται στην Ευρώπη, με αποτέλεσμα να συγκληθεί έκτακτο συμβούλιο με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ και τους στρατιωτικούς αρχηγούς στο σπίτι του – ο Ντίγκερ είναι ο «διπλός» Τραμπ, που περιλαμβάνει τον ηγέτη και τον επιχειρηματία στο γραφικό, θορυβώδες πακέτο του ενός.
Μιλά ακατάπαυστα, καπελώνει τους πάντες, καταλαμβάνει τον χώρο πληθωρικά, εξαπολύει μειωτικές ύβρεις και φανερά φρούδες υποσχέσεις, χρησιμοποιεί το φτυάρι-κειμήλιο πάνω από το τζάκι για να μπαλώσει τις ζημιές σκάβοντας, όπως έχει μάθει από τους χρυσοθήρες προγόνους του.
Ζει σε ένα μαυσωλείο αμερικανικής αφθονίας που συμβολίζει την κατάκτηση και παραπέμπει σε μια καταπιεστική λευκή πατριαρχία μιας άλλης εποχής, που ωστόσο δεν μοιάζει να έχει εξοριστεί στο παρελθόν – το αντίθετο.
Με τον Πρόεδρο Κόμπσον βαριά άρρωστο από καρκίνο («ο θάνατος μου ψιθυρίζει στην κωλοτρυπίδα», όπως ωρύεται, ξανά και ξανά, ο σπαρταριστός Τζον Γκούντμαν) και συνοδό του τον λογικό και ευαίσθητο επιστήμονα που πασχίζει να αναλύσει τα δεδομένα της συμφοράς (Ριζ Αχμέντ), ο ευδιάκριτα και κακόηχα Νότιος κήρυκας της διεθνούς πολιτικής θα είναι ο εκλεκτός, καθώς δεν υπάρχει εναλλακτική λύση.
Θα εκπροσωπήσει τη χώρα του σε μια οργισμένη συνέλευση στην οποία συμμετέχουν τα ευρωπαϊκά κράτη, περιμένοντας να τον λιντσάρουν για τις αμετροεπείς και φονικά απερίσκεπτες πράξεις του – ακούμε κι ένα ελληνοπρεπέστατο «άι στον διάολο» από τον υποτιθέμενα δικό μας αρχηγό!
Σε μια εμφάνιση ρητορικού λεονταρισμού, που ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου κινηματογράφησε σε μια δεκάλεπτη λήψη χωρίς διακοπή, θα εξηγήσει πως το μη χείρον βέλτιστον είναι η μοναδική ρεαλιστική επιλογή μεταξύ του γκρεμού της συμμαχίας της Ευρώπης με την επάρατο Αμερική και του ρέματος της σινορωσικής επέλασης.
Το «Digger» υιοθετεί την εικόνα μιας φαρσικής παράστασης, όπου ανθρώπινες καρικατούρες περιορισμένης ευθύνης διαφωνούν φωνασκώντας και πανικοβάλλονται μπροστά στο τέλος του κόσμου, σε ένα «επιθετικό» σκηνικό τεχνητά φωτισμένο, με τον Ντένις Γκάσνερ στο art direction και τον μάγο Εμανουέλ Λουμπέτσκι στη διεύθυνση φωτογραφίας (35άρι φιλμ σε Vistavision) να κάνουν θαύματα.
Ο Μεξικανός δημιουργός αφήνει τον Τομ Κρουζ να δώσει τα ρέστα του, υπονομεύει την αληθοφάνεια με ένα τρικ στην πλοκή που θα παραμείνει μυστικό, αν και αποκαλύπτεται πολύ νωρίς, και βασικά φτιάχνει μια ταινία για το αφήγημα, τον τρόπο της σύγχρονης, παθητικής αντίληψης της πολιτικής εξουσίας.
Μια «θεία κωμωδία» που στυλιστικά φέρνει πολύ στο πρόσφατο, αυτοβιογραφικό δικό του «Bardo», και είναι απολαυστική και εκούσια εξαντλητική, ένα ιδιότυπο κινηματογραφικό θέατρο με προφανή υλικά και τρομερές στιγμές.
Πηγή: Pagenews.gr