Αθλητισμός

Οι δύο όψεις του νομίσματος

Οι δύο όψεις του νομίσματος
Το super deal για «Μίλι» και η κουβέντα που άνοιξε για όσα έρχονται. Το «στοίχημα» που μεταφράζεται σε… δεύτερο Τσάμπιονς Λιγκ και το αρνητικό πρόσημο στο αγωνιστικό κομμάτι. Γράφει ο Γ. Νοικοκύρης.

Όταν το καλοκαίρι του 2010 ο Βαγγέλης Μαρινάκης έπαιρνε σε μια πολύ δύσκολη στιγμή τον Ολυμπιακό (έχοντας χάσει τα πρωτεία και έχοντας τερματίσει 5ος στο πρωτάθλημα) χωρίς το «μαξιλαράκι» του Τσάμπιονς Λιγκ που ανήκε στον ΠΑΟ, το πρώτο πράγμα που υποσχέθηκε στον κόσμο της ομάδας ήταν την επιστροφή στην κορυφή. Το δεύτερο που υποσχέθηκε ήταν πως θα προσπαθήσει να κάνει σύντομα τον Ολυμπιακό έναν σύλλογο που δεν θα εξαρτάται από τα εκατομμύρια και την «τρέλα» του κάθε μεγαλομετόχου όπως είναι ο ίδιος. Ήθελε να δημιουργήσει έναν Ολυμπιακό που θα μπορούσε να ζει από τα έσοδα του χωρίς χρέη και ζημιές.

Η μεγαλύτερη υπερβολή που έχει ακουστεί όλα αυτά τα χρόνια που ο πόλεμος στον Ολυμπιακό έχει χτυπήσει «κόκκινο» είναι πως ζει από τα εκατομμύρια του Τσάμπιονς Λιγκ όπου συμμετείχε σχεδόν ανελλιπώς όλα αυτά τα χρόνια της παντοκρατορίας του. Τα 20 έως 30 εκατομμύρια ευρώ που έμπαιναν σχεδόν κάθε χρόνο στα ταμεία της «ερυθρόλευκης» ΠΑΕ σαφέστατα ήταν μια γερή «ένεση» για τον Πειραικό σύλλογο που όμως δεν επαρκούσαν για να οδηγήσουν σε αυτό που είχε οραματιστεί από το καλοκαίρι του 2010 ο Βαγγέλης Μαρινάκης. Για αυτό και τότε, όπου δεν υπήρχε Τσάμπιονς Λιγκ για τον Ολυμπιακό έβαλε 50 εκατομμύρια ευρώ για αύξηση μετοχικού κεφαλαίου και άλλα 30 με 40 για να δημιουργήσει μια ομάδα από την αρχή που έμελλε από τότε μέχρι τις μέρες να κυριαρχεί με ευκολία κιόλας στην Ελλάδα και να έχει συνάμα καταγράψει σημαντικά επιτεύγματα και στην Ευρώπη.

 To… δεύτερο Τσάμπιονς Λιγκ

Ένα από τα βασικά «όπλα» του Βαγγέλη Μαρινάκη και των συνεργατών του, με πρώτο και καλύτερο τον Γιάννη Βρέντζο που όλα αυτά τα χρόνια εξελίχθηκε σε «μετρ» του είδους και αποτελεί πολύτιμο συνεργάτη ήταν και είναι οι διασυνδέσεις με τους κορυφαίους μάνατζερ της Ευρώπης που οδήγησαν τον Ολυμπιακό σε εξωπραγματικές πωλήσεις για τα ελληνικά δεδομένα.

Τελευταία στον χορό των εκατομμυρίων γύρω από παίκτες του Ολυμπιακού αυτή του Λούκα Μιλιβόγεβιτς στην Κρίσταλ Πάλας με το deal να φτάνει έως και τα 16 εκατομμύρια ευρώ (συμπεριλαμβανομένων των μπόνους). Ο Σέρβος μέσος ήρθε να προστεθεί σε μια μακροσκελή λίστα «ερυθρόλευκων» που ήρθαν στον Πειραιά και πήραν μεταγραφή σε εντυπωσιακά ποσά. Η λίστα είναι τεράστια και γνωστή σε όλους άλλωστε.

Τα έσοδα λοιπόν του Ολυμπιακού από τις πωλήσεις και μόνο έχουν εκτοξευθεί στην εποχή Μαρινάκη. Ο Ολυμπιακός έχει μπει σε ένα κλαμπ ομάδων που οι παίκτες που έρχονται γνωρίζουν πολύ καλά πως μέσα από καλές εμφανίσεις μπορούν να κάνουν ένα σημαντικό βήμα στην καριέρα τους κερδίζοντας καλύτερα συμβόλαια μαζί με τα οικονομικά οφέλη της ΠΑΕ.

Η πολιτική του Ολυμπιακού πλέον και στο κομμάτι των μεταγραφών, το συνολικό του πλάνο εδώ και χρόνια κινείται βάση της συγκεκριμένης λογικής. Το ταμείο «γεμίζει» με έξυπνες αγορές και εντυπωσιακές πωλήσεις ακόμη και σε υπεραξία παικτών και το κέρδος για τη κορυφαία ελληνική ομάδα είναι τεράστιο.

Το Τσάμπιονς Λιγκ που… έπαιξε!

Το Τσάμπιονς Λιγκ σαφέστατα όλα αυτά τα χρόνια έδωσε μεγαλύτερη ώθηση στον Ολυμπιακό και στον τομέα των πωλήσεων. Η «διαφήμιση» των ποδοσφαιριστών του στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση σε συνδυασμό με τα καλά αποτελέσματα οδήγησαν στο να μπορέσει ο Ολυμπιακός να αναρριχηθεί στο γκρουπ των ομάδων που όχι μόνο πουλάνε αλλά πουλάνε όσο θέλουν και όποτε θέλουν. Και δεν είναι διατεθειμένες να κάνουν… σκόντο αν δεν βρουν την τιμή που αναζητούν στην αγορά, κάτι που αποδείχθηκε σε σημαντικό βαθμό στην υπόθεση του Αρτούρ Μαζουάκου αλλά και του Λούκα Μιλιβόγεβιτς.

Την σεζόν που διανύουμε το Τσάμπιονς Λιγκ έμεινε στην… έρημο του Νεγκέβ με τον αποκλεισμό από την Μπερ Σεβά. Ο Ολυμπιακός δεν έπαιξε στο Τσάμπιονς Λιγκ όμως φρόντισε μέσα από τις πωλήσεις παικτών του να καρπωθεί ουσιαστικά ένα ποσό που οδηγεί σε… συμμετοχή στο Τσάμπιονς Λιγκ.

Έχουμε και λέμε. Μαζουάκου στην Γουεστ Χαμ το καλοκαίρι έναντι 7,5 εκατ. ευρώ, Πουλίδο στην Τσίβας έναντι 5 εκατ. ευρώ, Ρομπέρτο στην Εσπανιόλ με 3 εκατ. ευρώ, Ντουρμάζ στην Τουλούζ έναντι 2 εκατ. ευρώ, ποσοστό από την πώληση του Ντε Βινσέντι στο 1 εκατ. ευρώ, σύνολο 18,5 εκατ. ευρώ από το περασμένο καλοκαίρι. Μέσα στον Ιανουάριο έρχονται τα 16 εκατ. ευρώ από τον Μιλιβόγεβιτς (αν πιάσει και τα μπόνους, που είναι το πιο πιθανό) ακόμη και το 1 εκατ. ευρώ που έρχεται και από τον Καραμάνο που πάει στη Φούλαμ.

Σύνολο από τις πωλήσεις και μόνο για τον Ολυμπιακό σε μια χρονιά χωρίς Τσάμπιονς Λιγκ και με σοβαρότατα προβλήματα στο ξεκίνημα της, 35,5 εκατομμύρια ευρώ!

Που απλά έρχονται να προστεθούν στις δεκάδες πωλήσεις που έχουν ήδη προηγηθεί και οδηγούν σε ένα ποσό που προκαλεί ζαλάδα στη «σούμα»!

Περιμένουν άλλα 15 εκατ. ευρώ!

Και το εντυπωσιακό για τον Ολυμπιακό είναι πως το καλοκαίρι τον περιμένουν έτοιμα άλλα 15 εκατ. ευρώ! Μέσω τριών παικτών που αποχώρησαν τον Ιανουάριο πηγαίνοντας δανεικοί με όψιόν αγοράς. Δεν είναι βεβαίως εξασφαλισμένα όμως έχουν πολλές πιθανότητες να… έρθουν στον Πειραιά το καλοκαίρι εφόσον η Χαλ μείνει στην κατηγορία και ο Ομαρ πείσει (με τον Σίλβα στον πάγκο τι πιστεύετε;) υπάρχει οψιόν αγοράς 7 εκατ. ευρώ. Το ίδιο ισχύει και για τον Πάρντο στην Ναντ με την οψιόν στα 5 εκατ. ευρώ και τον Σιόβα στην Λεγκανές στα 3 εκατ. ευρώ.

Το ταμείο είναι… μείον

Όλα τα παραπάνω προφανώς και είναι άκρως θετικά για τον Ολυμπιακό που φροντίζει να κάνει τα super deal βάση πλάνου και σωστών κινήσεων τη ώρα που για τις άλλες ελληνικές ομάδες το… 1% θα προκαλούσε ενθουσιασμό!

Τι γίνεται όμως στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι; Σαφέστατα η επιθυμία του Βαγγέλη Μαρινάκη και των συνεργατών του να πετύχουν να δημιουργήσουν έναν Ολυμπιακό που θα στέκεται από μόνος του στα πόδια του είναι σπουδαία και στο σωστό δρόμο για μια ομάδα που θέλει να έχει υγεία. Μια ισχυρή διοίκηση δεν είναι μόνο αυτή που θα πει «βάζω 10 εκατ. ευρώ» για να καλύψω την «τρύπα», όπως έκανε ο πρόεδρος του Ολυμπιακού μετά τον αποκλεισμό από το Τσάμπιονς Λιγκ αλλά και αυτή που θα φροντίζει για να έχει και να μην «τρέχει και δεν φτάνει».

Στο καθαρά όμως αγωνιστικό κομμάτι το «ταμείο είναι μείον». Πολύ ή λίγο είναι κάτι που θα φανεί στην πορεία. Ίσως και καθόλου τελικά, μελλοντολόγοι δεν είμαστε, τα γεγονότα καταγράφουμε.

Όπως και αυτά που συνέβησαν στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι στο ρόστερ του Ολυμπιακού. Ο Ολυμπιακός που ξεκίνησε στις 4 Ιανουαρίου 2017 να παίζει μπάλα με τον Ολυμπιακό που θα μπει την 1η Φεβρουάριου σαφέστατα έχει αποδυναμωθεί. Μόνο η απώλεια του Λούκα Μιλιβόγεβιτς, του αρχηγού του που στη φετινή σεζόν ήταν εντυπωσιακός και (μαζί με τον Σεμπά) ο πολυτιμότερος παίκτης της ομάδας αρκεί. Ο Σέρβος ήταν άλλωστε στα 2,5 χρόνια που φόρεσε τα ερυθρόλευκα βασικός και αναντικατάστατος και με τους πέντε προπονητές που βρήκε στον Πειραιά. Εκτός από τον Brate έφυγε και ο Ομάρ Ελαμπντελαουί που στα 2 πρώτα χρόνια της «ερυθρόλευκης» καριέρας του ήταν μακράν από τους καλύτερους και την φετινή σεζόν λόγω του σοβαρού τραυματισμού του τον περασμένο Μάιο μπήκε αργά και όσο έπαιξε ήταν μπακ-απ λύση του Φιγκέιρας. Εκτός ομάδας και ο Σιόβας που μπορεί ξαφνικά να μπει στο περιθώριο από τον Μπέντο όμως από την πρώτη μέρα που αποκτήθηκε μέχρι και πέρσι (με εξαίρεση το διάστημα του τραυματισμού του) ήταν βασικός.

Το αντίθετο δρόμο, προς τον Πειραιά, πήραν δύο 30χρονοι μπακ, με πολύ καλό βιογραφικό αλλά κακή σεζόν. Ο Σισοκό με λιγα ματς στην Άστον Βίλα και ο Παρέδες με μόλις μια συμμετοχή στην Γουότφορντ στο Λιγκ Καπ. Και οι δύο δανεικοί με οψιόν αγοράς για το καλοκαίρι. Παίκτες που προορίζονται σε πρώτη φάση για μπακ-απ λύσεις στους ήδη υπάρχοντες βασικούς μπακ των πρωταθλητών. Το ότι δεν έπαιζαν στην Άστον Βίλα και την Γουότφορντ αντίστοιχα, δεν σημαίνει πως θα αποτύχουν και στον Ολυμπιακό βεβαίως, κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει το αντίθετο. Θα το δούμε σύντομα άλλωστε.

