Στον νότιο Λίβανο, εκεί όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες επιχείρησαν να δημιουργήσουν το πρώτο παράδειγμα σταδιακής ισραηλινής αποχώρησης και επιστροφής των εκτοπισμένων κατοίκων, η πραγματικότητα απέχει δραματικά από τις αρχικές προσδοκίες.
Στο Δυτικό Ζαουτάρ, ένα μικρό χωριό της περιοχής Ναμπατίγια, οι κάτοικοι που επέστρεψαν στα σπίτια τους ζουν υπό τη συνεχή παρουσία ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων σε γειτονικούς οικισμούς.
Μη επανδρωμένα αεροσκάφη παρακολουθούν τις καθημερινές τους δραστηριότητες, στρατιωτικά οχήματα κινούνται σε μικρή απόσταση και εκρήξεις ακούγονται από τα γειτονικά χωριά, όπου συνεχίζονται οι κατεδαφίσεις κτιρίων.
Το χωριό είχε επιλεγεί ως πιλοτική ζώνη ενός αμερικανικά υποστηριζόμενου σχεδίου για τη σταδιακή αποχώρηση του ισραηλινού στρατού από τον νότιο Λίβανο, με αντάλλαγμα τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ.
Ωστόσο, σύμφωνα με την επιτόπια έρευνα του Reuters στις 8 Οκτωβρίου 2026, η εφαρμογή του σχεδίου έχει ουσιαστικά σταματήσει στο πρώτο του στάδιο.
Τρεις μήνες μετά την ισραηλινή αποχώρηση από το Δυτικό Ζαουτάρ, καμία νέα πιλοτική ζώνη δεν έχει συμφωνηθεί, ενώ η επιστροφή των κατοίκων παραμένει εξαιρετικά δύσκολη.
«Ακούμε τις φωνές των στρατιωτών» – Η καθημερινότητα δίπλα στα άρματα
Η 67χρονη Μαριάμ αλ-Γιαγκί είναι μία από τους λίγους κατοίκους που αποφάσισαν να επιστρέψουν.
Το σπίτι της έχει υποστεί σοβαρές ζημιές.
Τα τζάμια έχουν σπάσει, τμήματα του κτιρίου έχουν χτυπηθεί από βλήματα και ο κήπος της φέρει τα σημάδια της παρουσίας στρατιωτικών οχημάτων.
Από το μπαλκόνι της μπορεί να διακρίνει ισραηλινές στρατιωτικές κινήσεις στο γειτονικό χωριό.
Τη νύχτα ακούει τις φωνές των στρατιωτών.
Την ημέρα, ένα μικρό ισραηλινό μη επανδρωμένο αεροσκάφος παρακολουθεί συχνά τις κινήσεις της την ώρα που εργάζεται στον κήπο της.
Η ίδια περιγράφει στο Reuters μια καθημερινότητα όπου η στρατιωτική παρουσία έχει μετατραπεί σε μόνιμο στοιχείο της ζωής.
Παρά τον φόβο και τις καταστροφές, δηλώνει αποφασισμένη να παραμείνει στο σπίτι της.
Η στάση της αποτυπώνει το δίλημμα χιλιάδων εκτοπισμένων Λιβανέζων: να παραμείνουν μακριά από τον τόπο τους ή να επιστρέψουν σε μια περιοχή όπου η ασφάλεια και οι βασικές υπηρεσίες δεν έχουν αποκατασταθεί.
Σπίτια χωρίς παράθυρα, ελαιόδεντρα ξεριζωμένα
Οι ζημιές στην κατοικία της Μαριάμ είναι εκτεταμένες.
Ένα βλήμα άρματος χτύπησε τον επάνω όροφο του σπιτιού.
Άλλο βλήμα διαπέρασε τη δεξαμενή νερού.
Τα παράθυρα καταστράφηκαν και οι επισκευές απαιτούν χρήματα που η οικογένεια δεν διαθέτει άμεσα.
Προσωρινά, οι ένοικοι έχουν τοποθετήσει χαρτόνια και άλλα υλικά στα ανοίγματα.
