Ο Βλαντίμιρ Πούτιν επιχειρεί να αποκτήσει διπλωματικό ρόλο στον πόλεμο με το Ιράν, παρουσιάζοντας τη Ρωσία ως δύναμη που μπορεί να συμβάλει στην αποκλιμάκωση.
Η προσφορά του, όμως, συνοδεύεται από ένα κρίσιμο ερώτημα: μπορεί η Μόσχα να μετατρέψει τη σχέση της με την Τεχεράνη σε συγκεκριμένες παραχωρήσεις και σε συμφωνία αποδεκτή από την Ουάσιγκτον;
Αυτό είναι το βασικό ζήτημα που αναδεικνύει η ανάλυση του Al-Monitor. Η Ρωσία διαθέτει πρόσβαση στην ιρανική ηγεσία και δυνατότητα μεταφοράς προτάσεων. Η επιρροή της, ωστόσο, έχει όρια όταν απαιτείται αλλαγή της αμερικανικής στάσης ή περιορισμός των ισραηλινών στρατιωτικών επιλογών.
Η συνάντηση με τον Πεζεσκιάν
Ο Πούτιν συναντήθηκε με τον Ιρανό πρόεδρο Μασούντ Πεζεσκιάν στις 8 Οκτωβρίου στο Τουρκμενιστάν, στο περιθώριο των επαφών για τη σύνοδο της Κοινοπολιτείας Ανεξάρτητων Κρατών.
Δήλωσε ότι η Ρωσία είναι έτοιμη να κάνει ό,τι μπορεί για τη διευθέτηση της σύγκρουσης και αναγνώρισε, σύμφωνα με τις μεταδιδόμενες δηλώσεις του, προσπάθειες της Τεχεράνης για τον τερματισμό του πολέμου.
Η τοποθέτηση προσφέρει πολιτική στήριξη στο Ιράν και ταυτόχρονα προβάλλει τη Μόσχα ως διαθέσιμο συνομιλητή για μια διπλωματική διαδικασία.
Δεν αποτελεί, πάντως, ανακοίνωση συμφωνίας ούτε απόδειξη ότι η Ρωσία έχει αναλάβει επίσημη μεσολάβηση.
Η Τεχεράνη κρατά ανοιχτή τη διαπραγμάτευση
Σύμφωνα με το Euronews, ο Πεζεσκιάν ανέφερε ότι Ιράν και ΗΠΑ έχουν ανταλλάξει προτάσεις για τον τερματισμό του πολέμου και την επαναλειτουργία των Στενών του Ορμούζ.
Η Τεχεράνη, όπως περιέγραψε, εξετάζει τροποποιήσεις πριν οι προτάσεις προωθηθούν μέσω των υφιστάμενων μεσολαβητών.
«Δεν θα εγκαταλείψουμε το τραπέζι των διαπραγματεύσεων και τον διάλογο», δήλωσε.
Το ίδιο ρεπορτάζ επισημαίνει ότι η Ρωσία δεν είναι μεσολαβητής στις συγκεκριμένες αμερικανοϊρανικές συνομιλίες. Η διάκριση έχει σημασία: μια προσφορά διπλωματικής βοήθειας χρειάζεται αποδοχή από τα εμπλεκόμενα μέρη για να εξελιχθεί σε ουσιαστικό ρόλο.
Πού φτάνει η ρωσική επιρροή
Η σχέση Μόσχας–Τεχεράνης δίνει στον Πούτιν δυνατότητα επικοινωνίας με μια ηγεσία την οποία η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει με βαθιά δυσπιστία.
Η Ρωσία μπορεί να βοηθήσει στην αποσαφήνιση θέσεων, στη μεταφορά μηνυμάτων και στην αναζήτηση ενδιάμεσων λύσεων. Για να υπάρξει αποτέλεσμα, όμως, απαιτούνται δεσμεύσεις που τα μέρη θεωρούν αξιόπιστες.
Από αναλυτική σκοπιά, η δοκιμασία έχει τρία επίπεδα: αν η Τεχεράνη θα αποδεχθεί συγκεκριμένους συμβιβασμούς, αν η Ουάσιγκτον θα προσφέρει αντίστοιχες εγγυήσεις και αν οι στρατιωτικές εξελίξεις θα επιτρέψουν την εφαρμογή τους.
Η προσωπική πρόσβαση στους ηγέτες διευκολύνει μια διαπραγμάτευση. Η δυνατότητα εξασφάλισης και τήρησης συμφωνιών καθορίζει την επιτυχία της.
Η ενέργεια συνδέει τα διαφορετικά μέτωπα
Η ρωσική πρωτοβουλία εκδηλώνεται την ώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ ανακοίνωσε συμφωνία με τον Πούτιν για διάθεση ρωσικού ντίζελ στην αμερικανική και παγκόσμια αγορά.
Σύμφωνα με το Axios, Αμερικανοί διαπραγματευτές παρουσίασαν επίσης πιθανές ενεργειακές συμφωνίες με τη Ρωσία ως τρόπο μείωσης των τιμών και δημιουργίας κινήτρων για παραχωρήσεις στις συνομιλίες για την Ουκρανία.
Η εξέλιξη δείχνει ότι η ενεργειακή πίεση επηρεάζει τη διπλωματική ατζέντα της Ουάσιγκτον. Δεν τεκμηριώνει, από μόνη της, την ύπαρξη ενός ενιαίου πακέτου που συνδέει τον πόλεμο στο Ιράν με την Ουκρανία.
Δημιουργεί, ωστόσο, ένα περιβάλλον στο οποίο η Μόσχα μπορεί να επιδιώξει μεγαλύτερο διαπραγματευτικό βάρος μέσω της ενεργειακής της θέσης.
Το πρόβλημα αξιοπιστίας του Κρεμλίνου
Η Ρωσία προσφέρεται να συμβάλει στον τερματισμό ενός πολέμου, ενώ συνεχίζει τον δικό της στην Ουκρανία.
Αυτή η αντίφαση δυσκολεύει την παρουσίασή της ως ουδέτερου εγγυητή. Παράλληλα, οι στενές σχέσεις με την Τεχεράνη αποτελούν πλεονέκτημα πρόσβασης, αλλά μπορούν να ενισχύσουν τη δυσπιστία άλλων πλευρών.
Η πολιτική ερμηνεία είναι ότι ο Πούτιν επιδιώκει έναν ρόλο που θα αυξήσει τη χρησιμότητα της Ρωσίας στη διεθνή διπλωματία. Το αν αυτός ο ρόλος θα παράγει αποκλιμάκωση εξαρτάται από αποτελέσματα που ακόμη δεν έχουν παρουσιαστεί.
Η πραγματική δοκιμασία βρίσκεται στις δεσμεύσεις
Για να αποκτήσει ουσία η ρωσική προσφορά, χρειάζεται να ακολουθήσουν συγκεκριμένα βήματα: αποδεκτοί όροι συνομιλιών, αμοιβαίες δεσμεύσεις και μηχανισμοί εφαρμογής.
Μέχρι τότε, η Μόσχα έχει εξασφαλίσει μια θέση στη δημόσια συζήτηση για τη διπλωματική διέξοδο. Δεν έχει αποδείξει ότι μπορεί να εξασφαλίσει την ίδια τη διέξοδο.
Το κρίσιμο για τον Πούτιν είναι αν η επιρροή που επικαλείται μπορεί να μετατραπεί σε συμφωνία που θα αντέξει πέρα από τις δηλώσεις και τις συναντήσεις.
Πηγή: pagenews.gr