Υπέγραψαν για να βοηθήσουν ένα παιδί να αποκτήσει σπίτι, έναν σύζυγο να χρηματοδοτήσει την επιχείρησή του ή έναν συγγενή να εξασφαλίσει δάνειο. Χωρίς να έχουν λάβει οι ίδιοι τα χρήματα, οι εγγυητές μπορεί να βρεθούν αντιμέτωποι με απαιτήσεις αποπληρωμής και μέτρα σε βάρος της περιουσίας τους.
Το νέο σχέδιο νόμου για τη διαχείριση και τη ρύθμιση δανειακών οφειλών επιχειρεί να τους δώσει πιο ενεργό ρόλο στη διαπραγμάτευση με τράπεζες και servicers. Ταυτόχρονα, όμως, η συμφωνία που ενδεχομένως θα υπογράψουν μπορεί να έχει σημαντικές συνέπειες, εάν στη συνέχεια δεν τηρηθεί.
Οι προβλέψεις αφορούν προτεινόμενο πλαίσιο και δεν πρέπει να εκλαμβάνονται ως δικαιώματα που έχουν ήδη τεθεί σε εφαρμογή.
Ρύθμιση ακόμη και χωρίς πρωτοβουλία του δανειολήπτη
Σύμφωνα με την παρουσίαση των προτεινόμενων διατάξεων, ο εγγυητής θα μπορεί να ζητά αυτοτελώς διαπραγμάτευση, ακόμη και όταν ο βασικός οφειλέτης δεν κινείται προς μια λύση.
Η δυνατότητα αυτή έχει ιδιαίτερη σημασία για οικογένειες στις οποίες η καθυστέρηση του δανείου έχει μετατρέψει την εγγύηση σε άμεσο οικονομικό κίνδυνο. Ο γονέας, για παράδειγμα, που εγγυήθηκε το στεγαστικό του παιδιού του θα μπορεί να επιδιώκει συμφωνία με βάση τα δικά του οικονομικά δεδομένα.
Η διαδικασία μπορεί να οδηγήσει σε μικρότερες καταβολές, μεγαλύτερη διάρκεια αποπληρωμής ή διαγραφή μέρους της απαίτησης, εφόσον συμφωνήσει ο πιστωτής. Η υποβολή αίτησης δεν ισοδυναμεί με υποχρεωτική αποδοχή των όρων που ζητά ο ενδιαφερόμενος.
Συγκεκριμένη δανειακή σχέση, συγκεκριμένη διαπραγμάτευση
Η νέα διμερής διαδικασία αφορά την απευθείας συνεννόηση με την τράπεζα ή τον διαχειριστή της απαίτησης. Διαφέρει από τον εξωδικαστικό μηχανισμό του νόμου 4738/2020, ο οποίος μπορεί να αντιμετωπίζει συνδυαστικά οφειλές προς περισσότερους πιστωτές, το Δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία.
Το ζητούμενο εδώ είναι να εξεταστεί μια συγκεκριμένη δανειακή σχέση και να προκύψουν βιώσιμοι όροι αποπληρωμής. Προβλέπονται οικονομική αξιολόγηση και αιτιολογημένη απάντηση, ώστε το αίτημα να μην παραμένει επ’ αόριστον σε εκκρεμότητα.
Η παρουσίαση του νομοσχεδίου αναφέρει έως τρεις μήνες για πρόταση ή αιτιολογημένη απόρριψη, μετά την πλήρη αίτηση, και συνολικό όριο έξι μηνών για τη διαδικασία. Οι κρίσιμες προτάσεις και απαντήσεις θα καταγράφονται ψηφιακά.
Τι προβλέπεται για την κύρια κατοικία
Από την πλήρη αίτηση έως την ολοκλήρωση της διαδικασίας προβλέπεται περιορισμός μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης στην κύρια κατοικία του αιτούντος. Πρόκειται για προσωρινή προστασία, με εξαιρέσεις, και όχι για γενικό ακατάσχετο.
Για τον εγγυητή, η αναφορά στον «αιτούντα» αποτελεί βάση για ενδεχόμενη κάλυψη της δικής του κατοικίας, όταν υποβάλλει αυτοτελή αίτηση. Η έκταση αυτής της προστασίας χρειάζεται αποσαφήνιση στο τελικό πλαίσιο και στους κανόνες εφαρμογής.
Η υπογραφή που αλλάζει τη θέση του εγγυητή
Το πιο κρίσιμο σημείο αφορά τη δυνατότητα της σύμβασης ρύθμισης να αποτελεί εκτελεστό τίτλο και κατά του εγγυητή που την υπογράφει.
Εφόσον παραβιαστεί η συμφωνία και συντρέχουν οι νόμιμες προϋποθέσεις, ο πιστωτής θα μπορεί να βασιστεί στην ίδια τη σύμβαση για αναγκαστική εκτέλεση, χωρίς προηγούμενη έκδοση διαταγής πληρωμής για την καλυπτόμενη απαίτηση.
Αυτό δεν σημαίνει αυτόματη κατάσχεση με την πρώτη καθυστέρηση. Σημαίνει, όμως, ότι το περιεχόμενο της συμφωνίας —η οφειλή, οι δόσεις, οι υποχρεώσεις και οι συνέπειες αθέτησης— αποκτά ιδιαίτερο βάρος.
Αν δεν υπογράψει, απαλλάσσεται;
Η μη υπογραφή της νέας ρύθμισης δεν καταργεί την αρχική εγγύηση. Αποτρέπει τη δέσμευση από τον συγκεκριμένο νέο εκτελεστό τίτλο, αλλά ο πιστωτής μπορεί να διατηρεί άλλες αξιώσεις ή ήδη υπάρχοντα μέσα εκτέλεσης.
Η δυνατότητα προσωπικής διαπραγμάτευσης δίνει στον εγγυητή μεγαλύτερο περιθώριο παρέμβασης. Η ουσιαστική αξία της θα κριθεί από το αν οδηγεί σε συμφωνίες που μπορεί πράγματι να τηρήσει, με σαφείς όρους για την ευθύνη και την περιουσία του.
Πηγή: pagenews.gr