Στον κήπο, οι ερπύστριες στρατιωτικών οχημάτων έχουν αφήσει βαθιά ίχνη.
Ελαιόδεντρα που η Μαριάμ φρόντιζε επί δεκαετίες έχουν ξεριζωθεί.
Με την περίοδο της συγκομιδής να ξεκινά, η ίδια ελπίζει να μπορέσει να μαζέψει ό,τι έχει απομείνει.
Για τις οικογένειες της περιοχής, η καταστροφή των ελαιώνων δεν αποτελεί μόνο απώλεια περιουσίας.
Αφορά την αγροτική παραγωγή, το εισόδημα και τη δυνατότητα επιστροφής στην οικονομική ζωή.
Η συγκομιδή της ελιάς περνά από την Ουάσιγκτον
Μία από τις πιο χαρακτηριστικές πλευρές της νέας πραγματικότητας αφορά την πρόσβαση των αγροτών στα χωράφια τους.
Κάτοικοι των οποίων οι ελαιώνες βρίσκονται κοντά σε ισραηλινές στρατιωτικές θέσεις πρέπει να ζητούν άδεια πρόσβασης μέσω μηχανισμού συντονισμού υπό αμερικανική καθοδήγηση, στον οποίο συμμετέχουν ο λιβανικός και ο ισραηλινός στρατός.
Ορισμένοι κάτοικοι αντιμετωπίζουν τη διαδικασία με πικρία.
Για να μαζέψουν τις ελιές από τα δικά τους δέντρα, αναγκάζονται να περιμένουν εγκρίσεις μέσω ενός διεθνούς μηχανισμού ασφαλείας.
Άλλοι φοβούνται ότι η άδεια θα δοθεί όταν η περίοδος συγκομιδής θα έχει ήδη περάσει.
Το πρόβλημα αναδεικνύει πόσο περιορισμένη μπορεί να είναι η πρακτική ελευθερία μετακίνησης ακόμη και μετά την επίσημη αποχώρηση στρατευμάτων από έναν οικισμό.
Η αποκατάσταση της κανονικότητας δεν εξαρτάται μόνο από το εάν υπάρχουν στρατιώτες μέσα στο χωριό.
Εξαρτάται και από το εάν οι κάτοικοι μπορούν να μετακινούνται, να καλλιεργούν τη γη τους και να χρησιμοποιούν τις βασικές υποδομές.
Ανατολικό Ζαουτάρ: Το γειτονικό χωριό που κατεδαφίζεται
Λίγα μόλις λεπτά από το Δυτικό Ζαουτάρ βρίσκεται το Ανατολικό Ζαουτάρ.
Εκεί, σύμφωνα με το Reuters, εξακολουθούν να βρίσκονται ισραηλινές στρατιωτικές δυνάμεις.
Οι κάτοικοι περιγράφουν συστηματικές κατεδαφίσεις κατοικιών με εκρηκτικά και στρατιωτικές μπουλντόζες.
Οι δύο οικισμοί χωρίζονται από μια μικρή κοιλάδα με ελαιώνες και καλλιεργήσιμη γη.
Από την πλατεία του Δυτικού Ζαουτάρ, εκτοπισμένοι κάτοικοι του ανατολικού χωριού παρακολουθούν τις εξελίξεις στον τόπο τους.
Κάθονται σε πλαστικές καρέκλες και κοιτούν προς τα σπίτια που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν.
Ένας κάτοικος ανέφερε στο Reuters ότι είχε δει φώτα στο σπίτι του κατά τις προηγούμενες εβδομάδες και φοβόταν ότι Ισραηλινοί στρατιώτες προετοίμαζαν την τοποθέτηση εκρηκτικών.
Η πληροφορία αποτελεί μαρτυρία του κατοίκου και δεν συνιστά ανεξάρτητη επιβεβαίωση του τι συνέβαινε στο εσωτερικό του σπιτιού.
