Μια κρίσιμη διαφωνία για την αντιμετώπιση του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος αναδεικνύεται στο εσωτερικό της ισραηλινής ηγεσίας, την ώρα που ο Μπενιαμίν Νετανιάχου επιχειρεί να εξασφαλίσει πολιτική και στρατιωτική υποστήριξη για νέα πλήγματα εναντίον της Τεχεράνης.
Σύμφωνα με αποκλειστικό ρεπορτάζ του Μπεν Κάσπιτ στο Al-Monitor, ο υπηρεσιακός πρωθυπουργός του Ισραήλ εντείνει τις πιέσεις του τόσο προς την Ουάσιγκτον όσο και προς την ισραηλινή κοινή γνώμη, επικαλούμενος έναν συγκεκριμένο κίνδυνο: ότι το Ιράν μεταφέρει σταδιακά τις πυρηνικές του εγκαταστάσεις και τα σχετικά υλικά σε τόσο μεγάλο βάθος ώστε να καταστούν πρακτικά απρόσβλητα από αεροπορικές επιθέσεις.
Η ανησυχία δεν περιορίζεται στον Νετανιάχου.
Οι επικεφαλής των ισραηλινών υπηρεσιών ασφαλείας αναγνωρίζουν επίσης τον κίνδυνο, σύμφωνα με πηγές του τομέα ασφαλείας που επικαλείται το δημοσίευμα.
Ωστόσο, διαφωνούν ως προς τον χρόνο της αντίδρασης.
Ο Νετανιάχου πιέζει για επανέναρξη των επιθέσεων, ενώ η στρατιωτική ηγεσία δεν διαπιστώνει άμεση ανάγκη δράσης.
Ο φόβος του Νετανιάχου: Ένα πυρηνικό πρόγραμμα που δεν θα μπορούν να χτυπήσουν οι ΗΠΑ
Στο επίκεντρο της διαφωνίας βρίσκεται η δυνατότητα του Ιράν να προστατεύσει τις πυρηνικές του εγκαταστάσεις μεταφέροντάς τες βαθύτερα κάτω από την επιφάνεια της γης.
Το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα περιλαμβάνει τόσο υπέργειες όσο και υπόγειες εγκαταστάσεις.
Η χρήση υπόγειων υποδομών έχει ιδιαίτερη στρατηγική σημασία, καθώς δυσκολεύει τον εντοπισμό, την παρακολούθηση και την καταστροφή κρίσιμων εγκαταστάσεων.
Ο Νετανιάχου φοβάται ότι η Τεχεράνη επιχειρεί να εκμεταλλευτεί τον χρόνο που έχει στη διάθεσή της για να δημιουργήσει ένα πυρηνικό δίκτυο που θα βρίσκεται εκτός εμβέλειας ακόμη και των πλέον προηγμένων αμερικανικών βομβών διάτρησης οχυρωμένων στόχων.
Εάν επιβεβαιωθεί ένα τέτοιο σενάριο, οι δυνατότητες στρατιωτικής επέμβασης στο μέλλον θα μπορούσαν να περιοριστούν σημαντικά.
Αυτό αποτελεί τον βασικό λόγο για τον οποίο ο Ισραηλινός πρωθυπουργός επιδιώκει να διατηρήσει ανοιχτό το ενδεχόμενο νέας επίθεσης.
Το προηγούμενο του πολέμου του Ιουνίου 2025
Η σημερινή συζήτηση συνδέεται άμεσα με τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ιουνίου 2025.
Κατά τη διάρκεια εκείνου του πολέμου, οι Ηνωμένες Πολιτείες χρησιμοποίησαν ειδικές βόμβες διάτρησης υπόγειων εγκαταστάσεων, γνωστές ως bunker busters, για να πλήξουν οχυρωμένες υποδομές του ιρανικού πυρηνικού προγράμματος.
Οι συγκεκριμένες βόμβες έχουν σχεδιαστεί ώστε να διαπερνούν σημαντικά στρώματα εδάφους ή ενισχυμένων κατασκευών πριν από την έκρηξη.
Η χρήση τους ανέδειξε τη σημασία της αμερικανικής στρατιωτικής ισχύος σε επιχειρήσεις εναντίον βαθιά προστατευμένων στόχων.
Ωστόσο, παραμένει ασαφές πόσες από τις ιρανικές εγκαταστάσεις που επέζησαν των επιχειρήσεων έχουν έκτοτε μεταφερθεί κάτω από το έδαφος.
Αυτή η αβεβαιότητα βρίσκεται στον πυρήνα της σημερινής αντιπαράθεσης.
Ο Νετανιάχου αντιμετωπίζει το ενδεχόμενο περαιτέρω υπογειοποίησης ως λόγο επιτάχυνσης των στρατιωτικών επιλογών.
Η ισραηλινή στρατιωτική ηγεσία, αντιθέτως, δεν θεωρεί ότι τα διαθέσιμα στοιχεία επιβάλλουν άμεσο νέο πλήγμα.
Οι στρατηγοί συμφωνούν για την απειλή, όχι για τον χρόνο της επίθεσης
Η διαφωνία δεν αφορά το εάν το ιρανικό πυρηνικό πρόγραμμα αποτελεί ζήτημα ασφαλείας για το Ισραήλ.
Αφορά το κατά πόσο η σημερινή κατάσταση δικαιολογεί μια νέα στρατιωτική επιχείρηση.
Σύμφωνα με τις ισραηλινές πηγές που επικαλείται το Al-Monitor, οι επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας συμμερίζονται τις ανησυχίες του πρωθυπουργού για την πιθανότητα μεταφοράς εγκαταστάσεων σε μεγαλύτερο βάθος.
Δεν διαπιστώνουν, όμως, επείγουσα ανάγκη επίθεσης.
Η διαφοροποίηση αυτή είναι ουσιαστική.
Μια στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Ιράν θα μπορούσε να προκαλέσει νέα περιφερειακή κλιμάκωση, με συνέπειες για το Ισραήλ, τις αμερικανικές δυνάμεις στην περιοχή και τις γειτονικές χώρες.
Η απόφαση επομένως δεν εξαρτάται αποκλειστικά από τη δυνατότητα καταστροφής συγκεκριμένων στόχων.
Προϋποθέτει επίσης αξιολόγηση των πληροφοριών, του χρόνου, των πιθανών αντιποίνων και των ευρύτερων στρατηγικών συνεπειών.
Ο Νετανιάχου στρέφεται στην Ουάσιγκτον
Οι πιέσεις του Ισραηλινού πρωθυπουργού απευθύνονται και προς την αμερικανική ηγεσία.
Η εμπειρία του Ιουνίου 2025 έδειξε τη σημασία των αμερικανικών δυνατοτήτων για πλήγματα εναντίον ιδιαίτερα προστατευμένων υπόγειων εγκαταστάσεων.
Η ισραηλινή πολεμική αεροπορία διαθέτει σημαντικές επιχειρησιακές δυνατότητες, αλλά οι ΗΠΑ έχουν εξειδικευμένα μέσα για ορισμένες κατηγορίες βαθιά οχυρωμένων στόχων.
Επομένως, η στάση της Ουάσιγκτον αποτελεί καθοριστικό παράγοντα για οποιαδήποτε νέα επιχείρηση μεγάλης κλίμακας.
Η ισραηλινή επιχειρηματολογία επικεντρώνεται στον κίνδυνο να χαθεί σταδιακά η δυνατότητα αποτελεσματικού στρατιωτικού πλήγματος.
Ωστόσο, από τα διαθέσιμα στοιχεία του δημοσιεύματος δεν προκύπτει ότι οι ΗΠΑ έχουν εγκρίνει νέα επίθεση ή ότι έχει ληφθεί συγκεκριμένη επιχειρησιακή απόφαση.
Η Τεχεράνη και το στρατηγικό πλεονέκτημα του χρόνου
Για το Ιράν, η προστασία των πυρηνικών εγκαταστάσεων αποτελεί σημαντικό ζήτημα εθνικής ασφάλειας.
Οι επιθέσεις του 2025 κατέδειξαν την ευπάθεια υποδομών που μπορούν να εντοπιστούν και να πληγούν από αέρος.
Η μεταφορά κρίσιμου εξοπλισμού σε βαθύτερες εγκαταστάσεις θα μπορούσε, θεωρητικά, να αυξήσει την ανθεκτικότητα του προγράμματος απέναντι σε μελλοντικά πλήγματα.
Αυτό δεν σημαίνει ότι έχει επιβεβαιωθεί η μεταφορά του συνόλου των εγκαταστάσεων ή των πυρηνικών υλικών σε νέα υπόγεια συγκροτήματα.
Ακριβώς αυτή η έλλειψη σαφούς εικόνας εντείνει την αβεβαιότητα.
Το ερώτημα για το Ισραήλ είναι εάν ο χρόνος λειτουργεί υπέρ της διπλωματικής και στρατιωτικής προετοιμασίας ή υπέρ της περαιτέρω θωράκισης των ιρανικών υποδομών.
Ένα νέο χτύπημα θα μπορούσε να ανοίξει νέο κύκλο σύγκρουσης
Η συζήτηση για επανέναρξη των επιθέσεων πραγματοποιείται σε ένα ήδη επιβαρυμένο περιφερειακό περιβάλλον.
Ένα νέο ισραηλινό πλήγμα εναντίον ιρανικών στόχων θα μπορούσε να προκαλέσει αντίποινα και να επηρεάσει την ασφάλεια της ευρύτερης Μέσης Ανατολής.
Οι συνέπειες δεν θα περιορίζονταν αναγκαστικά στη στρατιωτική αντιπαράθεση Ισραήλ–Ιράν.
Μια σοβαρή κλιμάκωση θα μπορούσε να επηρεάσει τις ενεργειακές αγορές, τη ναυσιπλοΐα και τις διπλωματικές προσπάθειες για την αποτροπή ευρύτερης περιφερειακής σύγκρουσης.
Αυτοί είναι παράγοντες που καθιστούν τον χρόνο μιας ενδεχόμενης επίθεσης εξίσου σημαντικό με τους στρατιωτικούς στόχους της.
Η ισραηλινή ηγεσία καλείται να σταθμίσει τον κίνδυνο μιας μελλοντικά δυσκολότερης επιχείρησης απέναντι στον άμεσο κίνδυνο νέου πολέμου.
Το κρίσιμο δίλημμα: Επίθεση τώρα ή αναμονή;
Η εικόνα που προκύπτει από το ρεπορτάζ του Al-Monitor είναι σαφής: η ισραηλινή πολιτική και στρατιωτική ηγεσία δεν διαφωνούν απαραίτητα για τη φύση της απειλής, αλλά για την αναγκαιότητα άμεσης δράσης.
Ο Νετανιάχου φοβάται ότι η Τεχεράνη μπορεί να αποκτήσει εγκαταστάσεις τόσο βαθιά προστατευμένες ώστε να περιοριστούν οι μελλοντικές επιλογές του Ισραήλ και των ΗΠΑ.
Οι επικεφαλής των υπηρεσιών ασφαλείας αναγνωρίζουν τον κίνδυνο, αλλά δεν εμφανίζονται πεπεισμένοι ότι απαιτείται επίθεση αυτή τη στιγμή.
Η στάση της Ουάσιγκτον, η αξιολόγηση των πληροφοριών για τις ιρανικές εγκαταστάσεις και οι κίνδυνοι μιας νέας περιφερειακής κλιμάκωσης θα επηρεάσουν τις επόμενες αποφάσεις.
Ο Νετανιάχου πιέζει να μη χαθεί το στρατιωτικό παράθυρο απέναντι στο Ιράν. Οι στρατηγοί του, όμως, δεν θεωρούν ότι το παράθυρο αυτό κλείνει σήμερα. Και αυτή η διαφωνία μπορεί να αποδειχθεί καθοριστική για το εάν η Μέση Ανατολή θα βρεθεί μπροστά σε έναν νέο γύρο πολέμου.
Πηγή: pagenews.gr
