Το ΝΑΤΟ εισέρχεται σε μια κρίσιμη περίοδο στρατιωτικού επανασχεδιασμού, με τη Ρωσία να βρίσκεται στο επίκεντρο των αμυντικών υπολογισμών και τις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες να προετοιμάζονται για το ενδεχόμενο μιας σημαντικά μικρότερης αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην ήπειρο.
Σύμφωνα με αποκαλυπτικό ρεπορτάζ του POLITICO, οι 32 σύμμαχοι αρχίζουν μέσα στον Οκτώβριο διαπραγματεύσεις για τις στρατιωτικές δυνάμεις, τα οπλικά συστήματα και τις επιχειρησιακές δυνατότητες που θα πρέπει να διαθέτουν έως το 2029.
Πρόκειται για μια διαδικασία που θα καθορίσει τις απαιτήσεις της Συμμαχίας σε μια περίοδο κατά την οποία Ευρωπαίοι αξιωματούχοι προειδοποιούν ότι η Ρωσία θα μπορούσε να αποκτήσει την ικανότητα επίθεσης εναντίον κράτους-μέλους του ΝΑΤΟ μέσα στα επόμενα χρόνια.
Η εκτίμηση αυτή δεν αποτελεί πρόβλεψη ότι θα εκδηλωθεί πόλεμος το 2029. Αποτελεί, όμως, βασικό παράγοντα του αμυντικού σχεδιασμού.
Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση του Ντόναλντ Τραμπ εξετάζει αναθεώρηση της αμερικανικής στρατιωτικής παρουσίας στην Ευρώπη, δημιουργώντας αβεβαιότητα για τη διαθεσιμότητα κρίσιμων δυνατοτήτων.
Το μεγάλο ερώτημα είναι εάν η Ευρώπη μπορεί να αναλάβει μεγαλύτερο μέρος της συλλογικής άμυνας χωρίς να εξαρτάται στον ίδιο βαθμό από την Ουάσιγκτον.
Πέντε συγκρούσεις μέσα στη Συμμαχία για το μέλλον της ευρωπαϊκής άμυνας
Το νέο σχέδιο του ΝΑΤΟ δεν αφορά απλώς την αγορά περισσότερων όπλων.
Αγγίζει τον τρόπο με τον οποίο θα διεξάγονται οι μελλοντικές στρατιωτικές επιχειρήσεις, τη γεωγραφική κατανομή των δυνάμεων και τη συμμετοχή κάθε χώρας στη συλλογική άμυνα.
Οι συζητήσεις θα πραγματοποιηθούν στο πλαίσιο του NATO Defence Planning Process (NDPP), της διαδικασίας μέσω της οποίας η Συμμαχία καθορίζει τις απαιτούμενες δυνατότητες και τις επιμερίζει στα κράτη-μέλη.
Η πρώτη φάση αφορά την πολιτική καθοδήγηση, γνωστή ως Political Guidance.
Ακολουθούν διαδοχικά στάδια που θα οδηγήσουν στον προσδιορισμό συγκεκριμένων εθνικών στόχων.
Ανώτερος διπλωμάτης του ΝΑΤΟ περιέγραψε τις επικείμενες διαπραγματεύσεις ως ιδιαίτερα δύσκολες, εξαιτίας της κατανομής των βαρών, του αμερικανικού παράγοντα και της ανάγκης συνδυασμού στρατιωτικών φιλοδοξιών με τις πολιτικές προτεραιότητες των κυβερνήσεων.
Οι πέντε βασικές αντιπαραθέσεις αναμένεται να διαμορφώσουν τη στρατηγική της Συμμαχίας για τα επόμενα χρόνια.
1. Πόσο μεγάλο ΝΑΤΟ χρειάζεται η Ευρώπη; Η μάχη για τις στρατιωτικές δυνάμεις
Το πρώτο και σημαντικότερο ζήτημα αφορά το επίπεδο στρατιωτικής φιλοδοξίας της Συμμαχίας.
Οι σύμμαχοι θα πρέπει να αποφασίσουν πόσες δυνάμεις και ποια μέσα χρειάζονται όχι μόνο για την υπεράσπιση του νατοϊκού εδάφους, αλλά και για την αντιμετώπιση άλλων κρίσεων.
Στο παρελθόν, ο σχεδιασμός προέβλεπε τη διατήρηση 18 επιπλέον ταξιαρχιών, πέρα από τις δυνάμεις που απαιτούνται για μεγάλες επιχειρήσεις.
Κάθε ταξιαρχία υπολογίζεται ενδεικτικά σε περίπου 5.000 στρατιώτες.
Αυτό αντιστοιχεί σε μια πρόσθετη δυνατότητα περίπου 90.000 στρατιωτών για αποστολές διαχείρισης κρίσεων, όπως εκείνες που είχε αναλάβει το ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν και στο Κόσοβο.
Ωστόσο, η αμερικανική πίεση για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή ευθύνη ενδέχεται να οδηγήσει σε αναθεώρηση αυτής της προσέγγισης.
Στο πλαίσιο της συζήτησης για το λεγόμενο NATO 3.0, τίθεται το ερώτημα εάν η Συμμαχία πρέπει να περιορίσει τις απαιτήσεις για επιχειρήσεις εκτός της επικράτειάς της και να επικεντρωθεί περισσότερο στη συλλογική άμυνα.
Ο Γάλλος ναύαρχος Pierre Vandier, Ανώτατος Συμμαχικός Διοικητής Μετασχηματισμού του ΝΑΤΟ, υποστηρίζει ότι ο νέος κύκλος σχεδιασμού πρέπει να αποτελέσει ουσιαστικό μετασχηματισμό και όχι απλή επανάληψη των προηγούμενων σχεδίων.
Η συζήτηση περιλαμβάνει επίσης το ενδεχόμενο ταχύτερης αναθεώρησης των στρατιωτικών απαιτήσεων, καθώς η τεχνητή νοημοσύνη, τα ρομποτικά συστήματα και τα drones μεταβάλλουν με πρωτοφανή ταχύτητα τις επιχειρησιακές συνθήκες.
2. Το αμερικανικό κενό: Ποιος θα αντικαταστήσει τις ΗΠΑ στην Ευρώπη;
Η δεύτερη αντιπαράθεση αφορά την πιθανή αναδιάταξη των αμερικανικών δυνάμεων.
Το Πεντάγωνο προετοιμάζει αναθεώρηση της παρουσίας των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ευρώπη, με τα αποτελέσματα να αναμένονται τον Δεκέμβριο.
Η διαδικασία συμπίπτει χρονικά με τις διαπραγματεύσεις του ΝΑΤΟ, γεγονός που περιπλέκει τον στρατιωτικό σχεδιασμό.
Η Ουάσιγκτον έχει ήδη αποσύρει ορισμένα μέσα από τις δυνάμεις που θα μπορούσε να αξιοποιήσει η Συμμαχία, μεταξύ των οποίων αεροσκάφη, πολεμικά πλοία και υποβρύχια.
Οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις ανησυχούν για πιθανή περαιτέρω μείωση δυνατοτήτων που δεν μπορούν να αντικατασταθούν εύκολα.
Στην κατηγορία αυτή περιλαμβάνονται αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού, στρατηγικές μεταφορές, πύραυλοι μεγάλου βεληνεκούς και συστήματα πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης.
Ο Camille Grand, πρώην ανώτερος αξιωματούχος του ΝΑΤΟ και επικεφαλής του ευρωπαϊκού συνδέσμου αμυντικής βιομηχανίας ASD, περιγράφει τη μεταβολή που έχει συντελεστεί.
Στο παρελθόν, η Συμμαχία υπολόγιζε τις ανάγκες της και στη συνέχεια βασιζόταν στις Ηνωμένες Πολιτείες για να καλύψει σημαντικό μέρος των ελλείψεων.
Αυτή η πρακτική δεν μπορεί πλέον να θεωρείται δεδομένη.
Η αλλαγή ενδέχεται να οδηγήσει σε διαφορετική κατανομή αποστολών ανάμεσα στα κράτη-μέλη.
Αντί να απαιτείται από κάθε χώρα να διαθέτει συγκεκριμένο αμερικανικού τύπου οπλικό σύστημα, θα μπορούσε να της ανατίθεται ένας επιχειρησιακός στόχος, τον οποίο θα επιτυγχάνει με εναλλακτικά μέσα.