Η εικόνα, ωστόσο, αποτυπώνει την αβεβαιότητα όσων παρακολουθούν από απόσταση την τύχη των περιουσιών τους.
Εκεχειρία στα χαρτιά, εκρήξεις στο πεδίο
Η σημερινή κατάσταση συνδέεται με τη νέα πολεμική κλιμάκωση που ξέσπασε τον Μάρτιο του 2026.
Μετά την έναρξη του πολέμου με το Ιράν, η Χεζμπολάχ εξαπέλυσε επιθέσεις εναντίον του Ισραήλ, δηλώνοντας την υποστήριξή της προς την Τεχεράνη.
Το Ισραήλ απάντησε με εκτεταμένους αεροπορικούς βομβαρδισμούς και χερσαίες επιχειρήσεις στον Λίβανο.
Περισσότεροι από ένα εκατομμύριο Λιβανέζοι αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις κατοικίες τους.
Η σύγκρουση προκάλεσε τεράστιες καταστροφές σε χωριά, δρόμους, δίκτυα ηλεκτροδότησης και άλλες υποδομές.
Τον Ιούνιο συμφωνήθηκε εκεχειρία, ύστερα από αμερικανική διαμεσολάβηση.
Ωστόσο, η εφαρμογή της παραμένει προβληματική.
Το Ισραήλ διατηρεί στρατιωτικές δυνάμεις σε ζώνη ασφαλείας που έχει ορίσει στο νότιο τμήμα του Λιβάνου.
Παράλληλα, συνεχίζονται πλήγματα και επιχειρήσεις καταστροφής κτιρίων σε περιοχές υπό ισραηλινό έλεγχο.
Η κατάσταση δημιουργεί έντονη αμφισβήτηση ως προς το εάν οι υφιστάμενες συμφωνίες μπορούν να εξασφαλίσουν πραγματική επιστροφή των εκτοπισμένων.
Το αμερικανικό σχέδιο: Αποχώρηση του Ισραήλ με αντάλλαγμα τον αφοπλισμό της Χεζμπολάχ
Η Ουάσιγκτον υποστήριξε ένα σχέδιο σταδιακής αποχώρησης των ισραηλινών δυνάμεων από περιοχές του νοτίου Λιβάνου.
Η λογική του σχεδίου βασίζεται σε μια αλληλουχία ενεργειών.
Ο ισραηλινός στρατός αποχωρεί από συγκεκριμένες ζώνες.
Ο λιβανικός στρατός αναπτύσσεται στις περιοχές αυτές και πραγματοποιεί επιχειρήσεις εντοπισμού και απομάκρυνσης οπλισμού.
Παράλληλα, προωθείται ο αφοπλισμός της Χεζμπολάχ.
Στόχος είναι η σταδιακή αποκατάσταση της κρατικής κυριαρχίας και η δημιουργία συνθηκών ασφαλείας και στις δύο πλευρές των συνόρων.
Το Δυτικό Ζαουτάρ αποτέλεσε την πρώτη περιοχή όπου εφαρμόστηκε το μοντέλο.
Οι ισραηλινές δυνάμεις αποχώρησαν τον Ιούλιο.
Ωστόσο, μέχρι τις 8 Οκτωβρίου δεν είχαν συμφωνηθεί επιπλέον πιλοτικές ζώνες.
Η στασιμότητα αυτή δημιουργεί ερωτήματα για τη δυνατότητα επέκτασης του σχεδίου σε ολόκληρη τη νότια περιοχή.
Το Ισραήλ επικαλείται την απειλή της Χεζμπολάχ
Απαντώντας σε ερωτήματα του Reuters, ο ισραηλινός στρατός υποστήριξε ότι οι επιχειρήσεις εξάλειψης της απειλής από τον οπλισμό της Χεζμπολάχ δεν έχουν ολοκληρωθεί.
Σύμφωνα με την ισραηλινή πλευρά, τα μη επανδρωμένα αεροσκάφη χρησιμοποιούνται για τον εντοπισμό απειλών.
