«Δεν υπάρχει ανάγκη για στρατιωτική δράση, επειδή τους έχουμε αποδυναμώσει τόσο πολύ». Με αυτή τη δήλωση, ο Μάρκο Ρούμπιο περιέγραψε την επιλογή που προκρίνει αυτή τη στιγμή η κυβέρνηση Τραμπ απέναντι στο Ιράν: συνέχιση της οικονομικής πίεσης, χωρίς άμεση προσφυγή σε νέο γύρο μεγάλων επιθέσεων.
Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών προσδιόρισε και τον τελικό στόχο: «Νίκη είναι να διασφαλίσουμε ότι δεν θα αποκτήσουν ποτέ πυρηνικό όπλο».
Για τον Ντόναλντ Τραμπ, η εκτίμηση είναι ότι η Ουάσιγκτον μπορεί να περιμένει. Για τους συμμάχους της στην περιοχή, όμως, η αναμονή έχει κόστος και κινδύνους.
Ο χρόνος ως μοχλός πίεσης
Σύμφωνα με την ανάλυση του Άντριου Παρασιλίτι στο Al-Monitor, ο Αμερικανός πρόεδρος έχει προς το παρόν παραμερίσει την προσπάθεια για μια πυρηνική συμφωνία, δίνοντας προτεραιότητα στην οικονομική ασφυξία και στον ναυτικό αποκλεισμό.
Η λογική είναι ότι κάθε επιπλέον περίοδος περιορισμένων εσόδων δυσκολεύει την Τεχεράνη να συντηρεί τον κρατικό και στρατιωτικό μηχανισμό της.
Οι επανειλημμένοι βομβαρδισμοί πυρηνικών εγκαταστάσεων, βάσεων πυραύλων και drones, καθώς και στρατιωτικών υποδομών, έχουν επιβαρύνει τη θέση του Ιράν. Οι κυρώσεις προσθέτουν οικονομική πίεση σε μια χώρα της οποίας οι πολίτες αντιμετωπίζουν ήδη σοβαρές δυσκολίες.
Το στοίχημα του Λευκού Οίκου είναι ότι η συνεχιζόμενη φθορά μπορεί να αποδώσει περισσότερα από μια νέα επίθεση.
Αποδυναμωμένο δεν σημαίνει ακίνδυνο
Η ίδια ανάλυση επισημαίνει, ωστόσο, ότι η Τεχεράνη εξακολουθεί να διαθέτει τρόπους αντίδρασης: drones, δίκτυα συμμάχων και δυνατότητες πρόκλησης αναταραχής στη γειτονιά της.
Αυτό περιορίζει την ασφάλεια των αμερικανικών υπολογισμών. Η οικονομική εξάντληση δεν μεταφράζεται αυτομάτως σε πολιτική υποχώρηση, ενώ μια αποδυναμωμένη χώρα μπορεί να συνεχίζει να απειλεί ευάλωτες υποδομές και εμπορικές διαδρομές.
Ενδεικτική της έντασης είναι η ανακοίνωση της αμερικανικής CENTCOM ότι αναχαίτισε δύο ιρανικά επιθετικά drones που κατευθύνονταν προς το Μπαχρέιν. Η αμερικανική πλευρά διέψευσε τον ιρανικό ισχυρισμό ότι επλήγη αμερικανικό ραντάρ.
Η αναμονή κοστίζει στον Κόλπο
Ρεπορτάζ του NPR περιγράφει μια περιοχή που παραμένει εγκλωβισμένη ανάμεσα στη στρατιωτική κλιμάκωση και σε μια συμφωνία που δεν προχωρά.
Η αμερικανική συνδρομή στη διέλευση πετρελαιοφόρων από τα Στενά του Ορμούζ βοηθά τις εξαγωγές πετρελαίου. Δεν αποκαθιστά, όμως, συνολικά το εμπόριο και την παραγωγή άλλων κρίσιμων προϊόντων, όπως το υγροποιημένο φυσικό αέριο, τα λιπάσματα και το αλουμίνιο.
Ο ανώτερος διπλωματικός σύμβουλος των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων, Ανουάρ Γκαργκάς, προειδοποίησε ότι η περιοχή πρέπει να προετοιμαστεί για παρατεταμένη αβεβαιότητα, χωρίς δεδομένη ούτε μια αποφασιστική επίλυση ούτε μια σταθερή περιφερειακή τάξη.
Πίεση στην Τεχεράνη, διαβεβαιώσεις στους συμμάχους
Εδώ βρίσκεται η βασική προειδοποίηση του Al-Monitor: η αμερικανική υπομονή χρειάζεται να συνοδεύεται από διαβεβαιώσεις προς τους εταίρους της Ουάσιγκτον.
Οι χώρες της Μέσης Ανατολής χρειάζονται σαφή εικόνα για την προστασία τους και για την κατεύθυνση της αμερικανικής πολιτικής. Η διατήρηση της πίεσης μπορεί να εξυπηρετεί τον Λευκό Οίκο, αλλά η παρατεταμένη εκκρεμότητα επιβαρύνει εκείνους που ζουν δίπλα στη σύγκρουση.
Ο Τραμπ ποντάρει ότι ο χρόνος εξαντλεί το Ιράν. Η πρόκληση είναι να μην εξαντλήσει ταυτόχρονα την αντοχή των συμμάχων του.
Πηγή: pagenews.gr