Κυβέρνηση εθνικής ενότητας, αλλά υπό τη δική του ηγεσία, ζητεί ο Μπενιαμίν Νετανιάχου, επιχειρώντας να διατηρήσει την πολιτική πρωτοβουλία μία ημέρα μετά την ανάθεση της εντολής σχηματισμού κυβέρνησης στον Γκάντι Άιζενκοτ.
Σε βιντεοσκοπημένο μήνυμά του τη Δευτέρα 9 Νοεμβρίου, ο επικεφαλής του Λικούντ επικαλέστηκε την εκλογική πρωτιά του κόμματός του για να διεκδικήσει εκ νέου την πρωθυπουργία.
«Ποιος πρέπει να ηγηθεί μιας τέτοιας κυβέρνησης; Φυσικά, το κόμμα που θα έπρεπε να ηγηθεί είναι το μεγαλύτερο κόμμα», ανέφερε, υποστηρίζοντας ότι το Λικούντ συγκέντρωσε περίπου 250.000 περισσότερες ψήφους από το Γιασάρ του Άιζενκοτ.
Η πρωτιά ενός κόμματος, ωστόσο, δεν αρκεί για να εξασφαλίσει κυβέρνηση. Το κρίσιμο ζήτημα παραμένει ποιος μπορεί να συγκεντρώσει την αναγκαία κοινοβουλευτική υποστήριξη στην κατακερματισμένη Κνεσέτ.
Πρόσκληση ενότητας με συγκεκριμένους όρους
Ο Νετανιάχου εμφανίστηκε διαθέσιμος να συζητήσει άμεσα με κόμματα που ενδιαφέρονται για την πρότασή του. Η πρόσκλησή του, όμως, συνοδεύεται από δύο βασικές προϋποθέσεις: τη διατήρηση της δικής του ηγεσίας και τη συμμετοχή των συμμάχων του, συμπεριλαμβανομένων των υπερορθόδοξων κομμάτων.
Παράλληλα, απέκλεισε ένα κυβερνητικό σχήμα που θα στηριζόταν στις αραβικές παρατάξεις.
«Είναι αδύνατο να σχηματισθεί κυβέρνηση που θα εξαρτάται από υποστηρικτές της Χαμάς», υποστήριξε, χρησιμοποιώντας αυτόν τον χαρακτηρισμό για τα αραβικά κόμματα.
Ο χαρακτηρισμός αποτελεί δική του πολιτική κατηγορία. Με αυτήν την επιχειρηματολογία επιχειρεί να συνδέσει την κοινοβουλευτική σύνθεση μιας πιθανής κυβέρνησης Άιζενκοτ με την ικανότητά της να αντιμετωπίσει το Ιράν και τις απειλές ασφαλείας.
Ταυτόχρονα, αυξάνει την πίεση προς τους αντιπάλους του που απορρίπτουν τη συνεργασία με αραβικές παρατάξεις, αλλά επιδιώκουν την απομάκρυνσή του από την εξουσία.
Οι 67 συστάσεις δεν είναι συμφωνία συγκυβέρνησης
Ο Γκάντι Άιζενκοτ έλαβε την Κυριακή 8 Νοεμβρίου την εντολή σχηματισμού κυβέρνησης από τον πρόεδρο Ισαάκ Χέρτζογκ. Διαθέτει αρχική προθεσμία 28 ημερών, με δυνατότητα παράτασης έως 14 επιπλέον ημέρες.
Κατά τις προεδρικές διαβουλεύσεις, κόμματα που εκπροσωπούν 67 βουλευτές τον πρότειναν για την πρωθυπουργία, έναντι 46 που πρότειναν τον Νετανιάχου.
Αυτοί οι αριθμοί αποτυπώνουν τις συστάσεις προς τον πρόεδρο και δεν αποτελούν έτοιμη κυβερνητική πλειοψηφία.
Το μπλοκ των τεσσάρων εβραϊκών κομμάτων της αντιπολίτευσης διαθέτει 48 έδρες. Οι δύο αραβικές παρατάξεις συγκεντρώνουν άλλες 19. Το απερχόμενο κυβερνητικό στρατόπεδο διαθέτει συνολικά 53 έδρες, παρότι δεν υποστήριξαν όλοι οι βουλευτές του την ανάθεση της εντολής στον Νετανιάχου.
Η διαφορά ανάμεσα στις 53 έδρες του στρατοπέδου του και στις 46 συστάσεις υπέρ του είναι ουσιώδης για την κατανόηση των διαπραγματεύσεων.
Το βέτο Λίμπερμαν δυσκολεύει τον Άιζενκοτ
Κεντρικό εμπόδιο παραμένει η στάση του Αβίγκντορ Λίμπερμαν, του οποίου το κόμμα διαθέτει επτά έδρες.
Ο Λίμπερμαν υποστηρίζει την υποψηφιότητα Άιζενκοτ, αλλά απορρίπτει κυβέρνηση που θα εξαρτάται από αραβικά κόμματα, ακόμη και εάν αυτά παρέχουν εξωτερική κοινοβουλευτική στήριξη αντί να συμμετέχουν στον συνασπισμό.
Έτσι, η κοινή επιδίωξη αλλαγής πρωθυπουργού δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε κοινή στρατηγική σχηματισμού κυβέρνησης.
Μια κυβέρνηση μειοψηφίας θα απαιτούσε συγκεκριμένες δεσμεύσεις στήριξης ή αποχής κατά την ψήφο εμπιστοσύνης. Η αριθμητική δυνατότητα δεν εξασφαλίζει την πολιτική συμφωνία, ιδιαίτερα όταν εταίροι του ίδιου μπλοκ θέτουν αλληλοσυγκρουόμενους όρους.
Η δύσκολη εναλλακτική των υπερορθόδοξων
Μια άλλη διαδρομή για τον Άιζενκοτ περνά από τα δύο υπερορθόδοξα κόμματα, που διαθέτουν συνολικά 13 έδρες. Μαζί με τις 48 της αντιπολίτευσης θα μπορούσαν αριθμητικά να συγκροτήσουν πλειοψηφία 61 βουλευτών.
Η επιλογή αυτή, όμως, απαιτεί συμφωνία σε ιδιαίτερα ευαίσθητα ζητήματα, κυρίως στη στρατιωτική θητεία των υπερορθόδοξων.
Ο Νετανιάχου επιχειρεί να κρατήσει αυτούς τους σχηματισμούς στο δικό του στρατόπεδο, εντάσσοντάς τους ρητά στην πρόταση περί εθνικής ενότητας.
Ο Άιζενκοτ, από την πλευρά του, απορρίπτει την ιδέα ότι η ενότητα προϋποθέτει παραμονή Νετανιάχου στην πρωθυπουργία. Κατά την παραλαβή της εντολής δήλωσε:
«Για μένα, η ενότητα δεν είναι πολιτικό διαπραγματευτικό χαρτί ή ένα κενό τέχνασμα, αλλά υπέρτατη αξία που εκφράζει πραγματική συνεργασία».
Πηγή: pagenews.gr