Οι περιορισμοί στις μετακινήσεις των κατοίκων παρουσιάζονται ως μέτρα προστασίας των στρατιωτικών δυνάμεων.
Η θέση αυτή συνδέεται με την ευρύτερη ισραηλινή επιδίωξη αποτροπής νέων επιθέσεων από τον νότιο Λίβανο.
Από την άλλη πλευρά, οι λιβανικές αρχές και οι κάτοικοι καταγγέλλουν ότι η συνεχιζόμενη στρατιωτική παρουσία και οι κατεδαφίσεις εμποδίζουν την αποκατάσταση της ζωής στις πληγείσες περιοχές.
Οι διαφορετικές αυτές προσεγγίσεις αποτελούν βασικό εμπόδιο για την εφαρμογή των συμφωνιών.
Η Ουάσιγκτον επιμένει: «Η μόνη βιώσιμη οδός»
Το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών υπερασπίστηκε τη διαδικασία των πιλοτικών ζωνών.
Εκπρόσωπος του Στέιτ Ντιπάρτμεντ δήλωσε στο Reuters ότι το σχέδιο αποτελεί τη μόνη βιώσιμη διαδρομή προς την ασφάλεια τόσο του Λιβάνου όσο και του Ισραήλ.
Σύμφωνα με την αμερικανική θέση, η επέκταση του προγράμματος προϋποθέτει την ολοκλήρωση των επιχειρήσεων εκκαθάρισης από τον λιβανικό στρατό στην αρχική περιοχή.
Ο αφοπλισμός της Χεζμπολάχ χαρακτηρίζεται αναπόσπαστο στοιχείο της διαδικασίας.
Η Ουάσιγκτον επιδιώκει να συνδέσει την αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων με συγκεκριμένες εγγυήσεις ασφαλείας.
Ωστόσο, το γεγονός ότι δεν έχει συμφωνηθεί δεύτερη πιλοτική ζώνη δείχνει ότι η διαδικασία δεν έχει αποκτήσει ακόμη σταθερή δυναμική.
Το ερώτημα είναι εάν οι στρατιωτικές και πολιτικές προϋποθέσεις μπορούν να εκπληρωθούν με τρόπο αποδεκτό από όλες τις εμπλεκόμενες πλευρές.
Ο δήμαρχος διαψεύδει την εικόνα της επιτυχίας
Ο δήμαρχος του Δυτικού Ζαουτάρ, Άμπεντ Εζεντίν, εκφράζει έντονη απογοήτευση για τα αποτελέσματα του προγράμματος.
Όπως ανέφερε στο Reuters, η πιλοτική ζώνη δεν έχει λειτουργήσει σύμφωνα με τις υποσχέσεις που είχαν δοθεί.
Το βασικό πρόβλημα είναι η απουσία στοιχειωδών δημόσιων υπηρεσιών.
Η ηλεκτροδότηση και η παροχή τρεχούμενου νερού παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανύπαρκτες.
Οι κάτοικοι που επιστρέφουν αναγκάζονται να ζουν σε κατεστραμμένα σπίτια, χωρίς τις βασικές υποδομές που απαιτούνται για μια ασφαλή καθημερινότητα.
Ο δήμαρχος υπογραμμίζει ότι η αρχική προσδοκία ήταν το χωριό να αποτελέσει παράδειγμα επιτυχούς επιστροφής.
Η σημερινή κατάσταση, σύμφωνα με την εκτίμησή του, δεν επιβεβαιώνει αυτή την προσδοκία.
Μόλις 70 οικογένειες επέστρεψαν
Παρά την επίσημη αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων από το Δυτικό Ζαουτάρ, η επιστροφή των κατοίκων παραμένει περιορισμένη.
Σύμφωνα με τον δήμαρχο, περίπου 70 οικογένειες έχουν επιστρέψει.
Πολλές από αυτές κατοικούν μόνο σε τμήματα των σπιτιών τους που δεν έχουν καταστραφεί ολοκληρωτικά.
Για αρκετούς, η επιστροφή δεν ήταν αποτέλεσμα της αποκατάστασης της ασφάλειας ή των υποδομών.