Μαζί και ο Καρίμ Ανσαριφάρντ που παρότι μας έχει δείξει ξεκάθαρα πως είναι παίκτης αξίας και μπορεί να βοηθήσει βρίσκεται στη θέση Νο3 της επίθεσης στον Ολυμπιακό που παίζει με έναν επιθετικό. Ουσιαστικά μέχρι τώρα ο Ιρανός αντικαθιστά τον Πασιένσια που έφυγε νωρίς-νωρίς.

Το «ταμείο» του Ιανουαρίου λοιπόν για τον Ολυμπιακό είναι (στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι) μείον. Στα χαρτιά τουλάχιστον καθώς αν αύριο ο Ρομαό που είναι βασικός υποψήφιος για αντι-Μιλιβόγεβιτς (για αυτό άλλωστε αποκτήθηκε το καλοκαίρι που και τότε ήταν να φύγει ο Σέρβος) κάνει «παπάδες» και καλύψει το κενό του «Μίλι» δεν μπορεί κανείς να το γνωρίζει τώρα. Αυτό που γνωρίζει είναι πως ο Μπέντο δεν τον είχε ούτε 18αδα μέχρι τώρα, προτιμώντας τον Καμπιάσο που στα τελευταία ματς είναι ντεφορμέ.

Θα μπορούσε κάλλιστα να ήταν ο Ζντιέλαρ το νέο «στοίχημα» του Ολυμπιακού όμως ο μικρός δεν έπεισε στιγμή τον Μπέντο που σε ένα διάστημα που ήξερε ή τουλάχιστον καταλάβαινε πως ο «Μίλι» είναι για πώληση τον έστειλε δανεικό στη Μαγιόρκα.

Ο Ιανουάριος λοιπόν έκλεισε για τον Ολυμπιακό χωρίς (για μια ακόμη μεταγραφική περίοδο) να έρθει ο σπουδαίος στόπερ που χρειάζεται η ομάδα αλλά και συνάμα χωρίς να θεωρηθεί απαραίτητο να γίνει προσθήκη στη θέση του καλύτερου μέχρι τώρα παίκτη που έφυγε (Μιλιβόγεβιτς).

Όσον αφορά βεβαίως τον στόπερ είναι αλήθεια πως από την διοίκηση υπήρξε πίεση προς τον Μπέντο για να αναθεωρήσει τις απόψεις του και να γίνει προσθήκη. Ο Πορτογάλος τεχνικός όμως, που προφανώς γνωρίζει καλύτερα από όλους μας, ήταν ξεκάθαρος στις απόψεις του. Ο «δικηγόρος του διαβόλου» βεβαίως θα πει πως και τρίτο επιθετικό δεν ήθελε ο Μπέντο όπως εμμέσως πλην σαφώς φρόντισε να πει και ο ίδιος όμως ο Ανσαριφάρντ που ήθελαν και οι τρεις της «συμμαχίας» ήρθε στον Ολυμπιακό. Και μπορεί να μην υπολογίζεται τώρα στα βασικά πλάνα του Μπέντο όμως τουλάχιστον αποτελεί ένα «όπλο» στο ενδεχόμενο (όχι και απίθανο) να έρθουν τον Φεβρουάριο οι Κινέζοι για τον Ιντέγε…

Το θέμα είναι το δικό του… ταβάνι

Είναι γεγονός και κανείς δεν μπορεί να το παραβλέψει αυτό πως η αγωνιστική ανυπαρξία των «συμμάχων» πλήττει σε ένα βαθμό αγωνιστικά και τον Ολυμπιακό. Η φετινή χρονιά μπορεί να οδηγεί έως τώρα (και λέω έως τώρα γιατί πρωτάθλημα ακόμη δεν έχει πάρει) σε ένα εύκολο και γλυκό πρωτάθλημα όμως συνάμα κινδυνεύει να «ρίξει» το «ταβάνι» του Ολυμπιακού. Όχι στα επίπεδα των «συμμάχων», καθώς και έτσι ο φετινός αγωνιστικά προβληματικός Ολυμπιακός που χάνει και βασικά του στελέχη με τις πωλήσεις, είναι πολύ μπροστά από τους υπόλοιπους. Σε σχέση όμως με το δικό του «ταβάνι» υπάρχει θέμα και αυτό θα φανεί στην πράξη σύντομα. Αν δηλαδή σημαντικές απώλειες λόγω πωλήσεων μπορεί να οδηγήσουν σε πτώση και του αγωνιστικού επιπέδου της ομάδας.

Το πρωτάθλημα που έρχεται είναι δεδομένο πως θα το πανηγυρίσουν οι οπαδοί του για χίλιους λόγους. Πόσο δε μάλιστα σε μια χρονιά που ξεκίνησε με τον Ολυμπιακό να θεωρείται «τελειωμένος» και τους «σύμμαχους» πανίσχυρους. Η βαθμολογία βεβαίως αλλά και η γενικότερη εικόνα όλων λέει άλλα.

Το ζητούμενο όμως για τον Ολυμπιακό, ξέχωρα από το πρωτάθλημα βεβαίως, είναι τι «ψάρια μπορεί να πιάσει» στην Ευρώπη. Η μέτρια πορεία έως τώρα στο Γιουρόπα Λιγκ προφανώς και δεν ενθουσιάζει, όπως και δεν θεωρείται επίτευγμα για τα δεδομένα της κορυφαίας ελληνικής ομάδας η πρόκριση στους «32» της διοργάνωσης. Η κλήρωση συνάμα με την Οσμάνλισπορ οδηγεί σε «πρέπει» καθώς η πρόκριση στους «16» επί των Τούρκων δεν θα είναι κανένας θρίαμβος αλλά ο αποκλεισμός θα είναι αποτυχία.

Ο κόσμος του Ολυμπιακού κατανοεί πως τα λάθη που έγιναν φέτος στην αρχή της σεζόν δεν γίνεται να διορθωθούν τόσο γρήγορα. Για αυτό και η ομάδα δεν αποδίδει τις περισσότερες φορές καλό ποδόσφαιρο. Για αυτό και κανείς δεν βάζει στην άκρη την ανάδειξη νέων παιδιών από τα «σπλάχνα» του που έχουν μπει στην ομάδα και έχουν γίνει πρωταγωνιστές και όχι απλά συμπληρωματικοί για τα διπλά στο Ρέντη όπως τα προηγούμενα χρόνια. Και αυτό είναι σαφέστατα ένα από τα μεγάλα συν της φετινής σεζόν για τον Ολυμπιακό αν μπορέσει να «χτίσει» σωστά και με πλάνο πάνω της.

Ο κόσμος όμως έχει απαιτήσεις. Και φροντίζει, ακόμη και με υπερβολές και λάθος αντιδράσεις να το δείχνει στο γήπεδο. Η οικονομική ευρωστία του συλλόγου είναι μεγάλη υπόθεση. Πόσο δε μάλιστα αν ο οπαδός του Ολυμπιακού κοιτάξει… δίπλα για να δει τι έχει συμβεί και τι συμβαίνει στις άλλες μεγάλες ελληνικές ομάδες.

Από την άλλη όμως ο Ολυμπιακός έχει ξεφύγει τόσο πολύ από τους υπόλοιπους, έχει ανεβάσει από μόνος του το «ταβάνι» του ψηλά, έχει αφήσει υποσχέσεις για καλύτερες μέρες και οφείλει να βρει το πλάνο για να το πετύχει. Ή τουλάχιστον να δείξει αγωνιστικά πως συνεχίζει να ονειρεύεται έναν Ολυμπιακό που θα ξεφεύγει από τα «στενά» ελληνικά δεδομένα και θα μπορεί να διατηρηθεί στις θέσεις των ελίτ της Γηραιάς Ηπείρου. Μιλάμε άλλωστε για την ομάδα που κατέχει την 17η θέση στις πιο επιτυχημένες στο Τσάμπιονς Λιγκ όπως ανακοίνωσε πρόσφατα η ίδια η ΟΥΕΦΑ. Και όλα αυτά όταν γνωρίζουμε πως σε δύο καλοκαίρια το Τσάμπιονς Λιγκ γίνεται «κλειστή λίγκα» με τις κορυφαίες ομάδες όπου για να μπορεί να βρεθεί σε αυτή ο πρωταθλητής Ελλάδας θα πρέπει να κάνει έναν αγωνιστικό άθλο και μια τεράστια οικονομική υπέρβαση για να το πετύχει.

πηγή: sdna.gr 

Διαβάστε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο