Σε μια από τις δυσκολότερες δημοσιονομικές διαπραγματεύσεις των τελευταίων ετών εισέρχεται η Ευρωπαϊκή Ένωση, καθώς η Ιρλανδία, που ασκεί την εκ περιτροπής προεδρία του Συμβουλίου, παρουσίασε νέα πρόταση για σημαντική μείωση του επόμενου επταετούς κοινοτικού προϋπολογισμού.
Σύμφωνα με το Politico, το νέο σχέδιο προβλέπει περικοπές ύψους 159 δισεκατομμυρίων ευρώ, σε μια προσπάθεια να εξασφαλιστεί πολιτικός συμβιβασμός μεταξύ των 27 κρατών-μελών.
Η επίσημη παρουσίαση της ιρλανδικής προεδρίας προσδιορίζει τη μείωση σε 141 δισεκατομμύρια ευρώ, σε σταθερές τιμές 2025, δηλαδή περίπου 8% σε σύγκριση με την αρχική πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.
Η διαφοροποίηση των ποσών συνδέεται με τη βάση υπολογισμού και δεν μεταβάλλει την κεντρική πολιτική εικόνα: η πρόταση της Κομισιόν περιορίζεται αισθητά πριν ακόμη ξεκινήσει η τελική διαπραγμάτευση των Ευρωπαίων ηγετών.
Το αναθεωρημένο σχέδιο προβλέπει έναν προϋπολογισμό περίπου 1,62 τρισεκατομμυρίων ευρώ για την περίοδο 2028–2034, έναντι περίπου 1,76 τρισεκατομμυρίων στην αρχική πρόταση, με βάση τις σταθερές τιμές του 2025.
Πρόκειται για μια διαπραγμάτευση με ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα, καθώς θα καθορίσει το ύψος και τη διάρθρωση των κοινοτικών πόρων που θα στηρίξουν την αγροτική παραγωγή, τις περιφέρειες, τις επενδύσεις, την ενεργειακή μετάβαση και τις υποδομές της χώρας κατά την επόμενη επταετία.
Η Ιρλανδία βάζει «ψαλίδι» 8% για να σπάσει το αδιέξοδο
Η πρόταση του Δουβλίνου αποτελεί προσπάθεια να γεφυρωθούν δύο διαφορετικές προσεγγίσεις για το μέλλον της ευρωπαϊκής χρηματοδότησης.
Από τη μία πλευρά βρίσκονται οι χώρες που συνεισφέρουν περισσότερα στον κοινοτικό προϋπολογισμό από όσα λαμβάνουν και ζητούν περιορισμό των δαπανών.
Από την άλλη, κράτη-μέλη που επιδιώκουν να προστατεύσουν τη χρηματοδότηση της γεωργίας, της περιφερειακής ανάπτυξης και των υποδομών.
Η ιρλανδική προεδρία επιχειρεί να διαμορφώσει έναν ενδιάμεσο συμβιβασμό.
Ο υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Ιρλανδίας, Τόμας Μπερν, παρουσίασε το νέο σχέδιο ως μια προσπάθεια δημοσιονομικής προσαρμογής που διατηρεί παράλληλα τις βασικές ευρωπαϊκές προτεραιότητες.
Σύμφωνα με την επίσημη παρουσίασή του, η πρόταση μειώνει την αρχική δημοσιονομική φιλοδοξία της Κομισιόν, χωρίς να επιστρέφει στα επίπεδα δαπανών της σημερινής περιόδου.
Μάλιστα, παρά τις περικοπές, ο νέος προϋπολογισμός παραμένει σημαντικά υψηλότερος από εκείνον της περιόδου 2021–2027.
Αυτό αποτελεί βασικό επιχείρημα της ιρλανδικής πλευράς απέναντι στις κυβερνήσεις που θεωρούν ότι το σχέδιο περιορίζει υπερβολικά τις ευρωπαϊκές δυνατότητες.
Η Γερμανία απαιτεί ακόμη βαθύτερες περικοπές
Η σημαντικότερη αντίσταση απέναντι στην αρχική πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προέρχεται από τη Γερμανία.
Το Βερολίνο, μαζί με άλλες χώρες που ακολουθούν αυστηρότερη δημοσιονομική πολιτική, έχει ζητήσει περικοπές εκατοντάδων δισεκατομμυρίων ευρώ.
Στο συγκεκριμένο στρατόπεδο περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, η Αυστρία, η Δανία, η Φινλανδία και η Ολλανδία.
Η βασική τους θέση είναι ότι οι ευρωπαϊκές δαπάνες πρέπει να λαμβάνουν υπόψη τις δημοσιονομικές δυσκολίες των εθνικών κυβερνήσεων.
Οι χώρες αυτές αντιμετωπίζουν αυξημένες ανάγκες χρηματοδότησης για την άμυνα, την ενεργειακή ασφάλεια και την οικονομική ανάπτυξη.
Παράλληλα, δεν επιθυμούν να αυξηθούν υπερβολικά οι εθνικές συνεισφορές τους στον κοινοτικό προϋπολογισμό.
Η νέα ιρλανδική πρόταση δεν φαίνεται να ικανοποιεί πλήρως τις απαιτήσεις τους.
Η υπουργός Ευρωπαϊκών Υποθέσεων της Σουηδίας, Τζέσικα Ρόζενκραντς, χαρακτήρισε το προτεινόμενο επίπεδο δαπανών ακόμη υπερβολικά υψηλό.
Η αντίδραση δείχνει ότι η μείωση των 141 δισεκατομμυρίων ευρώ δεν αρκεί για να εξασφαλιστεί συμφωνία.
Η μεγάλη μάχη για την Κοινή Αγροτική Πολιτική
Η Κοινή Αγροτική Πολιτική αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα σημεία της διαπραγμάτευσης.
Για πολλές χώρες, μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα, οι αγροτικές ενισχύσεις αποτελούν βασικό εργαλείο στήριξης του πρωτογενούς τομέα.
Η ιρλανδική προεδρία επέλεξε να προστατεύσει σχετικά τις παραδοσιακές ευρωπαϊκές πολιτικές.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν, η συνολική χρηματοδότηση για τη γεωργία και την περιφερειακή ανάπτυξη διαμορφώνεται περίπου στα 914 δισεκατομμύρια ευρώ, έναντι 946 δισεκατομμυρίων στην πρόταση της Κομισιόν.
Η μείωση είναι περίπου 32 δισεκατομμύρια ευρώ.
Σε ποσοστιαία βάση, πρόκειται για περικοπή λίγο μεγαλύτερη του 3%.
Παρά τη μείωση σε σχέση με την αρχική πρόταση, η συνολική χρηματοδότηση των συγκεκριμένων πολιτικών παραμένει υψηλότερη από την αντίστοιχη της σημερινής επταετίας.
Ωστόσο, η αύξηση σε συνολικό ευρωπαϊκό επίπεδο δεν σημαίνει ότι κάθε χώρα ή κάθε κατηγορία δικαιούχων θα λάβει αυτομάτως περισσότερα χρήματα.
Η τελική κατανομή θα εξαρτηθεί από τους κανόνες χρηματοδότησης, τις εθνικές κατανομές και τις επιμέρους αποφάσεις.
Η Ελλάδα μπροστά στο δίλημμα: Πόροι για αγρότες ή νέες ευρωπαϊκές προτεραιότητες;
Για την Αθήνα, η συζήτηση για τον επόμενο προϋπολογισμό έχει άμεση πολιτική και οικονομική σημασία.
Η Ελλάδα έχει παραδοσιακά ισχυρό ενδιαφέρον για τη διατήρηση των κονδυλίων της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής και της πολιτικής Συνοχής.
Οι αγροτικές ενισχύσεις στηρίζουν εισοδήματα παραγωγών και χρηματοδοτούν επενδύσεις στον πρωτογενή τομέα.
Αντίστοιχα, οι πόροι της Συνοχής συμβάλλουν στη χρηματοδότηση περιφερειακών υποδομών, επιχειρηματικών επενδύσεων και αναπτυξιακών έργων.
Η πρόκληση για την ελληνική κυβέρνηση είναι να διασφαλίσει ότι η μετατόπιση του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού προς νέες προτεραιότητες δεν θα αποδυναμώσει τις παραδοσιακές χρηματοδοτήσεις.
Η ενίσχυση της ευρωπαϊκής άμυνας, της τεχνολογίας και της ανταγωνιστικότητας δημιουργεί νέες ανάγκες.
Ωστόσο, η χρηματοδότησή τους μπορεί να οδηγήσει σε ανακατανομή πόρων.
Η Ελλάδα καλείται να επιδιώξει μια ισορροπία ανάμεσα στη διατήρηση των αγροτικών και περιφερειακών κονδυλίων και στη συμμετοχή στα νέα χρηματοδοτικά εργαλεία.
Δεν έχει αποφασιστεί συγκεκριμένη περικοπή 159 δισεκατομμυρίων ευρώ για την Ελλάδα. Το ποσό αφορά την αναθεώρηση του συνολικού ευρωπαϊκού σχεδίου και όχι την εθνική ελληνική κατανομή.
Οι περιφέρειες φοβούνται ότι θα χάσουν χρηματοδοτική αυτονομία
Η πολιτική Συνοχής αποτελεί δεύτερο μεγάλο πεδίο αντιπαράθεσης.
Η συγκεκριμένη πολιτική χρηματοδοτεί έργα που αποσκοπούν στη μείωση των αναπτυξιακών ανισοτήτων ανάμεσα στις ευρωπαϊκές περιφέρειες.
Για χώρες με σημαντικές περιφερειακές διαφοροποιήσεις, όπως η Ελλάδα, τα κονδύλια αυτά έχουν ιδιαίτερη σημασία.
Η συζήτηση δεν αφορά μόνο το συνολικό ύψος της χρηματοδότησης.
Αφορά επίσης τον τρόπο διαχείρισης των πόρων.
Η αρχική πρόταση της Κομισιόν είχε προκαλέσει αντιδράσεις επειδή προέβλεπε σημαντικές αλλαγές στη δομή του προϋπολογισμού και μεγαλύτερη ενσωμάτωση χρηματοδοτικών προγραμμάτων σε εθνικά και περιφερειακά σχέδια.
Περιφερειακές αρχές και ευρωπαϊκοί φορείς έχουν εκφράσει ανησυχία ότι μια τέτοια μεταβολή μπορεί να περιορίσει τον άμεσο ρόλο των περιφερειών.
Η ιρλανδική πρόταση διατηρεί τις εθνικές κατανομές όπως είχαν αναθεωρηθεί κατά την προηγούμενη κυπριακή προεδρία.
Ωστόσο, η τελική θεσμική μορφή της πολιτικής Συνοχής παραμένει αντικείμενο διαπραγμάτευσης.
«Μαχαίρι» στην εξωτερική πολιτική και τη διεθνή βοήθεια
Οι μεγαλύτερες αναλογικά περικοπές εντοπίζονται στην εξωτερική δράση της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σύμφωνα με τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν, η χρηματοδότηση για την εξωτερική πολιτική και τη διεθνή αναπτυξιακή βοήθεια μειώνεται από περίπου 190 δισεκατομμύρια ευρώ σε 157 δισεκατομμύρια.
Πρόκειται για περικοπή περίπου 33 δισεκατομμυρίων ευρώ, δηλαδή 17%.
Η εξέλιξη προκαλεί ερωτήματα για την ικανότητα της Ευρωπαϊκής Ένωσης να χρηματοδοτεί τις διεθνείς της προτεραιότητες.
Η Ευρώπη επιδιώκει να ενισχύσει τη γεωπολιτική της παρουσία, να στηρίξει γειτονικές χώρες και να αντιμετωπίσει κρίσεις σε περιοχές στρατηγικού ενδιαφέροντος.
Παράλληλα, όμως, η νέα πρόταση περιορίζει σημαντικά τους διαθέσιμους πόρους σε αυτό το πεδίο σε σχέση με τον αρχικό σχεδιασμό.
Οι υποστηρικτές των περικοπών θεωρούν ότι απαιτείται μεγαλύτερη δημοσιονομική πειθαρχία.
Οι επικριτές τους προειδοποιούν ότι η Ευρώπη κινδυνεύει να περιορίσει την εξωτερική της επιρροή σε μια περίοδο αυξημένων διεθνών ανταγωνισμών.
Περικοπές και στην ανταγωνιστικότητα – Η αντίφαση με τη στρατηγική της ΕΕ
Σημαντική μείωση προβλέπεται και για τα προγράμματα ανταγωνιστικότητας, καινοτομίας και άμυνας.
Η αρχική πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής προέβλεπε περίπου 522 δισεκατομμύρια ευρώ για τη συγκεκριμένη κατηγορία.
Η ιρλανδική πρόταση περιορίζει το ποσό στα 456 δισεκατομμύρια ευρώ.
Η μείωση φτάνει περίπου τα 66 δισεκατομμύρια ευρώ, δηλαδή 13%.
Πρόκειται για μια ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα πολιτική επιλογή.
Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αναγνωρίσει την ανάγκη ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα.
Παράλληλα, η αύξηση των αμυντικών αναγκών έχει οδηγήσει σε συζητήσεις για μεγαλύτερη κοινή χρηματοδότηση.
Ωστόσο, η νέα δημοσιονομική πρόταση περιορίζει τους πόρους που είχαν προβλεφθεί αρχικά για αυτές τις προτεραιότητες.
Από την άλλη πλευρά, το αναθεωρημένο ποσό παραμένει σημαντικά υψηλότερο από τη χρηματοδότηση της σημερινής περιόδου.
Η διαφωνία αφορά επομένως το πόσο γρήγορα και σε ποιον βαθμό πρέπει να αυξηθούν οι ευρωπαϊκές δαπάνες για τις νέες στρατηγικές ανάγκες.
Πέντε νέες πηγές εσόδων – Στόχος 55 δισ. ευρώ τον χρόνο
Η ιρλανδική πρόταση δεν περιορίζεται στις περικοπές.
Προβλέπει επίσης την ενίσχυση των εσόδων του κοινοτικού προϋπολογισμού μέσω νέων ευρωπαϊκών ίδιων πόρων.
Σύμφωνα με το σχέδιο, τα έσοδα από τις νέες πηγές θα μπορούσαν να φτάσουν περίπου τα 55 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως.
Η πρόταση διατηρεί πέντε νέους μηχανισμούς εσόδων.
Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται πόροι που συνδέονται με το ευρωπαϊκό σύστημα εμπορίας δικαιωμάτων εκπομπών, τον μηχανισμό συνοριακής προσαρμογής άνθρακα, τα μη ανακυκλωμένα ηλεκτρονικά απόβλητα, τα προϊόντα καπνού και μεγάλες επιχειρήσεις.
Η εισαγωγή νέων ευρωπαϊκών εσόδων αποτελεί ένα από τα δυσκολότερα ζητήματα της διαπραγμάτευσης.
Ορισμένες κυβερνήσεις θεωρούν ότι οι νέοι ίδιοι πόροι μπορούν να μειώσουν την ανάγκη αύξησης των εθνικών συνεισφορών.
Άλλες εκφράζουν ανησυχίες για το οικονομικό βάρος σε επιχειρήσεις και καταναλωτές.
Επιπλέον, η υιοθέτηση τέτοιων μηχανισμών απαιτεί τις προβλεπόμενες ευρωπαϊκές και εθνικές διαδικασίες.
Τα 55 δισεκατομμύρια ευρώ αποτελούν προτεινόμενο ετήσιο στόχο εσόδων και όχι ήδη εγκεκριμένη φορολογική επιβάρυνση.
Το ζήτημα του κοινού δανεισμού διχάζει την Ευρώπη
Η χρηματοδότηση του επόμενου προϋπολογισμού συνδέεται και με τη συζήτηση για την έκδοση νέου κοινού ευρωπαϊκού χρέους.
Οι χώρες που υποστηρίζουν μεγαλύτερες ευρωπαϊκές δαπάνες θεωρούν ότι ο κοινός δανεισμός μπορεί να χρηματοδοτήσει στρατηγικές επενδύσεις χωρίς να επιβαρύνει αποκλειστικά τους εθνικούς προϋπολογισμούς.
Αντίθετα, οι δημοσιονομικά συντηρητικότερες κυβερνήσεις αντιμετωπίζουν με επιφυλακτικότητα την επέκταση του κοινού χρέους.
Η εμπειρία του Ταμείου Ανάκαμψης αποτελεί σημαντικό προηγούμενο.
Ωστόσο, η αποπληρωμή των υφιστάμενων ευρωπαϊκών δανειακών υποχρεώσεων δημιουργεί πρόσθετες ανάγκες για τα επόμενα χρόνια.
Το νέο πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο πρέπει επομένως να καλύψει τόσο τις τρέχουσες ευρωπαϊκές πολιτικές όσο και τις χρηματοδοτικές υποχρεώσεις που έχουν ήδη δημιουργηθεί.
Αυτό περιορίζει τα διαθέσιμα περιθώρια συμβιβασμού.
Γιατί οι Βρυξέλλες βιάζονται να κλείσουν συμφωνία πριν από το 2027
Η ιρλανδική προεδρία επιδιώκει να ολοκληρώσει τις διαπραγματεύσεις έως το τέλος του 2026.
Ο λόγος είναι κυρίως πολιτικός.
Το 2027 αναμένονται σημαντικές εθνικές εκλογικές αναμετρήσεις σε μεγάλες ευρωπαϊκές χώρες.
Η Γαλλία, η Ιταλία και η Πολωνία βρίσκονται στο επίκεντρο του ευρωπαϊκού πολιτικού σχεδιασμού.
Οι κυβερνήσεις ανησυχούν ότι οι εκλογικές διαδικασίες μπορεί να δυσκολέψουν περαιτέρω τις διαπραγματεύσεις.
Οι αποφάσεις για τον ευρωπαϊκό προϋπολογισμό απαιτούν δύσκολους συμβιβασμούς.
Κάθε κυβέρνηση καλείται να εξηγήσει στο εσωτερικό της γιατί αποδέχεται συγκεκριμένες οικονομικές συνεισφορές ή περιορισμούς σε χρηματοδοτικά προγράμματα.
Όσο πλησιάζουν οι εκλογές, τόσο αυξάνεται η πολιτική δυσκολία ανάληψης τέτοιων δεσμεύσεων.
Η ιρλανδική προεδρία επιχειρεί επομένως να αξιοποιήσει το υπόλοιπο του 2026 για την επίτευξη μιας συνολικής συμφωνίας.
Η Σύνοδος της 15ης–16ης Οκτωβρίου ως κρίσιμο πολιτικό ορόσημο
Η νέα πρόταση θα βρεθεί στο επίκεντρο της Συνόδου Κορυφής στις Βρυξέλλες, στις 15 και 16 Οκτωβρίου.
Οι Ευρωπαίοι ηγέτες θα εξετάσουν το ύψος του προϋπολογισμού, τις βασικές πολιτικές προτεραιότητες και τα σημεία στα οποία απαιτούνται περαιτέρω συμβιβασμοί.
Η Σύνοδος δεν αναμένεται απαραίτητα να οδηγήσει σε οριστική συμφωνία.
Αποτελεί όμως σημαντικό σταθμό για την αποτύπωση των πολιτικών συσχετισμών.
Το βασικό ερώτημα είναι εάν οι χώρες που ζητούν βαθύτερες περικοπές θα αποδεχθούν το ιρλανδικό σχέδιο ως βάση διαπραγμάτευσης.
Αντίστοιχα, οι χώρες που υπερασπίζονται τις παραδοσιακές ευρωπαϊκές πολιτικές θα εξετάσουν κατά πόσο οι προτεινόμενες εγγυήσεις για την ΚΑΠ και τη Συνοχή είναι επαρκείς.
Για την Ελλάδα, η Σύνοδος αποτελεί ευκαιρία να αναδειχθούν οι ιδιαίτερες ανάγκες της περιφερειακής ανάπτυξης, της αγροτικής παραγωγής και των υποδομών.
Η ελληνική στρατηγική: Συνοχή, ΚΑΠ και πρόσβαση στα νέα ταμεία
Η διαπραγμάτευση του επόμενου ευρωπαϊκού προϋπολογισμού δεν αφορά αποκλειστικά την προστασία υφιστάμενων κονδυλίων.
Αφορά και τη δυνατότητα της Ελλάδας να αξιοποιήσει τις νέες ευρωπαϊκές προτεραιότητες.
Η ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας μπορεί να δημιουργήσει ευκαιρίες χρηματοδότησης για την ελληνική βιομηχανία, την τεχνολογία και τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις.
Τα νέα προγράμματα άμυνας μπορούν να ενδιαφέρουν την εγχώρια αμυντική βιομηχανία και τις επιχειρήσεις προηγμένων τεχνολογιών.
Οι επενδύσεις στην ενεργειακή ασφάλεια μπορούν να συνδεθούν με έργα διασυνδέσεων, μεταφοράς ενέργειας και υποδομών στρατηγικής σημασίας.
Παράλληλα, η Ελλάδα έχει ισχυρό συμφέρον να διατηρηθεί επαρκής χρηματοδότηση για την αγροτική παραγωγή και τις περιφέρειες.
Η πρόκληση είναι διπλή.
Αφενός, να προστατευθούν οι παραδοσιακοί χρηματοδοτικοί πόροι.
Αφετέρου, να εξασφαλιστεί πρόσβαση σε νέα εργαλεία που μπορούν να στηρίξουν παραγωγικές επενδύσεις και τεχνολογική αναβάθμιση.
Η τελική αξιολόγηση της πρότασης θα εξαρτηθεί από τις αναλυτικές εθνικές κατανομές και τους κανόνες επιλεξιμότητας των προγραμμάτων.
Το πολιτικό παράδοξο: Μεγαλύτερες ευρωπαϊκές φιλοδοξίες, μικρότερος προϋπολογισμός
Η συζήτηση αποκαλύπτει μια βασική αντίφαση της σημερινής Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Οι κυβερνήσεις συμφωνούν σε μεγάλο βαθμό ότι η Ευρώπη χρειάζεται περισσότερες επενδύσεις στην άμυνα, στην τεχνολογία και στην οικονομική ανθεκτικότητα.
Ταυτόχρονα, πολλές από αυτές επιδιώκουν να περιορίσουν τις κοινές δαπάνες.
Η αντίφαση γίνεται ακόμη πιο έντονη σε μια περίοδο γεωπολιτικής αβεβαιότητας, υψηλού ενεργειακού κόστους και αυξημένου ανταγωνισμού από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Κίνα.
Οι υποστηρικτές μεγαλύτερου ευρωπαϊκού προϋπολογισμού θεωρούν ότι η Ένωση χρειάζεται επαρκή κοινά χρηματοδοτικά εργαλεία για να ανταποκριθεί στις προκλήσεις.
Οι κυβερνήσεις που ζητούν περικοπές αντιτείνουν ότι οι νέες ανάγκες πρέπει να συνοδεύονται από ιεράρχηση προτεραιοτήτων και δημοσιονομική πειθαρχία.
Η ιρλανδική πρόταση επιχειρεί να συνδυάσει τις δύο προσεγγίσεις.
Ωστόσο, οι πρώτες αντιδράσεις δείχνουν ότι ο συμβιβασμός παραμένει δύσκολος.
Η μεγάλη πολιτική μάχη μόλις αρχίζει
Η πρόταση της Ιρλανδίας για μείωση του επόμενου επταετούς ευρωπαϊκού προϋπολογισμού αποτελεί την πρώτη ουσιαστική προσπάθεια να περιοριστεί το χάσμα ανάμεσα στις αντίπαλες δημοσιονομικές προσεγγίσεις.
Η σχετική προστασία της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής και της Συνοχής αποτελεί σημαντικό στοιχείο για χώρες που εξαρτώνται από αυτές τις χρηματοδοτήσεις.
Οι περικοπές στην εξωτερική δράση, στην ανταγωνιστικότητα και στην άμυνα, ωστόσο, δημιουργούν νέα ερωτήματα για την ικανότητα της Ευρώπης να χρηματοδοτήσει τις στρατηγικές της φιλοδοξίες.
Η Γερμανία και οι σύμμαχοί της συνεχίζουν να ζητούν αυστηρότερο περιορισμό των δαπανών.
Άλλες κυβερνήσεις επιμένουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται περισσότερους πόρους για να αντιμετωπίσει τις οικονομικές και γεωπολιτικές προκλήσεις.
Για την Ελλάδα, το διακύβευμα είναι ιδιαίτερα συγκεκριμένο.
Η επόμενη επταετία θα καθορίσει σημαντικό μέρος των διαθέσιμων κοινοτικών χρηματοδοτήσεων για την αγροτική παραγωγή, την περιφερειακή ανάπτυξη, τις υποδομές και τις επενδύσεις.
Η Σύνοδος Κορυφής της 15ης–16ης Οκτωβρίου θα αποτελέσει την πρώτη μεγάλη δοκιμασία του ιρλανδικού σχεδίου. Η τελική συμφωνία, όμως, θα κριθεί από το εάν οι 27 μπορούν να συμφωνήσουν όχι μόνο στο πόσα χρήματα θα διαθέσουν, αλλά και στο ποια Ευρώπη θέλουν να χρηματοδοτήσουν.
Πηγή: pagenews.gr