Ήταν μια οικονομική αναγκαιότητα.
Η πληρωμή ενοικίου σε άλλη περιοχή ή η παραμονή σε προσωρινό καταυλισμό εκτοπισμένων δεν αποτελούσαν βιώσιμες επιλογές.
Έτσι, οι οικογένειες επέστρεψαν σε σπίτια με σοβαρές ζημιές, επιλέγοντας να αντιμετωπίσουν τις δυσκολίες στον τόπο τους.
Η εξέλιξη αυτή αναδεικνύει τη στενή σχέση ανάμεσα στον εκτοπισμό, τη φτώχεια και την ανοικοδόμηση.
Δεκαέξι προκατασκευασμένα σπίτια χωρίς νερό και ρεύμα
Το Συμβούλιο του Νότου, κρατικός φορέας του Λιβάνου, έχει παραδώσει 16 προκατασκευασμένες κατοικίες για οικογένειες των οποίων τα σπίτια είναι μη κατοικήσιμα.
Ωστόσο, οι περισσότερες παραμένουν άδειες.
Ο λόγος είναι ότι δεν διαθέτουν ηλεκτρικό ρεύμα ή πρόσβαση σε νερό.
Η κατάσταση αποτυπώνει το μέγεθος των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η ανοικοδόμηση.
Η εγκατάσταση προσωρινών κατοικιών δεν αρκεί εάν δεν συνοδεύεται από λειτουργικά δίκτυα.
Οι δημόσιες υπηρεσίες επιχειρούν να αποκαταστήσουν την ηλεκτροδότηση, αλλά πρέπει να δημιουργήσουν νέα σύνδεση με διαφορετικό σταθμό.
Το προηγούμενο δίκτυο περνούσε μέσα από το Ανατολικό Ζαουτάρ, το οποίο εξακολουθεί να βρίσκεται υπό ισραηλινό στρατιωτικό έλεγχο.
Η περίπτωση αυτή δείχνει πώς η στρατιωτική κατάσταση ενός γειτονικού οικισμού μπορεί να εμποδίζει την αποκατάσταση βασικών υπηρεσιών σε περιοχή από την οποία οι στρατιωτικές δυνάμεις έχουν ήδη αποχωρήσει.
Το drone κατέβηκε λίγα μέτρα πάνω από τους δημοσιογράφους
Μια από τις πιο χαρακτηριστικές σκηνές της αυτοψίας του Reuters καταγράφηκε κατά τη διάρκεια της συνομιλίας των δημοσιογράφων με τον δήμαρχο.
Ο Άμπεντ Εζεντίν περιέγραφε τη συνεχή παρουσία ισραηλινών μη επανδρωμένων αεροσκαφών πάνω από το χωριό.
Λίγες στιγμές αργότερα, ένα μικρό drone εμφανίστηκε πάνω από τον ίδιο και τη δημοσιογραφική ομάδα.
Το αεροσκάφος κατέβηκε σταδιακά μέχρι να βρίσκεται σε ύψος λίγων μέτρων από το έδαφος.
Παρέμεινε στην περιοχή για αρκετά λεπτά και στη συνέχεια κατευθύνθηκε προς το γειτονικό χωριό υπό ισραηλινό έλεγχο.
Το περιστατικό καταγράφηκε από τους δημοσιογράφους του Reuters και επιβεβαιώνει τη συχνή παρουσία μη επανδρωμένων αεροσκαφών στην περιοχή.
Για τους κατοίκους, αυτή η επιτήρηση αποτελεί μέρος της καθημερινότητας.
Για τις αρχές του Λιβάνου, εγείρει ερωτήματα σχετικά με την πραγματική έκταση του ελέγχου που ασκείται στον εναέριο χώρο και στις μετακινήσεις των πολιτών.
Μια ζώνη ασφαλείας που επεκτείνεται στην πράξη
Η κατάσταση στο Δυτικό Ζαουτάρ δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό.
Προηγούμενη έρευνα της εφημερίδας The National κατέγραψε κινήσεις ισραηλινών στρατιωτικών δυνάμεων πέρα από τη γραμμή που το Ισραήλ έχει ορίσει ως όριο της ζώνης ασφαλείας του στον νότιο Λίβανο.
Σύμφωνα με μαρτυρίες κατοίκων και τοπικών αξιωματούχων, άρματα και στρατιωτικές μπουλντόζες έχουν κινηθεί σε περιοχές πέρα από τα αρχικά όρια.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, δρόμοι καταστράφηκαν και γειτονιές αποκόπηκαν από τους υπόλοιπους οικισμούς.
Η πρακτική αυτή δημιουργεί μια ιδιαίτερα περίπλοκη πραγματικότητα.
Η στρατιωτική παρουσία δεν περιορίζεται πάντοτε σε σταθερές θέσεις.
Μπορεί να επηρεάζει την πρόσβαση σε ευρύτερες περιοχές μέσω επιτήρησης, στρατιωτικών κινήσεων και περιορισμών μετακίνησης.
Για τους εκτοπισμένους, αυτό σημαίνει ότι η δυνατότητα επιστροφής δεν εξαρτάται μόνο από τις επίσημες ανακοινώσεις αποχώρησης.
Εξαρτάται από τις πραγματικές συνθήκες ασφάλειας στο έδαφος.
Ο Λίβανος και το αδιέξοδο της Χεζμπολάχ
Η κρίση στον νότιο Λίβανο συνδέεται άμεσα με το ζήτημα του οπλισμού της Χεζμπολάχ.
Η οργάνωση διατηρεί στρατιωτικές δυνατότητες και αποτελεί σημαντικό παράγοντα της εσωτερικής πολιτικής και ασφάλειας της χώρας.
Το Ισραήλ θεωρεί ότι η παρουσία οπλισμού της Χεζμπολάχ κοντά στα σύνορα αποτελεί απειλή για την ασφάλειά του.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν την ανάπτυξη του λιβανικού στρατού και την απομάκρυνση του οπλισμού της οργάνωσης από τις σχετικές περιοχές.
Ωστόσο, ο αφοπλισμός αποτελεί ιδιαίτερα σύνθετο πολιτικό και στρατιωτικό ζήτημα.
Η κυβέρνηση του Λιβάνου καλείται να αποκαταστήσει την κρατική κυριαρχία, να διαχειριστεί τις εσωτερικές πολιτικές ισορροπίες και να διεκδικήσει την αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων.
Η αλληλεξάρτηση αυτών των στόχων δημιουργεί ένα δύσκολο διαπραγματευτικό περιβάλλον.
Το Ιράν και η περιφερειακή διάσταση
Ο νότιος Λίβανος αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα μέτωπα της ευρύτερης σύγκρουσης που συνδέεται με το Ιράν.
Η Χεζμπολάχ διατηρεί στενούς δεσμούς με την Τεχεράνη.
Η ιρανική πλευρά έχει συνδέσει την επίτευξη ευρύτερης ειρηνευτικής συμφωνίας με τον τερματισμό των εχθροπραξιών στον Λίβανο.
Αυτό σημαίνει ότι οι εξελίξεις στο Δυτικό Ζαουτάρ δεν αφορούν αποκλειστικά μια τοπική διαμάχη.
Συνδέονται με τις αμερικανοϊρανικές σχέσεις, την ασφάλεια του Ισραήλ και την προσπάθεια σταθεροποίησης της Μέσης Ανατολής.
Η Ουάσιγκτον επιχειρεί να προωθήσει ένα μοντέλο σταδιακών συμφωνιών ασφαλείας.
Ωστόσο, η έλλειψη προόδου στον νότιο Λίβανο δείχνει ότι οι περιφερειακές διευθετήσεις παραμένουν εξαιρετικά δύσκολες.
Η ανοικοδόμηση ως προϋπόθεση πραγματικής ειρήνης
Η περίπτωση του Δυτικού Ζαουτάρ αναδεικνύει ένα ευρύτερο ζήτημα που εμφανίζεται σε πολλές μεταπολεμικές περιοχές.
Η αποχώρηση στρατευμάτων δεν αρκεί από μόνη της για την αποκατάσταση της ζωής.
Οι κάτοικοι χρειάζονται ασφαλή πρόσβαση στα σπίτια και στα χωράφια τους.
Χρειάζονται νερό, ηλεκτρικό ρεύμα, λειτουργικούς δρόμους και δυνατότητα οικονομικής δραστηριότητας.
Χρειάζονται επίσης σαφείς εγγυήσεις ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις δεν θα επαναληφθούν.
Χωρίς αυτές τις προϋποθέσεις, η επιστροφή μπορεί να παραμένει προσωρινή και επισφαλής.
Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι η ανοικοδόμηση δεν αποτελεί μόνο τεχνικό έργο.
Είναι και διαδικασία αποκατάστασης της εμπιστοσύνης, της κοινωνικής συνοχής και της λειτουργίας των θεσμών.
Στον νότιο Λίβανο, αυτές οι προϋποθέσεις εξακολουθούν να απουσιάζουν σε μεγάλο βαθμό.
Το «μοντέλο» που δεν μπορεί ακόμη να επεκταθεί
Το αμερικανικό σχέδιο για τις πιλοτικές ζώνες στηρίχθηκε στην προσδοκία ότι μια επιτυχής πρώτη εφαρμογή θα μπορούσε να αποτελέσει βάση για ευρύτερη συμφωνία.
Το Δυτικό Ζαουτάρ θα έπρεπε να αποδείξει ότι η σταδιακή αποχώρηση των ισραηλινών δυνάμεων, η ανάπτυξη του λιβανικού στρατού και η επιστροφή των κατοίκων μπορούν να πραγματοποιηθούν με συντονισμένο τρόπο.
Η πραγματικότητα είναι διαφορετική.
Οι στρατιώτες αποχώρησαν από τον συγκεκριμένο οικισμό, αλλά παραμένουν πολύ κοντά.
Οι κατεδαφίσεις συνεχίζονται σε γειτονικές περιοχές.
Η ηλεκτροδότηση και η υδροδότηση δεν έχουν αποκατασταθεί.
Η πλειονότητα των εκτοπισμένων δεν έχει επιστρέψει.
Και καμία δεύτερη πιλοτική ζώνη δεν έχει ακόμη συμφωνηθεί.
Το Δυτικό Ζαουτάρ δεν αποδεικνύει ότι η ειρηνευτική διαδικασία είναι αδύνατη. Δείχνει, όμως, πόσο μεγάλη απόσταση χωρίζει μια διπλωματική συμφωνία από την πραγματική ασφάλεια των κατοίκων.
Για την Ουάσιγκτον, η πρόκληση είναι να μετατρέψει ένα περιορισμένο πείραμα αποχώρησης σε λειτουργικό σχέδιο για ολόκληρη τη νότια περιοχή.
Για το Ισραήλ, το βασικό ζήτημα παραμένει η αντιμετώπιση της απειλής της Χεζμπολάχ.
Για τον Λίβανο, προτεραιότητα είναι η αποκατάσταση της κυριαρχίας του και η επιστροφή των εκτοπισμένων.
Για τους κατοίκους του Δυτικού Ζαουτάρ, όμως, η ειρήνη έχει πολύ πιο συγκεκριμένο περιεχόμενο.
Σημαίνει να μπορούν να κοιμούνται χωρίς να ακούν άρματα, να καλλιεργούν τις ελιές τους χωρίς άδεια από στρατιωτικούς μηχανισμούς και να ζουν σε σπίτια με νερό και ηλεκτρικό ρεύμα.
Μέχρι τότε, το χωριό που παρουσιάστηκε ως πρότυπο επιστροφής θα παραμένει σύμβολο των δυσκολιών που αντιμετωπίζει η ειρηνευτική διαδικασία στον νότιο Λίβανο.
Πηγή: pagenews.gr