Την συνέπεια λόγων και έργων της ΕΛ.Α.Σ. στο μέλλον, αλλά και έναν πραγματισμό σε επίπεδο κυβερνητικού προγράμματος προέταξε κατά την σημερινή του ομιλία ο πρόεδρος της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, Αλέξης Τσίπρας, τοποθετούμενος στο συνέδριο της «Ναυτεμπορικής».
Όπως ανέφερε ο πρώην πρωθυπουργός, «γι’ αυτό εγώ προσωπικά δεν πρόκειται να μπω σε μια διαδικασία πλειοδοσίας. Δεν θα υποσχεθώ τα πάντα σε όλους. Θα υποσχεθώ όσα μπορούμε να κάνουμε, και θα κάνουμε όσα υποσχεθώ», περιγράφοντας τις προτεραιότητες της δυνητικής διακυβέρνησης του.
Κατά τον κ. Τσίπρα, οι προτεραιότητες της ΕΛ.Α.Σ. είναι:
• Άμεση απάντηση στην κρίση κόστους ζωής.
• Νέο μείγμα δημοσιονομικής πολιτικής και επανίδρυση του κοινωνικού κράτους.
• Δημιουργία πλούτου με το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης και τη βιομηχανική πολιτική, την ώρα που ο ίδιος επισήμανε την ανάγκη κοστολόγησης των οικονομικών προγραμμάτων των κομμάτων. «Δεν ζητάμε να μας πιστέψετε. Ζητάμε να μας ελέγξετε. Να συγκρίνετε και να κρίνετε», όπως υποστήριξε ο κ. Τσίπρας, συμπληρώνοντας ότι «η διαδικασία κοστολόγησης στο Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο άνοιξε την 1η Νοεμβρίου». «Στις 3 Νοεμβρίου είχαμε ήδη καταθέσει τις προτάσεις μας. Προς ώρας μόνον εμείς. Ουδείς άλλος», όπως επισήμανε.
«Για να συνεννοούμαστε. Όταν κάθε μέτρο έχει κόστος, χρονοδιάγραμμα και νομοθετική διάταξη, τότε μιλάμε για πρόγραμμα. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά εξαγγελίες. Και σας διαβεβαιώνω η ΕΛΑΣ έχει πρόγραμμα και όχι εξαγγελίες», κατέληξε ο πρώην Πρωθυπουργός.
Αναλυτικά, η ομιλία του κ. Τσίπρα:
Θέλω να σας ευχαριστήσω για τη πρόσκλησή σας να απευθύνω χαιρετισμό στο 5ο Οικονομικό Συνέδριο της Ναυτεμπορικής.
Και να σας επισημάνω ότι ο τίτλος του συνεδρίου σας με χαροποίησε ιδιαίτερα διότι υποδηλώνει πως πίσω από την αναζήτηση της «νέας αρχιτεκτονικής» της ελληνικής οικονομίας υπάρχει η συνειδητοποιημένη πια ανάγκη αλλαγής παραγωγικού μοντέλου.
Κάτι που για πολλά χρόνια στη χώρα μας δεν ήταν καθόλου αυτονόητο.
Στις μέρες μας δε, το μόνο που παράγει πλέον το υφιστάμενο μοντέλο είναι στρεβλώσεις, διαφθορά και ανισότητες σε ακραία μάλιστα επίπεδα.
Και αυτό αποτελεί τροχοπέδη για οποιαδήποτε προοπτική ενίσχυσης της παραγωγικότητας και της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Συνεπώς προϋπόθεση για τη «νέα αρχιτεκτονική», προϋπόθεση για την αλλαγή πολιτικής, είναι η πολιτική αλλαγή.
Διότι μια 3η τετραετία Μητσοτάκη καμία ελπίδα δε θα φέρει, παρά μόνο διαιώνιση της στασιμότητας, διεύρυνση των ανισοτήτων και κανονικοποίηση της διαφθοράς.
Και πιστεύω αυτό δεν το θέλει κανείς, πέραν από όσους λίγους επωφελούνται.
Ήρθα σήμερα σε ένα ακροατήριο που ξέρει να διαβάζει αριθμούς.
Θα σας μιλήσω λοιπόν με αριθμούς.
Αλλά θέλω να ξέρετε από την αρχή ότι πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μια πολιτική επιλογή.
Υπάρχουν λοιπόν δύο εικόνες που περιγράφουν την οικονομική κατάσταση σήμερα: Η εικόνα της βιτρίνας και η εικόνα του σπιτιού.
Υπάρχουν και δύο Ελλάδες, η Ελλάδα των δεικτών, των πλεονασμάτων και των αναβαθμίσεων. Και υπάρχει η Ελλάδα που μετράει τι της μένει στο τέλος του μήνα.
Η κυβέρνηση μιλά για την πρώτη. Εμείς ερχόμαστε να μιλήσουμε και για τις δύο.
Κι εδώ προκύπτει το κεντρικό πολιτικό δίλημμα… το οποίο δεν είναι αν θα έχουμε ή όχι ανάπτυξη.
Αλλά αν η ανάπτυξη θα αφορά λίγους ή θα αφορά όλους.
Και εξηγούμε :
• Οι μισθοί έχουν χάσει τη μάχη με τις τιμές.
Η ακρίβεια δεν είναι μια στατιστική λεπτομέρεια. Είναι η καθημερινή εμπειρία εκατομμυρίων ανθρώπων, που βλέπουν τον μισθό τους να τελειώνει όλο και νωρίτερα μέσα στον μήνα.
• Η ακρίβεια δεν είναι μόνο εισαγόμενη.
Τον Οκτώβριο ο πληθωρισμός έφτασε το 5,6%, έναντι 4% στην Ευρωζώνη.
Το ενεργειακό σοκ είναι μεν κοινό για όλη την Ευρώπη.
Η διαφορά όμως είναι ελληνική και έχει όνομα: κλειστές αγορές και μια κυβέρνηση που δεν τολμά να τις αγγίξει.
• Η κοινωνία ασφυκτιά.
Σχεδόν επτά στα δέκα νοικοκυριά δηλώνουν ότι δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα (ΙΟΒΕ). Σχεδόν τέσσερις στους δέκα πολίτες ζουν σε νοικοκυριά με καθυστερήσεις σε δάνεια, ενοίκια ή λογαριασμούς, όταν στην ΕΕ είναι ένας στους δέκα.
Και οι 13 ελληνικές περιφέρειες έχουν τα 13 υψηλότερα ποσοστά καθυστερήσεων σε όλη την Ευρωπαϊκή Ένωση (Eurostat, 2025).
• Η ανάπτυξη φτάνει πρωτίστως στα υψηλά εισοδήματα.
Μετά το 2021 το πλουσιότερο 1% παίρνει ξανά μεγαλύτερο μερίδιο του εισοδήματος και τα φτωχά νοικοκυριά αυξάνονται.
Και όλο και περισσότεροι συμπολίτες μας δεν μπορούν να ζεστάνουν επαρκώς το σπίτι τους (ΙΟΒΕ).
Η κρίση του κόστους ζωής όμως, δεν είναι μόνο οικονομικό πρόβλημα.
Είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα της δημοκρατίας στην εποχής μας.
Κι εσείς γνωρίζετε πολύ καλά ότι πραγματική παραγωγική ανάπτυξη με μια κοινωνία που έχει εξαντληθεί και δεν βλέπει προοπτική, δεν μπορεί να γίνει.
Οι πολίτες πληρώνουν περισσότερους φόρους από όσους χρειάζεται το κράτος, και παίρνουν πίσω ένα μέρος τους σαν δώρο, όταν το επιτρέπει το εκλογικό ημερολόγιο.
Οι έκτακτες ενισχύσεις εξανεμίζονται στην επόμενη ανατίμηση.
Δεν αλλάζουν τίποτα από όσα παράγουν την ακρίβεια.
Αγοράζουν χρόνο, όχι λύσεις.
Εκεί όπου χρειάζονται έλεγχοι και ανταγωνισμός, η κυβέρνηση προτιμά τις εθελοντικές δεσμεύσεις. Και τις πληρώνει ο καταναλωτής στο ταμείο.
Η ανάπτυξη που στηρίζεται μόνο στον τουρισμό και στα ακίνητα ανεβάζει το κόστος στέγασης.
Τα ελληνικά νοικοκυριά δίνουν το 36% του διαθέσιμου εισοδήματός τους για τη στέγη, το υψηλότερο ποσοστό στην ΕΕ (Eurostat).
Και τα ενοίκια ανέβηκαν 7,6% μέσα σε έναν χρόνο (ΕΛΣΤΑΤ, Απρίλιος 2026).
Μια κυβέρνηση λοιπόν, που απαντά στην καθημερινή δυσκολία με εκθέσεις οίκων αξιολόγησης έχει χάσει την επαφή με την κοινωνία.
Άλλωστε ακόμη κι αυτές, μας κρατούν στον προθάλαμο και έχουν αρχίσει να επισημαίνουν τα διαρθρωτικά προβλήματα.
Συνεπώς το θέμα δεν είναι ο δημοσιονομικός χώρος.
Είναι το σχέδιο και η πολιτική βούληση να αλλάξει ο τρόπος που μοιράζεται η ανάπτυξη.
Το λένε ευθέως ο ΟΟΣΑ, το ΔΝΤ και πάρα πολλές εκθέσεις έγκυρων οργανισμών.
Ένας πρόσφατος πίνακας της Eurostat που δείχνει την εξέλιξη του κατά κεφαλήν ΑΕΠ σε μονάδες αγοραστικής δύναμης (PPP) στις χώρες της ΕΕ, καταγράφει πως η χώρα μας κατέληξε στον πάτο της ΕΕ.
Η Ελλάδα το 2018 είχε κατά κεφαλήν ΑΕΠ ίσο με το 66% του μέσου όρου της ΕΕ και κατείχε την 25η θέση μεταξύ των 27.
Το 2025 υποχώρησε στην τελευταία θέση με κατά κεφαλήν ΑΕΠ ίσο με το 68% του μέσου όρου της ΕΕ.
Αντίθετα, η Ρουμανία έκανε ένα μεγάλο αναπτυξιακό άλμα στην επταετία 2019-25 κατά 10 μονάδες και ξεπέρασε την Ελλάδα και ταυτόχρονα μας έφτασε η Βουλγαρία.
Υπάρχουν δύο τρόποι να δείτε αυτές τις επιδόσεις.
Ο ένας είναι να απογοητευόμαστε μόνο.
Να πειστούμε ότι τίποτα δεν αλλάζει.
Ο άλλος είναι να αφυπνιστούμε.
Να μετατρέψουμε την πτώση στον πάτο της ΕΕ σεξυπνητήρι, σε εφαλτήριο για να αποφασίσουμε μεγάλες αλλαγές και να εκτιναχθούμε μπροστά.
Μπορούμε;
Πιστεύω ότι μπορούμε…
Με σχέδιο και με τολμηρές αποφάσεις.
Μπορούμε να ξεπεράσουμε την Σκύλα και τη Χάρυβδη της αναποτελεσματικότητας, της χαμηλής παραγωγικότητας, της προβληματικής ανταγωνιστικότητας, της εθνικής καχεξίας.
Τον Σεπτέμβρη στη Θεσσαλονίκη δεν κατέθεσα ένα πρόγραμμα αλλά ένα άλλο όραμα για τη χώρα.
Ένα διαφορετικό παραγωγικό υπόδειγμα και ένα Εθνικό Σχέδιο Ανασυγκρότησης που βασίζεται στο τρίπτυχο :
Να Παράγουμε περισσότερα.
Να μοιράζουμε δικαιότερα.
Να ζούμε καλύτερα.
Δεν ζητάμε να μας πιστέψετε.
Ζητάμε να μας ελέγξετε.
Να συγκρίνετε και να κρίνετε.
Η διαδικασία κοστολόγησης στο Ελληνικό Δημοσιονομικό Συμβούλιο άνοιξε την 1η Νοεμβρίου.
Στις 3 Νοεμβρίου είχαμε ήδη καταθέσει τις προτάσεις μας.
Προς ώρας μόνον εμείς. Ουδείς άλλος.
Για να συνεννοούμαστε.
Όταν κάθε μέτρο έχει κόστος, χρονοδιάγραμμα και νομοθετική διάταξη, τότε μιλάμε για πρόγραμμα.
Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά εξαγγελίες.
Και σας διαβεβαιώνω η ΕΛΑΣ έχει πρόγραμμα και όχι εξαγγελίες.
Πρόγραμμα συνεκτικό που μπορεί να αλλάξει την καθημερινότητα των πολιτών και να θέσει τις βάσεις για την αλλαγή του παραγωγικού μας μοντέλου.
Επιλέγω να συνοψίσω, τέσσερεις κρίσιμες προτεραιότητες του προγράμματός μας:
• Πρώτη προτεραιότητα, το κόστος ζωής.
ΦΠΑ 6% στο ψωμί, στο γάλα, στο ελαιόλαδο, στα όσπρια και στα είδη βρεφικής και γυναικείας υγιεινής, με υποχρεωτική αναγραφή της τιμής πριν και μετά τη μείωση.
Μείωση εως και 30% του ενεργειακού κόστους στους λογαριασμούς ρεύματος
Διπλάσια έκπτωση φόρου για τους μισθωτούς με παιδιά.
Δωρεάν αστικές συγκοινωνίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μεταφορικό ισοδύναμο για τα νησιά, πρόγραμμα επιδότησης εως 1200 ευρώ το χρόνο για οικογένειες που διαμένουν σε χωριά με πληθυσμό εως1000 κατοίκων.
• Δεύτερη προτεραιότητα, ένα κράτος που στέκεται δίπλα στον πολίτη.
Αυξήσεις για τους εργαζόμενους στη δημόσια υγεία και στη δημόσια εκπαίδευση, μηδενική συμμετοχή στα συνταγογραφούμενα φάρμακα, καθολική πρόσβαση στην προσχολική αγωγή, φοιτητικό επίδομα 500 ευρώ το μήνα σε όσους σπουδάζουν μακριά από το σπίτι τους στα περιφερειακά πανεπιστήμια.
• Τρίτη προτεραιότητα η προσιτή στέγη.
50.000 προσιτές κατοικίες στην τετραετία.
Με νέα κτίρια σε δημόσια και δημοτική γη, μετατροπές κατάλληλων κτιρίων και κλειστά ακίνητα που ξανανοίγουν.
Ελάχιστη διάρκεια της μίσθωσης κύριας και φοιτητικής κατοικίας τέσσερα χρόνια.
Πάγωμα ενοικίων για δύο χρόνια στα ιδιωτικά ακίνητα και για τρία σε ακίνητα του δημοσίου.
Κατάργηση της Golden Visa από τα ακίνητα.
• Τέταρτη προτεραιότητα, η μικρή επιχείρηση.
Κατάργηση του τέλους επιτηδεύματος στα νομικά πρόσωπα και της προκαταβολής φόρου στις ατομικές επιχειρήσεις.
Δεν ζητάμε λιγότερη αγορά.
Ζητάμε μια αγορά με κανόνες και ένα κράτος που στέκεται στο πλευρό της πλειοψηφίας και όχι των λίγων.
Σχεδιάζουμε Μισθούς που θα ακολουθούν τη παραγωγικότητα.
Σχεδιάζουμε ένα δημόσιο σύστημα υγείας που θα λειτουργεί και ένα δημόσιο σχολείο που δεν θα χρειάζεται το φροντιστήριο.
Γιατί η υγεία και η παιδεία δεν είναι κόστος.
Είναι επένδυση. Είναι η πιο αποτελεσματική αναδιανομή και η πιο παραγωγική δαπάνη.
Οραματιζόμαστε επίσης μια πολυκεντρική χώρα, γιατίΕλλάδα δεν είναι μόνο η Αθήνα.
Η μικρή επιχείρηση και η περιφέρεια είναι η ραχοκοκαλιά της οικονομίας.
Μια ανάπτυξη που τις αφήνει πίσω δεν είναι βιώσιμη.
Και όλα αυτά μπορούν να υλοποιηθούν με τη νέα επενδυτική μηχανή της επόμενης δεκαετίας, το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης.
Με πρωτογενή κεφάλαια 12 δισεκατομμυρίων στην τετραετία που με μόχλευση ιδιωτικών κεφαλαίων, μπορεί να προσεγγίσει εύκολα τα 25 δισεκατομμύρια στην τετραετία κιάνω των 50 δισεκατομμυρίων σε ορίζοντα δεκαετίας.
Οραματιζόμαστε τέλος και μια χώρα όπου τόσο οι δυνατότητες όσο και τα βάρη θα μοιράζονται με δικαιοσύνη.
Για αυτό και θεσπίζουμε τη Πατριωτική εισφορά, 1% στοισχυρότερο 1%, των ισχυρότερων συμπολιτών μας.
Γιατί όσοι κέρδισαν περισσότερο από την ανάκαμψη οφείλουν να συμβάλουν στο κοινό μας μέλλον.
Αναδιανομή όμως χωρίς παραγωγή πλούτου δεν αρκεί. Και εδώ βρίσκεται η δυσκολότερη πρόκληση της επόμενης δεκαετίας.
Η χώρα γερνά.
Ο πληθυσμός εργάσιμης ηλικίας μειώνεται.
Η παραγωγικότητα μένει χαμηλή και η δυνητική ανάπτυξη περιορισμένη.
Χωρίς αποφασιστική παρέμβαση, θα στενεύουν τα περιθώρια για υψηλούς μισθούς, αξιοπρεπείς συντάξεις και ισχυρές δημόσιες υπηρεσίες.
Και κάθε καθυστέρηση περιορίζει τις επιλογές των νέων.
Η απάντηση πρέπει να είναι ανάλογη της πρόκλησης.
Να αυξήσουμε μόνιμα την παραγωγική ικανότητα της χώρας.
Να επιταχύνουμε τη σύγκλιση των εισοδημάτων με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.
Και να κερδίσουμε ισχυρότερη θέση στον νέο διεθνή καταμερισμό εργασίας, σε έναν κόσμο όπου η ενέργεια, η τεχνολογία και οι αλυσίδες εφοδιασμού έχουν γίνει πεδία ανταγωνισμού ισχύος.
Αυτό που διεθνώς ονομάζεται πλέον securonomics: μια ανάπτυξη που ταυτόχρονα θωρακίζει την οικονομική ασφάλεια της χώρας.
Ο οδικός χάρτης εδώ είναι η βιομηχανική πολιτική.
Όχι ως επιστροφή στον κρατισμό, αλλά ως ένα κράτος που σχεδιάζει στρατηγικά, μειώνει την αβεβαιότητα και συντονίζει κρίσιμες επενδύσεις μαζί με τον ιδιωτικό τομέα. Αυτό ζητούν για ολόκληρη την Ευρώπη και οι εκθέσεις Ντράγκι και Λέττα.
Για την Ελλάδα σημαίνει επενδύσεις με πολλαπλασιαστικό όφελος: στην αποθήκευση ενέργειας, στα δίκτυα και στις διεθνείς διασυνδέσεις, για φθηνότερη ενέργεια και την ασφάλεια εφοδιασμού.
Στον ψηφιακό μετασχηματισμό, στην έρευνα και στις δεξιότητες.
Σε έναν σιδηρόδρομο που συνδέει με ασφάλεια τα λιμάνια και τα παραγωγικά μας κέντρα με την Κεντρική Ευρώπη.
Στο νερό και στην έξυπνη άρδευση.
Σε αμυντικές επενδύσεις που χτίζουν εγχώρια τεχνογνωσία και παραγωγή.
Και στην ανθεκτικότητα απέναντι στην κλιματική κρίση, από την πρόληψη πυρκαγιών και πλημμυρών ως τις ανθεκτικές κατοικίες. Αγαπητοί φίλοι
Η πραγματική διαχωριστική γραμμή σήμερα είναι ανάμεσα σε μια πολιτική που θεωρεί την ανισότητα παράπλευρη απώλεια και σε μια πολιτική που τη θεωρεί πρόβλημα προς λύση.
Όταν η ανάπτυξη δεν φτάνει στην κοινωνία, η δυσπιστία μεγαλώνει και η ακροδεξιά βρίσκει έδαφος.
Το βλέπουμε στο Παρίσι και στο Βερολίνο.
Δεν είμαστε απρόσβλητοι.
Η απάντηση δεν είναι ο φόβος.
Είναι μια αξιόπιστη προοπτική για όσους αισθάνονται ότι μένουν πίσω.
Γι’ αυτό εγώ προσωπικά δεν πρόκειται να μπω σε μια διαδικασία πλειοδοσίας.
Δεν θα υποσχεθώ τα πάντα σε όλους.
Θα υποσχεθώ όσα μπορούμε να κάνουμε, και θα κάνουμε όσα υποσχεθώ.
• Άμεση απάντηση στην κρίση κόστους ζωής.
• Νέο μείγμα δημοσιονομικής πολιτικής και επανίδρυση του κοινωνικού κράτους.
• Δημιουργία πλούτου με το Εθνικό Ταμείο Σύγκλισης και τη βιομηχανική πολιτική.
Αυτό είναι το εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης που καταθέτουμε στη κρίση του Ελληνικού λαού.
Σχέδιο με αριθμούς και με σεβασμό στην κοινωνία που πλήρωσε το κόστος της κρίσης.
Ξεκίνησα λέγοντας ότι πίσω από κάθε αριθμό υπάρχει μια πολιτική επιλογή.
Η δική μας επιλογή είναι απλή: η ανάπτυξη να μετριέται στο σπίτι και όχι μόνο στη βιτρίνα.
Με αυτό το κριτήριο θα κριθεί η επόμενη κυβέρνηση. Και με αυτό ζητάμε να κριθούμε και εμείς.
Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας
Πηγή: pagenews.gr
