Σε προσωπική πολιτική αντιπαράθεση με τη νορβηγική Επιτροπή Νόμπελ έχει μετατρέψει ο Ντόναλντ Τραμπ την απόφαση να μην του απονεμηθεί το Νόμπελ Ειρήνης 2026, επιμένοντας ότι η διεθνής διπλωματική του δραστηριότητα δικαιολογούσε την κορυφαία διάκριση.
Ο πρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών επανήλθε με μια μακροσκελή ανάρτηση στο Truth Social, στην οποία απαριθμεί όσα θεωρεί προσωπικά του επιτεύγματα: τον τερματισμό οκτώ πολέμων, την απελευθέρωση ομήρων, τη στρατιωτική επιχείρηση στη Βενεζουέλα και την αποτροπή απόκτησης πυρηνικού όπλου από το Ιράν.
Η ανάρτηση καταλήγει με μια χαρακτηριστική έκφραση δυσπιστίας:
«Και παρ’ όλα αυτά, ούτε εγώ ούτε οι Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής λάβαμε το Νόμπελ Ειρήνης. ΟΥΑΟΥ!»
Η αντίδρασή του έρχεται μετά την ανακοίνωση ότι το φετινό βραβείο απονέμεται στη Ναβί Πιλάι, τη Νοτιοαφρικανή νομικό με πολυετή δράση στον τομέα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της διεθνούς δικαιοσύνης.
«Διευθέτησα οκτώ πολέμους»: Ο Τραμπ απαριθμεί τα επιτεύγματά του
Ο Αμερικανός πρόεδρος επιμένει ότι η δεύτερη θητεία του έχει ήδη αλλάξει τη διεθνή γεωπολιτική πραγματικότητα.
Στην ανάρτησή του υποστηρίζει:
«Διευθέτησα οκτώ πολέμους και βρίσκομαι κοντά στο να διευθετήσω άλλους δύο».
Στη συνέχεια αναφέρεται στην απελευθέρωση Ισραηλινών ομήρων, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνησή του εξασφάλισε την επιστροφή και των τελευταίων 28, ζωντανών και νεκρών.
Παρουσιάζει επίσης την αμερικανική επέμβαση στη Βενεζουέλα ως στρατιωτική επιτυχία και επικαλείται τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο.
Ιδιαίτερη θέση στην επιχειρηματολογία του έχει το Ιράν.
Ο Τραμπ υποστηρίζει ότι οι στρατιωτικές ενέργειες των ΗΠΑ εμπόδισαν την Τεχεράνη να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.
Οι τοποθετήσεις αυτές αποτελούν τον προσωπικό απολογισμό του Αμερικανού προέδρου και δεν συνιστούν ανεξάρτητη επιβεβαίωση ότι όλοι οι πόλεμοι που αναφέρει έχουν τερματιστεί οριστικά.
«Έπρεπε να έχω πάρει οκτώ Νόμπελ, όχι ένα»
Η δυσαρέσκεια του Τραμπ δεν περιορίζεται στην απώλεια μιας διάκρισης.
Σε άλλη εκτενή ανάρτησή του υποστήριξε ότι οι ειρηνευτικές πρωτοβουλίες του θα μπορούσαν να δικαιολογούν περισσότερα από ένα βραβεία.
«Θα έπρεπε να είχα κερδίσει οκτώ Νόμπελ Ειρήνης, όχι μόνο ένα», ανέφερε.
Ο ίδιος παρουσίασε έναν κατάλογο διεθνών συγκρούσεων στις οποίες αποδίδει καθοριστικό ρόλο στην αμερικανική διπλωματία.
Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται οι εντάσεις Ινδίας–Πακιστάν, Αρμενίας–Αζερμπαϊτζάν, Καμπότζης–Ταϊλάνδης, Ισραήλ–Ιράν και Ισραήλ–Χαμάς.
Ωστόσο, η αποτίμηση των συγκεκριμένων περιπτώσεων είναι σύνθετη.
Ορισμένες αφορούν συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός, άλλες διπλωματικές παρεμβάσεις και άλλες συγκρούσεις που δεν έχουν επιλυθεί οριστικά.
Ειδικά η Ινδία έχει αμφισβητήσει τον ισχυρισμό του Τραμπ ότι η αμερικανική διαμεσολάβηση υπήρξε καθοριστική για την εκεχειρία με το Πακιστάν.
Η πολιτική αντιπαράθεση αφορά επομένως και τον ίδιο τον ορισμό της ειρήνης: άλλο η αποκλιμάκωση μιας κρίσης και άλλο η οριστική διευθέτηση μιας σύγκρουσης.
Επίθεση στη Νορβηγία: «Ανεξίτηλο στίγμα»
Ο Τραμπ επέλεξε να προσωποποιήσει την αντιπαράθεση με τη Νορβηγία, χώρα στην οποία εδρεύει η Επιτροπή που απονέμει το Νόμπελ Ειρήνης.
Μιλώντας σε προεκλογική συγκέντρωση στις Συρακούσες της Νέας Υόρκης, χαρακτήρισε την απόφαση ντροπιαστική.
Στην ανάρτησή του έκανε λόγο για «ανεξίτηλο στίγμα στη Νορβηγία».
Ακολούθησε ακόμη σκληρότερη επίθεση κατά των μελών της Επιτροπής, τα οποία κατηγόρησε ότι απαξιώνουν τον θεσμό για ιδεολογικούς λόγους.
«Το Νόμπελ Ειρήνης έχει απαξιωθεί για πάντα», υποστήριξε.
Ο Αμερικανός πρόεδρος απέδωσε την απόφαση σε μια μικρή ομάδα ιδεολόγων, τους οποίους χαρακτήρισε εχθρικούς προς τη δημοκρατία και τον πολιτισμό.
Οι χαρακτηρισμοί αυτοί αντανακλούν την πολιτική του τοποθέτηση και όχι διαπιστωμένη πρόθεση ή ιδεολογική ταυτότητα της Επιτροπής.
Αξίζει να σημειωθεί ότι το Νόμπελ Ειρήνης απονέμεται από ανεξάρτητη πενταμελή επιτροπή που ορίζεται από το νορβηγικό Κοινοβούλιο. Η επιλογή δεν αποτελεί απόφαση της νορβηγικής κυβέρνησης.
Ποια είναι η Ναβί Πιλάι που εξόργισε τον Λευκό Οίκο
Το φετινό Νόμπελ Ειρήνης απονεμήθηκε στη Ναβί Πιλάι, πρώην Ύπατη Αρμοστή του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα και πρώην δικαστή του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου.
Η Πιλάι έχει συνδέσει τη δημόσια διαδρομή της με την υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, την καταπολέμηση των διακρίσεων και την προώθηση της λογοδοσίας για σοβαρά διεθνή εγκλήματα.
Η νορβηγική Επιτροπή επέλεξε να αναδείξει τον ρόλο του διεθνούς δικαίου και της δικαιοσύνης στην οικοδόμηση της ειρήνης.
Ο Τραμπ, αντιθέτως, αμφισβήτησε δημόσια την αναγνωρισιμότητα και την επιλογή της.
Την παρουσίασε ως πρόσωπο άγνωστο στο ευρύ κοινό και συνέδεσε την κριτική του με τις θέσεις της για το Ισραήλ.
Η επιλογή της Πιλάι αναδεικνύει δύο διαφορετικές προσεγγίσεις της διεθνούς ειρήνης: από τη μία τη διπλωματική διαχείριση συγκρούσεων και από την άλλη την ενίσχυση των θεσμών δικαιοσύνης και λογοδοσίας.
Η μεγάλη αντίφαση με το Ιράν: Ο πρόεδρος που ζητά Νόμπελ ενώ συνεχίζεται ο πόλεμος
Η μεγαλύτερη αντίφαση στην επιχειρηματολογία του Τραμπ εντοπίζεται στο Ιράν.
Ο Αμερικανός πρόεδρος επικαλείται την αποτροπή της απόκτησης πυρηνικού όπλου από την Τεχεράνη ως ένα από τα σημαντικότερα επιτεύγματά του.
Ωστόσο, οι Ηνωμένες Πολιτείες συμμετέχουν σε πολεμική σύγκρουση με το Ιράν, η οποία έχει προκαλέσει σοβαρές γεωπολιτικές και οικονομικές επιπτώσεις.
Οι διαπραγματεύσεις για την αποκλιμάκωση παραμένουν δύσκολες, ενώ εξακολουθούν να υπάρχουν σημαντικές διαφωνίες για τις κυρώσεις, το πυρηνικό πρόγραμμα και τους όρους μιας ενδεχόμενης εκεχειρίας.
Το γεγονός ότι πραγματοποιήθηκαν αμερικανικά πλήγματα σε ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις δεν αρκεί από μόνο του για να τεκμηριώσει ότι έχει εξαλειφθεί οριστικά η δυνατότητα της χώρας να αποκτήσει πυρηνικό όπλο.
Η Τεχεράνη εξακολουθεί να αποτελεί κεντρικό ζήτημα της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής.
Έτσι, ενώ ο Τραμπ παρουσιάζει την πολιτική του ως απόδειξη ειρηνευτικής αποτελεσματικότητας, οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή εξακολουθούν να δημιουργούν σοβαρά ερωτήματα για την προοπτική μιας σταθερής διευθέτησης.
Βενεζουέλα: Η σύλληψη Μαδούρο και η αμφισβητούμενη περιγραφή ενός «πολέμου»
Ο Αμερικανός πρόεδρος επικαλείται επίσης την επιχείρηση στη Βενεζουέλα και τη σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο.
