Ο Ντόναλντ Τραμπ επέστρεψε στον Λευκό Οίκο υποσχόμενος λιγότερους πολέμους, ισχυρότερη οικονομία και έλεγχο της μετανάστευσης. Στις ενδιάμεσες εκλογές της 3ης Νοεμβρίου, οι επιλογές του σε αυτά ακριβώς τα πεδία συνέβαλαν στη βαριά ήττα των Ρεπουμπλικανών.
Η απώλεια και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου αποτύπωσε μια ευρύτερη αποδοκιμασία της διακυβέρνησής του. Ο πόλεμος στο Ιράν αύξησε το κόστος ζωής, οι θανατηφόρες επιχειρήσεις ομοσπονδιακών πρακτόρων προκάλεσαν κρίση εμπιστοσύνης και οι προσωπικές παρεμβάσεις του προέδρου δυσκόλεψαν την εκστρατεία των υποψηφίων του.
Το αναλυτικό ρεπορτάζ της Wall Street Journal, με τίτλο «How Trump Lost the Midterms», περιγράφει μια προεδρία που διέθετε ισχυρά θεσμικά και οικονομικά ερείσματα, αλλά υποτίμησε τις πολιτικές συνέπειες των αποφάσεών της.
Από την οικονομική αυτοπεποίθηση στον πόλεμο
Στα μέσα Φεβρουαρίου, σύμφωνα με τη WSJ, οικονομικός σύμβουλος παρουσίαζε στον Τραμπ στοιχεία για αυξανόμενα εισοδήματα, ισχυρές αποδόσεις συνταξιοδοτικών λογαριασμών και ανάπτυξη καλύτερη από τις προβλέψεις.
Η εικόνα τροφοδοτούσε την πεποίθηση ότι η κυβέρνηση είχε χρόνο και περιθώριο να επιβάλει την ατζέντα της. Οι Ρεπουμπλικανοί έλεγχαν το Κογκρέσο, σημαντικοί επιχειρηματικοί παράγοντες βρίσκονταν κοντά στην προεδρία και οι Δημοκρατικοί αναζητούσαν ακόμη αποτελεσματικό αντιπολιτευτικό βηματισμό.
Η απόφαση για πόλεμο με το Ιράν άλλαξε αυτή την εξίσωση.
Η σύγκρουση παρατάθηκε, απορρόφησε δεκάδες δισεκατομμύρια δολάρια και επιβάρυνε την ενέργεια, τις μεταφορές και την παραγωγή. Η WSJ καταγράφει αύξηση περίπου 40% στις τιμές της βενζίνης, συνδέοντάς την με τη δυσαρέσκεια των ψηφοφόρων.
Το πολιτικό πρόβλημα ήταν ιδιαίτερα δύσκολο για έναν πρόεδρο που είχε επενδύσει στην υπόσχεση αποφυγής νέων ξένων πολέμων: η κυβέρνηση καλούνταν να εξηγήσει γιατί οι Αμερικανοί έπρεπε να πληρώσουν περισσότερο για μια σύγκρουση που δεν έβλεπαν να τελειώνει.
Η αμφισβήτηση έφτασε μέσα στο «America First»
Η δυσαρέσκεια δεν περιορίστηκε στους παραδοσιακούς αντιπάλους του Τραμπ.
Ο συντηρητικός σχολιαστής Ματ Γουόλς χαρακτήρισε τον πόλεμο «το μεγαλύτερο πολιτικό σφάλμα των τελευταίων δύο δεκαετιών», θεωρώντας ότι απομακρύνει τον πρόεδρο από το μήνυμα με το οποίο συσπείρωσε το κίνημά του.
«Θα πρέπει να βρούμε έναν νέο ηγέτη, επειδή ο Τραμπ το εγκατέλειψε», δήλωσε στη WSJ, αναφερόμενος στο «America First».
Μετά τις κάλπες, ο αντιπρόεδρος Τζέι Ντι Βανς διατύπωσε ακόμη πιο άμεσα την εκτίμησή του:
«Ο λόγος που χάσαμε είναι ο πόλεμος».
Ο Τραμπ αναγνώρισε ότι το Ιράν συνέβαλε στην ήττα, αλλά υπερασπίστηκε τη στρατιωτική του επιλογή. Η διάσταση παραμένει πολιτικά κρίσιμη: η παραδοχή του εκλογικού κόστους δεν συνοδεύεται από αποκήρυξη της απόφασης που το προκάλεσε.
Μινεάπολη: Όταν η καταστολή έγινε κρίση αξιοπιστίας
Οι πρώτες σοβαρές ρωγμές είχαν εμφανιστεί πριν από τον πόλεμο, στις επιχειρήσεις επιβολής της μεταναστευτικής νομοθεσίας στη Μινεάπολη.
Ο θάνατος του 37χρονου νοσηλευτή Άλεξ Πρέτι, στις 24 Ιανουαρίου, ανέδειξε μια έντονη σύγκρουση μεταξύ της αρχικής κυβερνητικής περιγραφής και των διαθέσιμων οπτικών τεκμηρίων.
Ο Πρέτι ήταν Αμερικανός πολίτης και εργαζόταν σε μονάδα εντατικής θεραπείας νοσοκομείου βετεράνων. Κυβερνητικά στελέχη τον παρουσίασαν ως επιθετικό και επικίνδυνο, ενώ ο Στίβεν Μίλερ χρησιμοποίησε τον χαρακτηρισμό «εγχώριος τρομοκράτης» χωρίς να παρουσιάσει στοιχεία που να τον τεκμηριώνουν.
Σύμφωνα με το Reuters, η προκαταρκτική υπηρεσιακή εξέταση δεν ανέφερε ότι ο Πρέτι είχε επιδείξει το όπλο του. Βίντεο έδειχναν πράκτορα να το αφαιρεί από τη μέση του πριν από τους πυροβολισμούς.
Η υπόθεση ακολούθησε τον θάνατο της Ρενέ Νικόλ Γκουντ, η οποία είχε πυροβοληθεί από πράκτορα της ICE νωρίτερα τον ίδιο μήνα.
Χρειάζεται εδώ σαφής διάκριση: στην υπόθεση Πρέτι εμπλέκονταν στελέχη της Customs and Border Protection —της υπηρεσίας Τελωνείων και Προστασίας Συνόρων—, όχι αποκλειστικά η ICE. Οι δύο υπηρεσίες εντάσσονται στο υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας, αλλά δεν ταυτίζονται.
Η σκληρή γραμμή άρχισε να χάνει ακροατήριο
Η κυβέρνηση είχε αντιμετωπίσει την εκλογή Τραμπ ως εντολή για αυστηρότερη μεταναστευτική πολιτική. Η πολιτική φθορά αυξήθηκε όταν οι επιχειρήσεις επεκτάθηκαν σε αστικά κέντρα και χώρους εργασίας, με συλλήψεις ανθρώπων χωρίς ιστορικό βίαιων εγκλημάτων.
Το ερώτημα για μέρος του κοινού μετατοπίστηκε από το εάν πρέπει να εφαρμόζεται η νομοθεσία στο πώς εφαρμόζεται και ποιος λογοδοτεί για τις συνέπειες.
Η WSJ αναφέρει ότι ο Τραμπ ανησυχούσε ιδιωτικά για τα βίντεο από τη Μινεάπολη και ζήτησε να αποστασιοποιηθεί από ορισμένες δηλώσεις συνεργατών του. Η υποχώρηση της επικοινωνιακής έντασης, ωστόσο, μπορούσε να δυσαρεστήσει και τους σκληροπυρηνικούς υποστηρικτές του.
Έτσι, ένα βασικό προεκλογικό πλεονέκτημα μετατράπηκε σε πεδίο πίεσης από διαφορετικές κατευθύνσεις.
Η ισπανόφωνη ψήφος έστειλε ισχυρό μήνυμα
Σύμφωνα με την καταγραφή της WSJ, οι κομητείες με πληθυσμό τουλάχιστον 80% ισπανόφωνο έδωσαν στους Δημοκρατικούς προβάδισμα περίπου 40 ποσοστιαίων μονάδων.
Το εύρημα αφορά τις συγκεκριμένες κομητείες και δεν αποτελεί ενιαίο ποσοστό για όλους τους ισπανόφωνους ψηφοφόρους της χώρας. Αναδεικνύει, πάντως, την ένταση της μεταβολής σε περιοχές όπου οι Ρεπουμπλικανοί είχαν επιδιώξει να εδραιώσουν την επιρροή τους.
Δεν μπορεί να αποδοθεί αποκλειστικά στη μετανάστευση. Η οικονομική πίεση και ο πόλεμος συνυπήρχαν με την αντίδραση στις επιχειρήσεις των ομοσπονδιακών υπηρεσιών.
Μαμντάνι: Ο πρόεδρος αποδυνάμωσε το μήνυμα των υποψηφίων του
Ένα διαφορετικό πρόβλημα καταγράφει η WSJ στην υπόθεση Ζοχράν Μαμντάνι.
Οι Ρεπουμπλικανοί σχεδίαζαν να χρησιμοποιήσουν τον σοσιαλιστή δήμαρχο της Νέας Υόρκης ως κεντρικό παράδειγμα των θέσεων που απέδιδαν στην αριστερή πτέρυγα των Δημοκρατικών.
Η συνάντησή του με τον Τραμπ στο Gracie Mansion, τον Σεπτέμβριο, περιέπλεξε αυτή τη στρατηγική.
Σύμφωνα με την εφημερίδα, ο πρόεδρος της Βουλής Μάικ Τζόνσον είχε προειδοποιήσει ότι μια φιλική δημόσια εικόνα των δύο θα δυσκόλευε τους Ρεπουμπλικανούς υποψηφίους που έκαναν εκστρατεία εναντίον της ατζέντας του δημάρχου.
Η πολιτική αστοχία, κατά αυτή την ανάγνωση, δεν ήταν η ίδια η συνάντηση. Ήταν ότι ο πρόεδρος εξέπεμπε διαφορετικό μήνυμα από εκείνο που προσπαθούσε να επιβάλει το κόμμα του.
Η προεδρική ατζέντα απομακρύνθηκε από την καθημερινότητα
Στην εικόνα που συνθέτει η WSJ, οι προειδοποιήσεις των συνεργατών για την ακρίβεια δεν άλλαζαν σταθερά τις προτεραιότητες του Τραμπ.
Ο πρόεδρος επέστρεφε στην εξωτερική πολιτική, στην προσωπική του κληρονομιά και στις παρεμβάσεις του στην Ουάσιγκτον. Οι υποψήφιοι του κόμματός του καλούνταν, την ίδια στιγμή, να απαντήσουν για το κόστος καυσίμων, στέγασης και βασικών αγαθών.
Αυτή η απόσταση προσφέρει μια εξήγηση για το γιατί οι μεγάλες προεκλογικές δαπάνες και οι συγκεντρώσεις δεν ανέκοψαν τη φθορά. Η έντονη παρουσία ενός προέδρου δεν εξασφαλίζει ότι το μήνυμά του απαντά στο πρόβλημα που απασχολεί περισσότερο τον ψηφοφόρο.
Οι Δημοκρατικοί κέρδισαν — τώρα πρέπει να αποδώσουν
Η νέα πλειοψηφία αποκτά δυνατότητα να μπλοκάρει νομοθετικές πρωτοβουλίες και να ενισχύσει τον κοινοβουλευτικό έλεγχο. Αντιμετωπίζει, όμως, και την απαίτηση να παρουσιάσει εφαρμόσιμες λύσεις για την οικονομική πίεση που συνέβαλε στην εκλογή της.
Η ήττα των Ρεπουμπλικανών δεν αποδεικνύει ότι κάθε δημοκρατική πρόταση εξασφάλισε αποδοχή. Αποτυπώνει ότι οι κυβερνητικές επιλογές έχασαν την εμπιστοσύνη αρκετών ψηφοφόρων ώστε να ανατραπούν οι συσχετισμοί.
Ο Κρις Γουίνκελμαν, επικεφαλής του ρεπουμπλικανικού Congressional Leadership Fund, περιέγραψε στη WSJ το κεντρικό πρόβλημα της εκστρατείας:
«Ήταν η οικονομία. Πάντα ήταν η οικονομία».
Πηγή: pagenews.gr