«Είναι μια ζωή πριν τα Τέμπη και μετά τα Τέμπη».
Η φράση της Ζωής Σιώζη, μιας από τις επιζήσασες του σιδηροδρομικού δυστυχήματος στα Τέμπη, αποτύπωσε με τον πιο οδυνηρό τρόπο όσα ακούστηκαν κατά τη σημερινή συνεδρίαση της δίκης.
Οι μαρτυρίες δύο επιβατών που ταξίδευαν στο δεύτερο βαγόνι του Intercity επανέφεραν στο δικαστήριο τις στιγμές της σύγκρουσης, τις προσπάθειες απεγκλωβισμού και τις συνέπειες που εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν όσοι κατάφεραν να επιζήσουν.
Τέσσερις μάρτυρες κατέθεσαν κατά τη συνεδρίαση της Δευτέρας 26 Οκτωβρίου 2026, με τις δύο επιζήσασες να περιγράφουν όσα έζησαν μέσα και έξω από το βαγόνι.
Στο επίκεντρο βρέθηκαν επίσης οι συνθήκες εκδήλωσης της φωτιάς, η κατάσταση στον τόπο του δυστυχήματος και νέα τεχνικά έγγραφα που προσκομίστηκαν από συνήγορο συγγενών θυμάτων και τραυματιών.
Μυρσίνη Πρασσά: «Θαύμα είναι που σας μιλάω»
Η πρώτη επιζήσασα που κατέθεσε ήταν η Μυρσίνη Πρασσά, η οποία ταξίδευε στο δεύτερο βαγόνι μαζί με τη φίλη της Ελπίδα Χούπα.
Η Ελπίδα δεν επέζησε από τη σύγκρουση.
Η Μυρσίνη Πρασσά βρέθηκε έξω από το βαγόνι με σοβαρά τραύματα στο κεφάλι. Όπως ανέφερε στο δικαστήριο, δεν έχει μνήμη των γεγονότων που ακολούθησαν τη σύγκρουση.
Η περιγραφή της επικεντρώθηκε στη μακρά και επώδυνη πορεία της ανάρρωσης.
Σύμφωνα με την κατάθεσή της, παρέμεινε σε κώμα για τριάντα ημέρες, υποβλήθηκε σε έξι χειρουργικές επεμβάσεις και εξακολουθεί να ακολουθεί θεραπείες.
«Και τώρα θαύμα είναι που σας μιλάω. Ήταν σαν να ήμουν νεκρή», κατέθεσε.
Η μαρτυρία της δεν περιορίστηκε στις σωματικές συνέπειες του δυστυχήματος.
Η επιζήσασα αναφέρθηκε και στην ανάγκη να αποδοθούν ευθύνες για όσα συνέβησαν.
«Δεν θα ηρεμήσω αν δεν μπουν φυλακή αυτοί που φταίνε», δήλωσε ολοκληρώνοντας την κατάθεσή της.
Η φράση της εξέφρασε το αίτημά της για δικαιοσύνη, ενώ η απόδοση τυχόν ποινικών ευθυνών παραμένει αποκλειστική αρμοδιότητα του δικαστηρίου.
Ζωή Σιώζη: «Τίποτα δεν μας προετοίμαζε για αυτή την καταστροφή»
Στη συνέχεια κατέθεσε η Ζωή Σιώζη, η οποία ταξίδευε μαζί με τον ανήλικο γιο της.
Η μάρτυρας περιέγραψε τα τελευταία δευτερόλεπτα πριν από τη σύγκρουση και τις εικόνες που αντίκρισε αμέσως μετά.
«Τίποτα δεν μας προετοίμαζε για αυτή την καταστροφή. Όλα κυλούσανε ομαλά», ανέφερε.
Σύμφωνα με την κατάθεσή της, η πρώτη ένδειξη ότι κάτι σοβαρό συνέβαινε ήταν ένα έντονο φρενάρισμα.
«Πολύ ξαφνικά ήταν ένα έντονο φρενάρισμα για πέντε δευτερόλεπτα. Εγώ πέφτω στο παιδί μου και μετά ακολουθεί μια βίαιη σύγκρουση».
Η περιγραφή της αποτύπωσε τη βίαιη μεταβολή από μια συνηθισμένη σιδηροδρομική διαδρομή σε μια κατάσταση απόλυτης καταστροφής.
«Βρεθήκαμε μέσα σε συντρίμμια, μέσα σε μέταλλα παραμορφωμένα. Εγώ βρισκόμουν σε κατάσταση σοκ. Προσπαθούσα να καταλάβω τι είχε συμβεί», κατέθεσε.
Η ίδια θυμήθηκε ότι βρισκόταν πεσμένη στο δάπεδο, χωρίς αρχικά να μπορεί να κατανοήσει τι είχε συμβεί γύρω της.
«Οι θέσεις είχαν παραμορφωθεί, το μόνο που αντιλήφθηκα είναι ότι οι συνεπιβάτες μου δεν ήταν δίπλα», ανέφερε.
Η έξοδος από μια σχισμή και η διαδρομή πάνω από τα συντρίμμια
Η Ζωή Σιώζη περιέγραψε επίσης πώς κατάφερε να βγει από το κατεστραμμένο βαγόνι μαζί με το παιδί της.
Σύμφωνα με όσα κατέθεσε, άλλοι επιβάτες τούς βοήθησαν να περάσουν μέσα από ένα άνοιγμα που είχε δημιουργηθεί στα συντρίμμια.
Ακολούθησε μια δύσκολη διαδρομή προς τις σιδηροδρομικές γραμμές.
Η μάρτυρας ανέφερε ότι πέρασε πάνω από τα συντρίμμια του κυλικείου, τα οποία, κατά την παρατήρησή της εκείνη τη στιγμή, δεν είχαν ακόμη τυλιχθεί στις φλόγες.
Η συγκεκριμένη αναφορά αποτελεί μέρος της προσωπικής της μαρτυρίας για τη χρονική αλληλουχία των γεγονότων.
Έχει ιδιαίτερη σημασία για την ανασύνθεση όσων συνέβησαν μετά τη σύγκρουση, χωρίς όμως να μπορεί από μόνη της να καθορίσει τον μηχανισμό έναρξης ή εξάπλωσης της φωτιάς.
Οι δύο εστίες φωτιάς και το βαγόνι που καιγόταν
Απαντώντας σε ερωτήσεις της προέδρου του δικαστηρίου, η Ζωή Σιώζη αναφέρθηκε στις εστίες φωτιάς που αντιλήφθηκε μετά τον απεγκλωβισμό της.
Όπως κατέθεσε, αρχικά είδε δύο εστίες: μία μπροστά από το δεύτερο βαγόνι και μία πίσω από αυτό.
Σύμφωνα με την ίδια, περίπου είκοσι λεπτά αργότερα διαπίστωσε ότι το βαγόνι τους καιγόταν «ολοσχερώς».
Η μάρτυρας περιέγραψε επίσης τις συνθήκες της ατμόσφαιρας στο σημείο.
Χαρακτήρισε τον αέρα «αποπνικτικό» και ανέφερε ότι αισθανόταν έντονο κάψιμο στον λαιμό.
Δεν μπόρεσε, ωστόσο, να προσδιορίσει συγκεκριμένη οσμή.
Σε σχετική ερώτηση της προέδρου απάντησε ότι δεν αντιλήφθηκε κάποια έκρηξη πριν ή μετά τη σύγκρουση.
Η απάντηση καταγράφει όσα η ίδια αντιλήφθηκε υπό συνθήκες ακραίου κινδύνου και σοκ. Δεν αποτελεί αυτοτελή τεχνική διαπίστωση για το σύνολο των φαινομένων που εκδηλώθηκαν στον τόπο του δυστυχήματος.
«Είμαι εδώ και δεν είναι άλλοι 57»
Η πιο φορτισμένη στιγμή της κατάθεσης της Ζωής Σιώζη ήρθε όταν αναφέρθηκε στους ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους και στο βάρος που εξακολουθεί να κουβαλά ως επιζήσασα.
«Είναι το βάρος σήμερα που είμαι εδώ και δεν είναι άλλοι 57. Χάθηκαν πολύ άδικα», κατέθεσε.
Και συνέχισε:
«Εμείς που επιζήσαμε δεν σημαίνει ότι είναι όλα καλά. Είναι τραύματα που θα τα κουβαλάς μια ζωή».
Η μάρτυρας περιέγραψε ένα βίωμα που δεν ολοκληρώθηκε με τη διάσωσή της.
Η επιβίωση, όπως εξήγησε, δεν σημαίνει επιστροφή στην προηγούμενη καθημερινότητα.
«Είναι μια ζωή πριν τα Τέμπη και μετά τα Τέμπη», ανέφερε.
Η φράση αυτή συνοψίζει την προσωπική εμπειρία μιας γυναίκας που βρέθηκε μαζί με το παιδί της μέσα στο δεύτερο βαγόνι και χρειάστηκε να αντιμετωπίσει τόσο τον άμεσο κίνδυνο όσο και τις μακροχρόνιες ψυχικές συνέπειες.
«Σας παρακαλώ να αποδώσετε δικαιοσύνη»
Η Ζωή Σιώζη ολοκλήρωσε την κατάθεσή της απευθυνόμενη στο δικαστήριο.
«Νιώθω ότι πρέπει να μιλήσω. Να πούμε ότι αυτοί οι άνθρωποι δεν έπρεπε να είχαν αυτό το τέλος», ανέφερε.
Στη συνέχεια έθεσε το ζήτημα της εμπιστοσύνης των επιβατών στην ασφάλεια των μεταφορών.
«Υποτίθεται ότι κάποιος προστάτευε την ασφάλειά μας. Βρεθήκαμε σε αδιανόητες καταστάσεις», κατέθεσε.
Η μάρτυρας ζήτησε την απόδοση δικαιοσύνης για τα θύματα.
«Σας παρακαλώ να αποδώσετε δικαιοσύνη για τους ανθρώπους που φύγανε».
Ιδιαίτερα συγκινητική ήταν η αναφορά της στις σκέψεις που εξακολουθούν να τη βασανίζουν για το εάν θα μπορούσε να βοηθήσει περισσότερους ανθρώπους.
«Νιώθω ότι έχω και εγώ ένα μέρος της ευθύνης. Μήπως να γυρνούσες πίσω να βοηθήσεις;», είπε.
Η συγκεκριμένη φράση αποτυπώνει το προσωπικό της συναίσθημα και όχι κάποια πραγματική ή νομική ευθύνη για το δυστύχημα.
Κλείνοντας, συνέδεσε τη δικαστική διαδικασία με την ασφάλεια των πολιτών στο μέλλον.
«Είναι σημαντικό για μένα να ακουστεί ότι όντως εκεί συνέβη κάτι ακραίο. Νομίζω είναι στα χέρια σας η ασφάλεια των πολιτών στο μέλλον», δήλωσε.
Κωνσταντίνος Τσαβλής: Η εικόνα της φωτιάς και το νοσοκομείο της Λάρισας
Στο δικαστήριο κατέθεσε επίσης ο Κωνσταντίνος Τσαβλής, σύζυγος της Ζωής Σιώζη.
Όπως ανέφερε, έφτασε στον τόπο του δυστυχήματος σχεδόν δύο ώρες μετά τη σύγκρουση.
Από τις εικόνες που συγκράτησε στη μνήμη του ξεχώρισε η φλόγα που εξακολουθούσε να διακρίνεται ανάμεσα στα συντρίμμια.
Στη συνέχεια μετέβη στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Λάρισας, όπου χαρακτήρισε την κατάσταση «τραγική».
Η κατάθεσή του προσέθεσε την οπτική ενός συγγενικού προσώπου που αναζητούσε τους δικούς του ανθρώπους μέσα στις πρώτες ώρες μετά το δυστύχημα.
Λάζαρος Παπαζήσης: Η προσπάθεια διάσωσης τραυματιών
Κατά τη συνεδρίαση ζήτησε να καταθέσει και ο Λάζαρος Παπαζήσης.
Ο μάρτυρας ανέφερε ότι δεν μπορούσε να προσδιορίσει με ακρίβεια σε ποιο βαγόνι βρισκόταν.
Περιέγραψε, ωστόσο, εικόνες από τις προσπάθειες διάσωσης.
Σύμφωνα με την κατάθεσή του, είδε δύο επιβάτες, τους οποίους περιέγραψε ως αξιωματικούς, να τραβούν δύο τραυματισμένους ανθρώπους από τα συντρίμμια.
Η μαρτυρία του προστέθηκε στις περιγραφές για τις προσπάθειες απεγκλωβισμού που πραγματοποιήθηκαν αμέσως μετά τη σύγκρουση.
Νέα έγγραφα στο δικαστήριο για την πυρόσφαιρα
Λίγο πριν ολοκληρωθεί η συνεδρίαση, ο δικηγόρος Λεωνίδας Κουμπούρας, συνήγορος συγγενών θυμάτων και τραυματιών, προσκόμισε δύο έγγραφα.
Το πρώτο αφορά έξι προσομοιώσεις υπολογιστικής ρευστοδυναμικής (CFD) του Γεώργιου Μαραγκού, ο οποίος αναφέρεται ως ειδικός επιστημονικός συνεργάτης του Πανεπιστημίου της Γάνδης.
Οι προσομοιώσεις αφορούν το φαινόμενο της πυρόσφαιρας που συνδέεται με το δυστύχημα.
Σύμφωνα με όσα παρουσιάστηκαν κατά τη συνεδρίαση, από τις προσομοιώσεις προκύπτουν συμπεράσματα που διαφοροποιούνται από εκείνα του πορίσματος του ΕΟΔΑΣΑΑΜ.
Η ύπαρξη διαφορετικών τεχνικών συμπερασμάτων δεν σημαίνει αυτομάτως ότι κάποιο έχει ήδη γίνει δεκτό από το δικαστήριο.
Η αξιολόγησή τους απαιτεί εξέταση των δεδομένων, των παραδοχών, της μεθοδολογίας και της σχέσης τους με τα υπόλοιπα αποδεικτικά στοιχεία.
Η μελέτη για τα έλαια σιλικόνης και το δυστύχημα στη Σουηδία
Το δεύτερο έγγραφο που προσκομίστηκε αφορά μελέτη για τους κινδύνους πυρκαγιάς σε ηλεκτρικούς υποσταθμούς και τη συμπεριφορά των ελαίων σιλικόνης.
Η συγκεκριμένη θεματική συνδέεται με τη διερεύνηση των υλικών και των συνθηκών που θα μπορούσαν να επηρεάσουν την εκδήλωση ή την εξέλιξη της φωτιάς.
Ο Λεωνίδας Κουμπούρας ζήτησε επίσης από το δικαστήριο να αναζητήσει έκθεση για σιδηροδρομικό δυστύχημα στην πόλη Lerum της Σουηδίας.
Σύμφωνα με το αίτημά του, η υπόθεση παρουσιάζει ορισμένες ομοιότητες με τα Τέμπη ως προς τα ζητήματα της πυρόσφαιρας και της φωτιάς.
Η ενδεχόμενη αξιοποίηση της σουηδικής έκθεσης προϋποθέτει να εξεταστεί κατά πόσο οι τεχνικές συνθήκες των δύο περιστατικών είναι πράγματι συγκρίσιμες.
Δεν έχει προκύψει από τα στοιχεία της συνεδρίασης ότι το δικαστήριο έχει ήδη υιοθετήσει τα συμπεράσματα των νέων εγγράφων.
Η δικαστική διερεύνηση και το αίτημα για ασφαλείς σιδηροδρόμους
Οι σημερινές καταθέσεις ανέδειξαν δύο διαφορετικές αλλά αλληλένδετες πλευρές της υπόθεσης των Τεμπών.
Η πρώτη αφορά τις ανθρώπινες συνέπειες: τους 57 ανθρώπους που έχασαν τη ζωή τους, τους τραυματίες και όσους εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τις συνέπειες της σύγκρουσης.
Η δεύτερη αφορά τη δικαστική διερεύνηση των γεγονότων, των παραλείψεων και των τεχνικών συνθηκών που οδήγησαν στην τραγωδία και επηρέασαν την εξέλιξή της.
Οι μαρτυρίες των επιζώντων αποτελούν κρίσιμο μέρος της αποδεικτικής διαδικασίας.
Τα τεχνικά έγγραφα που προσκομίζονται πρέπει να αξιολογηθούν με επιστημονικά και δικονομικά κριτήρια.
Η απόδοση ποινικών ευθυνών θα προκύψει από τη δικαστική κρίση και όχι από τις δημόσιες αντιπαραθέσεις που συνοδεύουν την υπόθεση.
Παράλληλα, η συζήτηση για την ασφάλεια του σιδηροδρομικού δικτύου παραμένει ζήτημα δημόσιας πολιτικής, με ευθύνη των αρμόδιων θεσμών να προχωρούν στις αναγκαίες παρεμβάσεις πρόληψης και ελέγχου.
«Εμείς που επιζήσαμε δεν σημαίνει ότι είναι όλα καλά»
Η συνεδρίαση ολοκληρώθηκε με τις μαρτυρίες να αφήνουν έντονο αποτύπωμα.
Η Μυρσίνη Πρασσά περιέγραψε μια ζωή που συνεχίζεται μέσα από χειρουργεία και θεραπείες, έχοντας χάσει τη φίλη με την οποία ταξίδευε.
Η Ζωή Σιώζη μίλησε για την αγωνία να σώσει τον ανήλικο γιο της, την έξοδο μέσα από τα συντρίμμια και το βάρος της επιβίωσης.
Και οι δύο ζήτησαν, με διαφορετικά λόγια, να αποδοθεί δικαιοσύνη.
Η δίκη συνεχίζεται την Τρίτη 27 Οκτωβρίου, με την εξέταση των αποδεικτικών στοιχείων και των μαρτύρων να παραμένει στο επίκεντρο.
Η φράση της Ζωής Σιώζη συνοψίζει το ανθρώπινο βάρος της διαδικασίας:
«Εμείς που επιζήσαμε δεν σημαίνει ότι είναι όλα καλά. Είναι τραύματα που θα τα κουβαλάς μια ζωή»
Πηγή: Pagenews.gr