Στη δική του αφήγηση, η επέμβαση παρουσιάζεται ως νίκη επί ενός αυταρχικού καθεστώτος.
Ωστόσο, η επιχείρηση εγείρει διαφορετικά ζητήματα από εκείνα μιας διαπραγματευμένης ειρηνευτικής συμφωνίας.
Η στρατιωτική είσοδος σε ξένο κράτος, η σύλληψη του ηγέτη του και η μεταφορά του εκτός χώρας έχουν προκαλέσει συζητήσεις για την κυριαρχία των κρατών και το διεθνές δίκαιο.
Επομένως, η περιγραφή της επιχείρησης ως «πολέμου που κερδήθηκε» αποτελεί πολιτική διατύπωση του Τραμπ και δεν ισοδυναμεί με διεθνώς αποδεκτή αποτίμηση μιας ειρηνευτικής διαδικασίας.
Από τον Ομπάμα στο Νόμπελ του 2026: Μια παλιά πολιτική αντιπαράθεση
Η διεκδίκηση του Νόμπελ Ειρήνης δεν αποτελεί καινούργια υπόθεση για τον Τραμπ.
Εδώ και χρόνια συγκρίνει τη δική του εξωτερική πολιτική με την απονομή του βραβείου στον Μπαράκ Ομπάμα το 2009.
Σε πρόσφατες δηλώσεις του επανέφερε αυτή τη σύγκριση, υποστηρίζοντας ότι ο προκάτοχός του βραβεύτηκε χωρίς να έχει παρουσιάσει ανάλογο διπλωματικό έργο.
Η σύγκριση εντάσσεται στη διαχρονική πολιτική αντιπαράθεση του Τραμπ με τους Δημοκρατικούς, αλλά και στη δημόσια προσπάθειά του να αναγνωριστεί η διεθνής δράση της κυβέρνησής του.
Η σημασία του βραβείου για τον ίδιο φαίνεται πλέον να ξεπερνά την προσωπική αναγνώριση.
Έχει μετατραπεί σε στοιχείο της πολιτικής του επιχειρηματολογίας προς το εσωτερικό ακροατήριο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το Νόμπελ μπαίνει στην αμερικανική προεκλογική αντιπαράθεση
Η νέα επίθεση του Τραμπ σημειώνεται λίγες εβδομάδες πριν από τις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου.
Η οικονομία, οι τιμές των καυσίμων, ο πόλεμος με το Ιράν και οι διεθνείς επιλογές της κυβέρνησης βρίσκονται στο επίκεντρο της δημόσιας συζήτησης.
Σε αυτό το περιβάλλον, ο Τραμπ επιλέγει να αναδεικνύει την εξωτερική του πολιτική ως σειρά επιτυχιών που, κατά την άποψή του, δεν αναγνωρίζονται επαρκώς από τους διεθνείς θεσμούς.
Η αντιπαράθεση με την Επιτροπή Νόμπελ του προσφέρει ένα ακόμη πεδίο δημόσιας σύγκρουσης.
Ωστόσο, η αξιολόγηση της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής δεν περιορίζεται στον αριθμό των συμφωνιών ή των στρατιωτικών επιχειρήσεων.
Περιλαμβάνει τη διάρκεια των εκεχειριών, την εφαρμογή των συμφωνιών, την προστασία των αμάχων και τη δυνατότητα αποτροπής νέων συγκρούσεων.
Το πολιτικό ερώτημα πίσω από την οργή του Τραμπ
Η νέα παρέμβαση του Αμερικανού προέδρου αναδεικνύει μια βαθύτερη διαφωνία για το πώς αξιολογείται η διεθνής ειρήνη.
Ο Τραμπ υποστηρίζει ότι η αποφασιστική άσκηση ισχύος, οι διπλωματικές πιέσεις και οι στρατιωτικές επιχειρήσεις μπορούν να αποτρέψουν ή να τερματίσουν συγκρούσεις.
Η Επιτροπή Νόμπελ, με τη φετινή επιλογή της, έδωσε έμφαση στη διεθνή δικαιοσύνη και στην προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Οι δύο προσεγγίσεις δεν είναι κατ’ ανάγκην ασύμβατες, αλλά οδηγούν σε διαφορετικές αξιολογήσεις της διεθνούς δράσης.
Το ουσιαστικό ερώτημα δεν είναι μόνο γιατί ο Τραμπ δεν πήρε το Νόμπελ Ειρήνης. Είναι πόσες από τις συγκρούσεις που δηλώνει ότι διευθέτησε έχουν πράγματι οδηγηθεί σε σταθερή και διαρκή ειρήνη.
Και αυτή η απάντηση θα εξαρτηθεί περισσότερο από τις εξελίξεις στο Ιράν, στην Ουκρανία και στις υπόλοιπες εστίες έντασης παρά από την αντιπαράθεση του Λευκού Οίκου με τη Νορβηγία.
Πηγή: pagenews.gr