10.11.2026 | 22:00
«Δεν έμαθε τίποτα, δεν ξέχασε τίποτα».
Με αυτή τη φράση ο υπουργός Επικρατείας Άκης Σκέρτσος ολοκληρώνει μια ιδιαίτερα αιχμηρή πολιτική παρέμβαση κατά του Αλέξη Τσίπρα, μετατρέποντας την παρουσία του πρώην πρωθυπουργού στο Παρίσι σε αφορμή για μια ευρύτερη αντιπαράθεση γύρω από την οικονομική πολιτική, την κυβερνητική αξιοπιστία και την πολιτική κληρονομιά του 2015.
Η επίθεση δεν περιορίζεται στην κριτική για τη στάση του Τσίπρα απέναντι στις γαλλικές κοινωνικές κινητοποιήσεις. Ο Σκέρτσος επιχειρεί να συνδέσει την πολιτική συμπεριφορά του πρώην πρωθυπουργού με τις επιλογές της πρώτης κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ, το δημοψήφισμα, την υπογραφή του τρίτου μνημονίου και την αδυναμία, όπως υποστηρίζει, να υπάρξει ουσιαστική αυτοκριτική.
Η παρέμβαση αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον σε μια περίοδο κατά την οποία η επιστροφή του Αλέξη Τσίπρα στο προσκήνιο επηρεάζει τη συζήτηση για την ανασύνθεση της αντιπολίτευσης και τους συσχετισμούς ενόψει των επόμενων εθνικών εκλογών.
Η ανάρτηση του υπουργού Επικρατείας ξεκινά με τον τίτλο:
«Στρουθοκαμηλισμός… Ή αλλιώς τι γυρεύει η αλεπού στο παζάρι;»
Ο Άκης Σκέρτσος κατηγορεί τον Αλέξη Τσίπρα ότι αντιμετωπίζει τις κοινωνικές αναταράξεις στη Γαλλία με τα ίδια πολιτικά αντανακλαστικά που, κατά την άποψή του, χαρακτήριζαν την παρουσία του στην ελληνική αντιπολίτευση πριν από το 2015.
Η βασική του ένσταση είναι ότι ο πρώην πρωθυπουργός εστιάζει στην κοινωνική διαμαρτυρία, χωρίς να αναδεικνύει επαρκώς τις δημοσιονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η γαλλική οικονομία.
Ο υπουργός υποστηρίζει ότι η πολιτική προσέγγιση του Τσίπρα παραμένει προσκολλημένη στην αντιπαράθεση με την εξουσία και όχι στην αναζήτηση εφαρμόσιμων λύσεων.
Πρόκειται για μια κριτική που έχει σαφή πολιτική στόχευση: να αμφισβητήσει την εικόνα ενός πρώην πρωθυπουργού που επιστρέφει διεκδικώντας μεγαλύτερο ρόλο στη διαμόρφωση της επόμενης ημέρας.
Ο Άκης Σκέρτσος επιλέγει να επαναφέρει την περίοδο πριν και μετά την πρώτη εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ.
Στην ανάρτησή του υποστηρίζει ότι ο Αλέξης Τσίπρας, μέχρι το 2015, αμφισβητούσε την πραγματική διάσταση της ελληνικής κρίσης χρέους και παρουσίαζε ως εφικτή την αντιμετώπισή της χωρίς επώδυνες δημοσιονομικές παρεμβάσεις.
Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στην πολιτική υπόσχεση κατάργησης των μνημονίων «με ένα νόμο και ένα άρθρο», την οποία χρησιμοποιεί ως παράδειγμα της απόστασης ανάμεσα στην αντιπολιτευτική ρητορική και την πραγματικότητα της διακυβέρνησης.
Ο υπουργός κατηγορεί τον πρώην πρωθυπουργό ότι εκείνη την περίοδο ενίσχυσε τον πολιτικό διχασμό και την αντιευρωπαϊκή ρητορική.
Στη συνέχεια υπενθυμίζει το δημοψήφισμα του Ιουλίου 2015, τους περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων και τη συμφωνία για το τρίτο πρόγραμμα οικονομικής προσαρμογής.
«Και μετά ήρθε η σύγκρουση με τη σκληρή πραγματικότητα. Το τραγελαφικό δημοψήφισμα, η μεγάλη κωλοτούμπα, το τρίτο και χειρότερο μνημόνιο της Αριστεράς μαζί με την Ακροδεξιά του Καμμένου», γράφει.
Η συγκεκριμένη αποτίμηση αποτελεί πολιτική κρίση του Σκέρτσου. Η περίοδος του 2015 εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο έντονης αντιπαράθεσης, τόσο για τις ευθύνες της τότε κυβέρνησης όσο και για τις επιλογές των ευρωπαϊκών θεσμών και των προηγούμενων κυβερνήσεων.
Η επαναφορά του 2015 δεν είναι τυχαία.
Για τη Νέα Δημοκρατία, η περίοδος της πρώτης διακυβέρνησης Τσίπρα αποτελεί βασικό σημείο αναφοράς στην κριτική της για την οικονομική αξιοπιστία του πρώην πρωθυπουργού.
Το επιχείρημα της κυβερνητικής πλευράς είναι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την εξουσία υποσχόμενος ρήξη με τις μνημονιακές πολιτικές, αλλά τελικά προχώρησε σε νέα συμφωνία οικονομικής προσαρμογής.
Από την άλλη πλευρά, ο Αλέξης Τσίπρας και στελέχη που υπερασπίζονται εκείνη την περίοδο έχουν υποστηρίξει ότι η διαπραγμάτευση διεξήχθη υπό ασφυκτικές συνθήκες και ότι η τελική συμφωνία απέτρεψε την έξοδο από την Ευρωζώνη.
Η πολιτική διαφωνία αφορά συνεπώς όχι μόνο το αποτέλεσμα, αλλά και την ερμηνεία των διαθέσιμων επιλογών εκείνης της περιόδου.
Ο Άκης Σκέρτσος επιλέγει να δώσει έμφαση στην ανακολουθία μεταξύ υποσχέσεων και κυβερνητικών αποφάσεων, θεωρώντας ότι αυτή παραμένει κρίσιμο στοιχείο για την αξιολόγηση μιας ενδεχόμενης νέας πολιτικής πρότασης του Τσίπρα.
Στην ανάρτησή του, ο υπουργός Επικρατείας υποστηρίζει ότι ο Αλέξης Τσίπρας παρατηρεί τις γαλλικές κινητοποιήσεις, αλλά παραβλέπει τη δημοσιονομική διάσταση της κρίσης.
«Βλέπει ομοιότητες της Γαλλίας με την Ελλάδα του 2010 μόνο στη διαμαρτυρία του δρόμου. Αλλά όχι στο διογκούμενο γαλλικό χρέος και το αυξανόμενο κόστος δανεισμού των γαλλικών ομολόγων», σημειώνει.
Η σύγκριση Ελλάδας και Γαλλίας έχει πολιτικό ενδιαφέρον, αλλά και ουσιαστικά όρια.
Η Γαλλία αντιμετωπίζει δημοσιονομικές πιέσεις, πολιτικές αντιπαραθέσεις γύρω από τις δημόσιες δαπάνες και κοινωνικές αντιδράσεις σε μεταρρυθμίσεις.
Ωστόσο, πρόκειται για οικονομία με διαφορετικό μέγεθος, παραγωγική διάρθρωση και θεσμικό βάρος στην Ευρωζώνη σε σχέση με την Ελλάδα του 2010.
Επιπλέον, η ύπαρξη κοινωνικών κινητοποιήσεων δεν συνεπάγεται από μόνη της άρνηση των δημοσιονομικών προβλημάτων.
Το πραγματικό πολιτικό ερώτημα είναι πώς μπορεί μια κυβέρνηση να συνδυάσει τη δημοσιονομική σταθερότητα με την κοινωνική συνοχή και τη δημοκρατική νομιμοποίηση των αποφάσεών της.
Ο Άκης Σκέρτσος στρέφεται και στην εικόνα που, κατά την εκτίμησή του, επιχείρησε να προβάλει ο πρώην πρωθυπουργός στη γαλλική πρωτεύουσα.
«Καμώνεται τον διαδηλωτή που συμπαραστέκεται και χορεύει μπροστά στην κάμερα -έχοντας την πλάτη γυρισμένη στους νέους Γάλλους- ενώ εμφανώς πλέον έχει υιοθετήσει τις συνήθειες της καλής ζωής και του ακριβού γούστου», αναφέρει.
Η συγκεκριμένη αναφορά συνιστά προσωπική και πολιτική επίθεση του υπουργού, χωρίς να τεκμηριώνει από μόνη της κάτι για τις πολιτικές θέσεις ή τις οικονομικές επιλογές του Αλέξη Τσίπρα.
Εντάσσεται, ωστόσο, σε μια ευρύτερη κυβερνητική προσπάθεια να αμφισβητηθεί η αυθεντικότητα της πολιτικής επιστροφής του πρώην πρωθυπουργού.
Ο Σκέρτσος υποστηρίζει ότι ο Τσίπρας δεν αξιοποιεί την εμπειρία της διακυβέρνησής του για να παρουσιάσει μια διαφορετική, πιο ώριμη πολιτική πρόταση.
«Δεν επιλέγει να μιλήσει αναστοχαστικά προς τη γαλλική και την ελληνική κοινωνία. Δεν αντλεί διδάγματα και συμπεράσματα από τη δική του εμπειρία», σημειώνει.
Η πιο χαρακτηριστική αποστροφή της ανάρτησης αφορά το πολιτικό ύφος του Αλέξη Τσίπρα.
Ο υπουργός Επικρατείας τον κατηγορεί ότι παραμένει εγκλωβισμένος σε έναν τρόπο δημόσιας παρουσίας που, κατά την άποψή του, δεν ανταποκρίνεται στην εμπειρία ενός πρώην πρωθυπουργού.
«Το πρόβλημα με τον Αλέξη Τσίπρα δεν είναι τόσο η προσωπική πολιτική του καθήλωση στον λόγο και το ύφος ενός αιώνιου προέδρου δεκαπενταμελούς. Αυτό είναι δικό του ζήτημα και προσωπικό του αδιέξοδο», γράφει.
Η φράση έχει σαφή πολιτικό στόχο.
Ο Σκέρτσος επιχειρεί να αντιπαραβάλει την εμπειρία της διακυβέρνησης με μια πολιτική ρητορική που χαρακτηρίζει ως διαρκώς αντιπολιτευτική.
Στο επιχείρημά του, ένας πρώην πρωθυπουργός που επιδιώκει να επιστρέψει στην εξουσία οφείλει να παρουσιάσει όχι μόνο κριτική για τη σημερινή κυβέρνηση, αλλά και συγκεκριμένες απαντήσεις για τα ζητήματα στα οποία κλήθηκε ο ίδιος να αποφασίσει.
Από την πλευρά του Τσίπρα, η δυνατότητα άσκησης αντιπολίτευσης δεν αναιρείται από την προηγούμενη κυβερνητική θητεία του. Η αξιοπιστία της νέας πολιτικής του πρότασης θα κριθεί από το περιεχόμενο και την ανταπόκριση που θα βρει στους πολίτες.
Η παρέμβαση Σκέρτσου εντάσσεται σε ένα πολιτικό περιβάλλον όπου η πιθανή αναδιάταξη των δυνάμεων της αντιπολίτευσης αποτελεί αντικείμενο συνεχούς συζήτησης.
Για τη Νέα Δημοκρατία, η επαναφορά του Αλέξη Τσίπρα δημιουργεί την ευκαιρία να επαναφέρει στο δημόσιο διάλογο τις διαφορές μεταξύ της σημερινής κυβερνητικής πολιτικής και της περιόδου 2015–2019.
Ταυτόχρονα, όμως, η ένταση της κυβερνητικής κριτικής δείχνει ότι ο πρώην πρωθυπουργός εξακολουθεί να αντιμετωπίζεται ως σημαντικός πολιτικός αντίπαλος.
Η αντιπαράθεση επηρεάζει και τον ευρύτερο χώρο της Κεντροαριστεράς.
Το ΠΑΣΟΚ επιδιώκει να εδραιωθεί ως βασική εναλλακτική δύναμη διακυβέρνησης, ενώ η πολιτική παρουσία του Τσίπρα δημιουργεί νέα ερωτήματα για την κατανομή της αντιπολιτευτικής ψήφου.
Σε αυτό το πλαίσιο, η κριτική Σκέρτσου δεν απευθύνεται αποκλειστικά στον πρώην πρωθυπουργό. Απευθύνεται και στους ψηφοφόρους που αξιολογούν εάν μια νέα πολιτική πρωτοβουλία μπορεί να προσφέρει αξιόπιστη κυβερνητική εναλλακτική.
Πέρα από τις προσωπικές αιχμές, η αντιπαράθεση αναδεικνύει ένα ουσιαστικό ζήτημα: πώς αξιολογείται η επιστροφή ενός πρώην πρωθυπουργού που έχει ήδη δοκιμαστεί στην εξουσία;
Η προηγούμενη κυβερνητική εμπειρία μπορεί να αποτελεί πλεονέκτημα, καθώς προσφέρει γνώση των θεσμών και των περιορισμών της άσκησης πολιτικής.
Μπορεί όμως να λειτουργήσει και ως πεδίο αυστηρής κριτικής, ιδιαίτερα όταν οι νέες εξαγγελίες συγκρίνονται με παλαιότερες δεσμεύσεις και αποφάσεις.
Για τον Άκη Σκέρτσο, η βασική ένσταση είναι ότι ο Αλέξης Τσίπρας δεν έχει προχωρήσει στην αυτοκριτική που ο ίδιος θεωρεί αναγκαία.
Για τον πρώην πρωθυπουργό, η πολιτική πρόκληση είναι να αποδείξει ότι η νέα του παρουσία διαθέτει συγκεκριμένο πρόγραμμα και δεν περιορίζεται στην επανάληψη προηγούμενων αντιπαραθέσεων.
Ο υπουργός Επικρατείας καταλήγει, πάντως, χωρίς να αφήνει περιθώρια παρερμηνείας ως προς τη δική του αξιολόγηση:
«Το πρόβλημα για όλους εμάς ως πολίτες είναι ότι ένας πρώην Πρωθυπουργός και νυν αρχηγός νέου κόμματος που διεκδικεί ξανά τη διακυβέρνηση, επιλέγει -συνειδητά ή ασυνείδητα- να μην είναι χρήσιμος και υπεύθυνος για τη χώρα του».
Και κλείνει με τη φράση:
«Δυστυχώς για τον κ. Τσίπρα η παρουσία του στη γαλλική πρωτεύουσα επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά ένα πράγμα: δεν έμαθε τίποτα, δεν ξέχασε τίποτα».
Πηγή: pagenews.gr