Ο Fabrice Pothier, πρώην διευθυντής σχεδιασμού πολιτικής του ΝΑΤΟ, επισημαίνει ότι οι Ευρωπαίοι δεν χρειάζεται απαραίτητα να διαθέτουν χιλιάδες αμερικανικούς πυραύλους Tomahawk, εφόσον μπορούν να αναπτύξουν φθηνότερες εναλλακτικές λύσεις.
Το ζήτημα, ωστόσο, παραμένει ιδιαίτερα δύσκολο, καθώς οι ευρωπαϊκοί αμυντικοί προϋπολογισμοί αντιμετωπίζουν ήδη ισχυρές δημοσιονομικές πιέσεις.
3. Ανατολική Ευρώπη ή Μεσόγειος; Η σύγκρουση για τα γεωγραφικά μέτωπα
Η τρίτη αντιπαράθεση αφορά τη γεωγραφική κατανομή των νατοϊκών προτεραιοτήτων.
Μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία το 2022, η Συμμαχία έχει ενισχύσει σημαντικά την προσοχή της στην ανατολική πτέρυγα.
Τα κράτη της Βαλτικής, η Πολωνία και άλλες χώρες που βρίσκονται κοντά στη Ρωσία θεωρούν την ενίσχυση της αποτροπής επείγουσα ανάγκη.
Παράλληλα, η Αρκτική έχει αποκτήσει μεγαλύτερη στρατηγική σημασία, με το ΝΑΤΟ να αναπτύσσει νέα δραστηριότητα στην περιοχή.
Ωστόσο, άλλοι σύμμαχοι ζητούν να μη χαθεί η συνολική προσέγγιση ασφάλειας των 360 μοιρών.
Η νότια και νοτιοανατολική πτέρυγα αντιμετωπίζει διαφορετικές, αλλά εξίσου σύνθετες προκλήσεις.
Μεταξύ αυτών βρίσκονται η παρουσία ρωσικών μισθοφορικών δικτύων στη Λιβύη, η πιθανή εργαλειοποίηση μεταναστευτικών ροών, η αυξημένη δραστηριότητα υποβρυχίων και οι επιθέσεις με drones εναντίον πλοίων στη Μαύρη Θάλασσα.
Διπλωμάτης του ΝΑΤΟ που μίλησε στο POLITICO υποστήριξε ότι η Συμμαχία έχει δώσει υπερβολικά μεγάλη έμφαση στον Βορρά και χρειάζεται επανεξισορρόπηση των προτεραιοτήτων της.
Η αντιπαράθεση αυτή αποκτά ιδιαίτερη σημασία για την Ελλάδα.
Ελλάδα: Η Ανατολική Μεσόγειος στο νέο στρατηγικό παζλ
Για την Αθήνα, η συζήτηση περί νότιας και νοτιοανατολικής πτέρυγας δεν αποτελεί θεωρητικό ζήτημα.
Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια περιοχή όπου διασταυρώνονται κρίσιμες θαλάσσιες οδοί, ενεργειακές υποδομές και στρατιωτικές προκλήσεις.
Η ασφάλεια στην Ανατολική Μεσόγειο, οι εξελίξεις στη Λιβύη, η σταθερότητα στη Μέση Ανατολή και η ναυτική δραστηριότητα στη Μαύρη Θάλασσα συνδέονται με τις ευρύτερες ανάγκες της Συμμαχίας.
Η αναθεώρηση των νατοϊκών απαιτήσεων μπορεί επομένως να αποκτήσει σημασία για τις ελληνικές προτεραιότητες σε τομείς όπως η ναυτική επιτήρηση, η ανθυποβρυχιακή άμυνα, η αεράμυνα και η προστασία κρίσιμων υποδομών.
Παράλληλα, η Ελλάδα θα πρέπει να συνδυάσει τις δεσμεύσεις συλλογικής άμυνας με τις δικές της εθνικές αμυντικές ανάγκες.
