Γεωπολιτικά

Ο Σι έστησε το τραπέζι, ο Τραμπ κάθισε: Η «Γιάλτα 2.0» και η κινεζική παγίδα της ισχύος

Ο Σι έστησε το τραπέζι, ο Τραμπ κάθισε: Η «Γιάλτα 2.0» και η κινεζική παγίδα της ισχύος
Ο Τραμπ αναζητούσε συμφωνίες, ο Πούτιν διεθνή αναγνώριση και ο Σι κάτι μεγαλύτερο: να συνηθίσει ο κόσμος την εικόνα μιας Κίνας που καθορίζει πού και πώς συνομιλούν οι υπερδυνάμεις.

Δεν χρειάστηκε να υπογραφεί μια ιστορική συμφωνία. Δεν χρειάστηκε να τερματιστεί ο πόλεμος στην Ουκρανία. Ούτε να λυθούν οι εμπορικές διαφορές Ουάσιγκτον και Πεκίνου.

Για τον Σι Τζινπίνγκ, το σημαντικότερο αποτέλεσμα της συνάντησης με τον Ντόναλντ Τραμπ και τον Βλαντίμιρ Πούτιν ήταν ήδη ορατό στις τηλεοπτικές κάμερες της Σεντζέν: ο Αμερικανός πρόεδρος είχε ταξιδέψει στην Κίνα για να συμμετάσχει σε μια τριμερή σύνοδο με οικοδεσπότη τον μεγαλύτερο στρατηγικό ανταγωνιστή των ΗΠΑ.

Αυτό είναι το πραγματικό ενδιαφέρον πίσω από τη λεγόμενη «Γιάλτα 2.0».

Το Πεκίνο επιχειρεί να αποδείξει ότι η αμερικανική ισχύς, όσο μεγάλη κι αν παραμένει, δεν αρκεί πλέον για να καθορίζει μονομερώς τους όρους του διεθνούς διαλόγου.

Η Κίνα δεν ζητά απλώς θέση στο τραπέζι. Θέλει να συμμετέχει στον καθορισμό των κανόνων.

Η λεπτομέρεια που λέει περισσότερα από το κοινό ανακοινωθέν

Η κινεζική ηγεσία υποδέχθηκε τον Τραμπ με ιδιαίτερες τιμές, ενώ ο Πούτιν έτυχε διαφορετικής υποδοχής.

Η διαφοροποίηση δεν ήταν απαραίτητα ένδειξη απομάκρυνσης από τη Μόσχα. Αντίθετα, αποτύπωνε μια σημαντική πραγματικότητα: η σχέση Πεκίνου–Μόσχας είναι ήδη στενή, ενώ η σχέση με την Ουάσιγκτον απαιτεί συνεχείς διαπραγματεύσεις.

Ο Σι γνωρίζει ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες παραμένουν ο καθοριστικός οικονομικός και στρατηγικός ανταγωνιστής της Κίνας.

Γι’ αυτό και η διπλωματική προσέγγιση του Τραμπ έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από μια ακόμη επίδειξη στενών σχέσεων με τον Πούτιν.

Το Πεκίνο θέλει να διατηρεί τη Μόσχα κοντά του, χωρίς να κλείνει την πόρτα στην Ουάσιγκτον.

Ο Τραμπ ήθελε αποτελέσματα – Ο Σι επένδυσε στη διαδικασία

Η αμερικανική πλευρά προσήλθε στις συνομιλίες με συγκεκριμένα ζητήματα: πυρηνικά όπλα, εμπορικές διαφορές, ενεργειακή ασφάλεια και διεθνείς συγκρούσεις.

Το Πεκίνο, ωστόσο, είχε έναν επιπλέον στόχο.

Να παρουσιάσει την Κίνα ως αναγκαίο συνομιλητή για κάθε μεγάλη διεθνή διευθέτηση.

Η διαφορά είναι ουσιαστική.

Ο Τραμπ αντιμετωπίζει τη διπλωματία συχνά μέσα από την αναζήτηση συμφωνιών. Ο Σι επενδύει επίσης στη μακροχρόνια μεταβολή των διεθνών ισορροπιών.

Ακόμη και μια συνάντηση χωρίς δεσμευτικά αποτελέσματα μπορεί να εξυπηρετεί το Πεκίνο, εφόσον ενισχύει την εικόνα ότι καμία μεγάλη απόφαση δεν μπορεί να ληφθεί χωρίς την Κίνα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι η Ουάσιγκτον έχει αποδεχθεί μια κινεζική πρωτοκαθεδρία. Σημαίνει, όμως, ότι η διπλωματική συνεννόηση και ο στρατηγικός ανταγωνισμός εξελίσσονται πλέον ταυτόχρονα.

Η πραγματική μάχη δεν δίνεται μόνο στην Ουκρανία – Δίνεται στα μικροτσίπ

Πίσω από τις χειραψίες, οι δύο μεγαλύτερες οικονομίες του κόσμου εξακολουθούν να συγκρούονται για την τεχνολογική υπεροχή.

Οι αμερικανικοί περιορισμοί στα προηγμένα μικροτσίπ, η πρόσβαση σε τεχνολογίες τεχνητής νοημοσύνης και ο έλεγχος κρίσιμων αλυσίδων εφοδιασμού παραμένουν βασικά σημεία αντιπαράθεσης.

