Όλα αλλάζουν και όλα ίδια μένουν

Παρακολουθώντας την περασμένη εβδομάδα την προ ημερησίας διατάξεως συζήτηση στην Ολομέλεια της Βουλής για την Οικονομία, όπου ο πρωθυπουργός, Αλέξης Τσίπρας και ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης, Κυριάκος Μητσοτάκης, αντάλλαξαν βαριές εκφράσεις, δεν μπόρεσα παρά να θυμηθώ το «ένδοξο παρελθόν» και τις φρούδες ελπίδες που είχα, ότι αυτοί οι νέοι άνθρωποι θα έφερναν ένα διαφορετικό ήθος στον πολιτικό λόγο.

Η σχεδόν χρεωκοπία της χώρας που οδήγησε σε μια βαθύτατη κρίση σε όλα τα επίπεδα είχε ως συνέπεια την ανανέωση του πολιτικού τοπίου, την εξαφάνιση των “δεινοσαύρων” και την είσοδο νέων ανθρώπων στο κοινοβούλιο.

Είχα θεωρήσει τότε, ότι μόνο καλό θα μπορούσε να κάνει αυτή η ανανέωση, αλλά όσο περνά ο χρόνος αυτοί οι «νέοι» αρχίζουν να ακούγονται όλο και περισσότερο με αυτούς που αντικατέστησαν.

Ο δημόσιος πολιτικός διάλογος γέμισε και πάλι με χαρακτηρισμούς, θεατρινισμούς και φωνές. Όπως ακριβώς ήταν τόσα χρόνια.

Από τη συζήτηση για την Οικονομία στη Βουλή έχουμε να θυμόμαστε μόνο τις αναφορές σε «απατεώνες» και «ψεύτες».

Για το αν θα κοπούν ακόμη περισσότερο οι συντάξεις, για το αν θα αυξηθεί επιτέλους ο κατώτατος μισθός, για το αν θα μειωθεί το αφορολόγητο, ποιος άκουσε και τι κατάλαβε;

Το μόνο που έμεινε στους πολίτες από αυτή τη συζήτηση στη Βουλή είναι οι φωνές και οι χειρονομίες.

Λες και η ορθότητα των επιχειρημάτων των πολιτικών αρχηγών κρίνεται μόνο από το πόσο δυνατά είναι τα χειροκροτήματα της… πλατείας.

Και κάπως έτσι οδεύουμε προς τις εκλογές, μέσα σε ένα κλίμα που θυμίζει περισσότερο εκείνες του 1989, τόσο μπροστά πήγαμε…

Διαβάστε εδώ όλα τα άρθρα της Άννας Μορφούλη.