Το ερώτημα είναι πώς θα κατανεμηθούν οι νέες απαιτήσεις ανάμεσα στα κράτη-μέλη και σε ποιον βαθμό θα ληφθούν υπόψη οι ιδιαίτερες συνθήκες της νοτιοανατολικής Ευρώπης.
Το δημοσίευμα δεν περιγράφει συγκεκριμένες νέες υποχρεώσεις για την Ελλάδα. Αναδεικνύει, όμως, τη διαπραγμάτευση από την οποία θα προκύψουν οι μελλοντικοί εθνικοί στόχοι.
4. Drones ή άρματα μάχης; Η επανάσταση που αλλάζει τον πόλεμο
Η τέταρτη μεγάλη αντιπαράθεση αφορά την τεχνολογία.
Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει αποδείξει ότι τα μη επανδρωμένα συστήματα μπορούν να επηρεάσουν αποφασιστικά τις επιχειρήσεις στο πεδίο της μάχης.
Drones αναγνώρισης, επιθετικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη, αυτόνομα θαλάσσια μέσα και ρομποτικά χερσαία συστήματα χρησιμοποιούνται σε ολοένα μεγαλύτερη κλίμακα.
Η Συμμαχία καλείται να αποφασίσει ποια θα είναι η ισορροπία ανάμεσα στις νέες τεχνολογίες και στα παραδοσιακά οπλικά συστήματα.
Τα άρματα μάχης, το πυροβολικό και τα επανδρωμένα αεροσκάφη εξακολουθούν να αποτελούν κρίσιμες στρατιωτικές δυνατότητες.
Ωστόσο, η μαζική παραγωγή φθηνότερων μη επανδρωμένων συστημάτων μπορεί να μεταβάλει το κόστος και την αποτελεσματικότητα των επιχειρήσεων.
Η Βρετανία έχει ανακοινώσει σχέδια για υβριδικό στόλο που θα περιλαμβάνει αυτόνομα ναυτικά συστήματα.
Η Γαλλία έχει προβλέψει περίπου 8,4 δισ. ευρώ για drones και περιφερόμενα πυρομαχικά.
Η Γερμανία σχεδιάζει τη συγκρότηση του πρώτου ειδικού συντάγματος drones το 2027.
Οι εξελίξεις αυτές δείχνουν ότι οι μεγάλες ευρωπαϊκές στρατιωτικές δυνάμεις επενδύουν ήδη σε νέα επιχειρησιακά μοντέλα.
Η Ρωσία παράγει 9 εκατομμύρια drones τον χρόνο
Ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η εκτίμηση που παρουσίασε ο ναύαρχος Pierre Vandier.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ρωσία παράγει περίπου 9 εκατομμύρια drones ετησίως.
Πρόκειται για αριθμό που χρησιμοποιείται από την ηγεσία μετασχηματισμού του ΝΑΤΟ για να καταδείξει το μέγεθος της βιομηχανικής πρόκλησης.
Η παραγωγή σε τέτοια κλίμακα απαιτεί από τις ευρωπαϊκές χώρες να επανεξετάσουν όχι μόνο τις αγορές οπλικών συστημάτων, αλλά και τον τρόπο λειτουργίας της αμυντικής τους βιομηχανίας.
Ο Vandier προτείνει μεταξύ άλλων ένα μοντέλο συνεχούς αναβάθμισης του στρατιωτικού εξοπλισμού, ώστε τα συστήματα να μην καθίστανται τεχνολογικά ξεπερασμένα λίγα χρόνια μετά την απόκτησή τους.
Η λογική θυμίζει υπηρεσίες συνδρομητικής τεχνολογικής υποστήριξης, με συχνές αναβαθμίσεις υλικού και λογισμικού.
Η πρόταση αντανακλά μια ευρύτερη μεταβολή.
Ο μελλοντικός στρατιωτικός ανταγωνισμός δεν θα κρίνεται μόνο από τον αριθμό των οπλικών συστημάτων, αλλά και από την ταχύτητα με την οποία μπορούν να αναβαθμίζονται και να αντικαθίστανται.
Το δημογραφικό πρόβλημα αλλάζει τις στρατιωτικές επιλογές
Η τεχνολογική στροφή συνδέεται και με μια λιγότερο ορατή πρόκληση: τη δυσκολία στρατολόγησης προσωπικού.
Οι ευρωπαϊκές κοινωνίες γηράσκουν, ενώ αρκετές χώρες αντιμετωπίζουν προβλήματα στην προσέλκυση νέων στελεχών στις ένοπλες δυνάμεις.
Ο Camille Grand επισημαίνει ότι η δημογραφική πραγματικότητα ενισχύει την ανάγκη για περισσότερα μη επανδρωμένα συστήματα.
Η αξιοποίηση drones και ρομποτικών μέσων μπορεί να περιορίσει ορισμένες ανάγκες ανθρώπινου δυναμικού.
Δεν εξαλείφει, ωστόσο, την ανάγκη για εκπαιδευμένο προσωπικό, συντήρηση, διοίκηση και συνδυασμένες επιχειρήσεις.
Η νέα στρατιωτική πραγματικότητα απαιτεί επομένως διαφορετικές δεξιότητες, όχι απλώς λιγότερους στρατιώτες.
5. Το μάθημα της Ουκρανίας: Να αντιγράψει το ΝΑΤΟ τον πόλεμο με τη Ρωσία;
Η πέμπτη αντιπαράθεση αφορά τα συμπεράσματα από τον πόλεμο στην Ουκρανία.
Οι ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις έχουν αποκτήσει εκτεταμένη εμπειρία σε επιχειρήσεις drones, ηλεκτρονικό πόλεμο, αεράμυνα και διαχείριση πληροφοριών σε πραγματικό χρόνο.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το ουκρανικό σύστημα διαχείρισης πεδίου μάχης Delta, το οποίο συνδυάζει δεδομένα από διαφορετικές πηγές και υποστηρίζει τον επιχειρησιακό συντονισμό.
Πολλοί σύμμαχοι θεωρούν ότι η στενότερη συνεργασία με την Ουκρανία μπορεί να επιταχύνει τον τεχνολογικό μετασχηματισμό του ΝΑΤΟ.
Ωστόσο, υπάρχουν και επιφυλάξεις.
Η Συμμαχία δεν επιδιώκει να αντιγράψει αυτούσιο το μοντέλο πολέμου που έχει διαμορφωθεί στην Ουκρανία.
Το νατοϊκό δόγμα βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην ταχεία κίνηση δυνάμεων, στην αεροπορική υπεροχή και στα πλήγματα ακριβείας από μεγάλες αποστάσεις.
Ο ανώτατος στρατιωτικός διοικητής του ΝΑΤΟ στην Ευρώπη, Αμερικανός στρατηγός Alexus Grynkewich, υπογράμμισε ότι υπάρχουν εξαιρετικά σημαντικά διδάγματα από τον πόλεμο, τα οποία πρέπει να αξιοποιηθούν.
Ταυτόχρονα, ξεκαθάρισε ότι η Συμμαχία δεν επιθυμεί να διεξαγάγει έναν πόλεμο με τα ίδια χαρακτηριστικά.
Η πρόκληση είναι να ενσωματωθούν οι ουκρανικές καινοτομίες χωρίς να εγκαταλειφθούν οι βασικές επιχειρησιακές αρχές του ΝΑΤΟ.
Ο παράγοντας Τραμπ και το νέο κόστος της ευρωπαϊκής ασφάλειας
Πίσω από τις πέντε διαπραγματεύσεις βρίσκεται μια ευρύτερη πολιτική πραγματικότητα.
Η κυβέρνηση Τραμπ επιδιώκει μεγαλύτερη ανάληψη αμυντικών ευθυνών από τους Ευρωπαίους συμμάχους.
Αυτό σημαίνει ότι οι κυβερνήσεις της Ευρώπης καλούνται να διαθέσουν περισσότερους πόρους για εξοπλισμούς, προσωπικό, υποδομές και αμυντική βιομηχανία.
Η μεταβολή δημιουργεί σημαντικές δημοσιονομικές προκλήσεις.
Οι αμυντικές δαπάνες ανταγωνίζονται άλλες κρατικές προτεραιότητες, όπως η υγεία, οι υποδομές και η κοινωνική πολιτική.
Παράλληλα, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις θα πρέπει να αντιμετωπίσουν τις καθυστερήσεις στις προμήθειες, την περιορισμένη παραγωγική δυναμικότητα και τον κατακερματισμό των εξοπλιστικών προγραμμάτων.
Η συζήτηση δεν αφορά μόνο το ύψος των αμυντικών δαπανών.
Αφορά και το εάν οι πρόσθετοι πόροι θα δημιουργήσουν πραγματικές στρατιωτικές δυνατότητες.
Από τη Βαλτική έως τη Μαύρη Θάλασσα: Η Ρωσία στο επίκεντρο του σχεδιασμού
Η ρωσική στρατιωτική δραστηριότητα εξακολουθεί να καθορίζει μεγάλο μέρος των προτεραιοτήτων της Συμμαχίας.
Οι ευρωπαϊκές προειδοποιήσεις για ενδεχόμενη μελλοντική ρωσική απειλή έχουν ενισχύσει την ανάγκη ταχύτερης προετοιμασίας.
Ωστόσο, το ΝΑΤΟ δεν αντιμετωπίζει μόνο ένα πιθανό σενάριο χερσαίας σύγκρουσης στην ανατολική Ευρώπη.
Η ασφάλεια των θαλάσσιων οδών, των ενεργειακών υποδομών, των τηλεπικοινωνιακών δικτύων και των κρίσιμων εγκαταστάσεων αποτελεί επίσης βασικό στοιχείο της σύγχρονης αποτροπής.
Η Μαύρη Θάλασσα αποκτά ιδιαίτερη σημασία λόγω των στρατιωτικών επιχειρήσεων, της ναυτικής δραστηριότητας και της χρήσης μη επανδρωμένων συστημάτων.
Στη Μεσόγειο, οι ανησυχίες συνδέονται με τη σταθερότητα της Βόρειας Αφρικής, τη δραστηριότητα εξωτερικών δυνάμεων και την προστασία στρατηγικών θαλάσσιων διαδρομών.
Η νέα αμυντική αρχιτεκτονική θα πρέπει να συνδυάζει αυτές τις διαφορετικές γεωγραφικές απαιτήσεις.
Το 2029 ως ορόσημο για την ευρωπαϊκή άμυνα
Η προθεσμία του 2029 δημιουργεί πίεση για συγκεκριμένες αποφάσεις.
Οι σύμμαχοι δεν αρκεί να συμφωνήσουν σε γενικές στρατηγικές κατευθύνσεις.
Θα πρέπει να καθορίσουν ποιες δυνάμεις θα διαθέτουν, ποια συστήματα θα αποκτήσουν και πώς θα χρηματοδοτήσουν τις νέες απαιτήσεις.
Η ενδεχόμενη αναδιάταξη των αμερικανικών δυνάμεων μπορεί να καταστήσει τη διαδικασία ακόμη δυσκολότερη.
Ταυτόχρονα, η ταχύτητα των τεχνολογικών αλλαγών καθιστά ανεπαρκή έναν αμυντικό σχεδιασμό που παραμένει αμετάβλητος για πολλά χρόνια.
Οι πέντε μεγάλες διαφωνίες του ΝΑΤΟ αφορούν τελικά ένα κοινό ζήτημα: πώς θα διαμορφωθεί μια Συμμαχία ικανή να αποτρέψει στρατιωτική σύγκρουση σε μια περίοδο αυξημένης αβεβαιότητας.
Για την Ευρώπη, το διακύβευμα είναι η ενίσχυση της αμυντικής της ικανότητας.
Για την Ελλάδα, είναι και η διασφάλιση ότι οι προτεραιότητες της Ανατολικής Μεσογείου και της νοτιοανατολικής πτέρυγας θα έχουν θέση στον νέο σχεδιασμό.
Το ΝΑΤΟ δεν ανακοινώνει πόλεμο με τη Ρωσία. Προετοιμάζει, όμως, τις στρατιωτικές δυνατότητες που θεωρεί αναγκαίες για να αποτρέψει ή να αντιμετωπίσει ένα τέτοιο ενδεχόμενο.
Και οι αποφάσεις που θα ληφθούν τα επόμενα χρόνια θα επηρεάσουν καθοριστικά την ασφάλεια της Ευρώπης.
Πηγή: pagenews.gr