Η Κίνα, από την πλευρά της, διαθέτει σημαντική επιρροή στην επεξεργασία σπάνιων γαιών και σε βιομηχανικές αλυσίδες από τις οποίες εξαρτώνται δυτικές επιχειρήσεις.

Εδώ βρίσκεται μια από τις σημαντικότερες αντιφάσεις της συνόδου.

Οι ΗΠΑ και η Κίνα μπορούν να συνομιλούν για την παγκόσμια σταθερότητα την ίδια στιγμή που επιχειρούν να περιορίσουν η μία την τεχνολογική ισχύ της άλλης.

Η νέα γεωπολιτική αντιπαράθεση δεν περιορίζεται σε στρατιωτικές βάσεις και σύνορα. Επεκτείνεται στα κέντρα δεδομένων, στους ημιαγωγούς, στην ενέργεια και στην τεχνητή νοημοσύνη.

Η Ρωσία στο κάδρο, αλλά η μεγάλη διαπραγμάτευση είναι μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας

Ο Πούτιν απέκτησε την εικόνα ενός ισότιμου συνομιλητή των άλλων δύο προέδρων.

Αυτό έχει σημασία για τη Μόσχα, ιδιαίτερα μετά τις κυρώσεις και τις προσπάθειες διεθνούς απομόνωσής της.

Όμως η οικονομική πραγματικότητα είναι διαφορετική.

Η Ρωσία διατηρεί τεράστιο πυρηνικό οπλοστάσιο και σημαντικούς ενεργειακούς πόρους, αλλά δεν διαθέτει την οικονομική και τεχνολογική κλίμακα των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας.

Το Πεκίνο έχει συμφέρον να διατηρεί τη Ρωσία ως στρατηγικό εταίρο, χωρίς να αναλαμβάνει αυτομάτως το κόστος των ρωσικών επιλογών.

Η σύνοδος κατέδειξε αυτή τη σύνθετη σχέση.

Ο Πούτιν αναζητούσε αναγνώριση, ο Τραμπ επιδίωκε διαπραγματεύσεις και ο Σι είχε τη δυνατότητα να συνομιλεί και με τους δύο.

Η «Γιάλτα 2.0» μπορεί να μην είναι συμφωνία – Αλλά είναι προειδοποίηση

Το πιο επικίνδυνο στοιχείο μιας ενδεχόμενης νέας συνεννόησης μεγάλων δυνάμεων δεν είναι απαραίτητα μια μυστική συμφωνία για μοίρασμα του κόσμου.

Είναι η σταδιακή αποδοχή της αντίληψης ότι οι ισχυρότεροι μπορούν να συζητούν για τις διεθνείς κρίσεις χωρίς την πλήρη συμμετοχή όσων επηρεάζονται άμεσα.

Η Ουκρανία, η Ταϊβάν και οι χώρες που βρίσκονται στο επίκεντρο περιφερειακών αντιπαραθέσεων έχουν ιδιαίτερους λόγους να παρακολουθούν αυτή την εξέλιξη.

Ταυτόχρονα, όμως, οι σύγχρονες διεθνείς σχέσεις δεν επιτρέπουν εύκολα την αναπαραγωγή της Γιάλτας του 1945.

Η Ινδία, η Ιαπωνία, η Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλες δυνάμεις διαθέτουν οικονομική, πολιτική και στρατηγική επιρροή που δεν μπορεί απλώς να αγνοηθεί.

Η συνάντηση της Σεντζέν δεν δημιούργησε μια νέα διεθνή τάξη. Ανέδειξε τη σύγκρουση ανάμεσα σε διαφορετικές αντιλήψεις για το πώς πρέπει να λειτουργεί.

Το μεγάλο στοίχημα του Σι δεν είναι η φωτογραφία – Είναι η επόμενη ημέρα

Το Πεκίνο παρουσίασε τη σύνοδο ως ιστορική στιγμή.

Αλλά οι δεσμεύσεις που ανακοινώθηκαν ήταν περιορισμένες και δεν συνοδεύτηκαν από σαφή μηχανισμό εφαρμογής.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία συνεχίζεται. Οι πυρηνικές διαφωνίες παραμένουν. Ο εμπορικός ανταγωνισμός ΗΠΑ–Κίνας δεν έχει τελειώσει.

Η επόμενη δοκιμασία θα είναι εάν οι γενικές διακηρύξεις μετατραπούν σε συγκεκριμένες αποφάσεις.

Για τον Σι, υπάρχει και μια πρόσθετη πρόκληση: να μετατρέψει τη διεθνή προβολή σε ουσιαστικό όφελος για μια κινεζική οικονομία που αντιμετωπίζει πιέσεις στην αγορά ακινήτων, στην κατανάλωση και στην απασχόληση.

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν ο Σι κέρδισε μια εντυπωσιακή φωτογραφία με τον Τραμπ και τον Πούτιν. Είναι αν μπορεί να μετατρέψει αυτή την εικόνα σε διαρκή πολιτική και οικονομική επιρροή.

Η απάντηση δεν θα δοθεί σε μια αίθουσα συνόδων.

Θα δοθεί στις επόμενες εμπορικές διαπραγματεύσεις, στις αποφάσεις για την τεχνολογία, στις εξελίξεις στην Ουκρανία και στον τρόπο με τον οποίο οι υπόλοιπες χώρες θα αντιδράσουν στις φιλοδοξίες των τριών δυνάμεων.

Πηγή: pagenews.gr

Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο