Η Ευρώπη ξεχνά – Ο εθνικισμός επιστρέφει

Το φάντασμα της ακροδεξιάς και του φασισμού ανεβαίνει διαρκώς στην Ευρώπη και τα κόμματα που πορεύονται με γνώμονα το ρατσισμό και τον εθνικισμό κερδίζουν μέρα με τη μέρα έδαφος.

Φαίνεται πως οι Ευρωπαίοι δυσκολεύονται να μάθουν από τα λάθη του παρελθόντος.

Τα λάθη που κόστισαν τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους και έγραψαν με αίμα την πιο μαύρη και σκοτεινή περίοδο στην ιστορία της Ευρώπης.

Η μεταναστευτική και η οικονομική κρίση «θολώνει τα μάτια» των ψηφοφόρων και τους πείθει, πως η μόνη λύση για την ασφάλεια και την ευημερία τους, είναι τα φασιστικά καθεστώτα.

Εν έτη 2018, κι ενώ το κύμα μετανάστευσης σαρώνει τη Μεσόγειο και εξαπλώνεται διαρκώς, βλέπουμε τους ακροδεξιούς ηγέτες των κρατών να αυξάνουν ραγδαία τα ποσοστά τους και να συγκεντρώνουν ένα σημαντικό ποσοστό πολιτών, που τους ακολουθεί φανατικά.

Αυτή η χειραγωγούμενη μάζα, προκειμένου να υπερασπιστεί την εθνικιστική ιδεολογία της που «απειλείται» από τους μετανάστες, δεν διστάζει να επιβάλλεται με τη βία, προσπαθώντας να κάνει επίδειξη ισχύος.

Βίαια επεισόδια στη Γερμανία – Στην πρώτη θέση η ακροδεξιά

Ο ρατσιστικός παροξυσμός δεν έχει τέλος στη Γερμανία, με περίπου 11.000 φανατικούς ακροδεξιούς να παίρνουν μέρος στις κινητοποιήσεις κατά της μετανάστευσης, στην πόλη Κέμνιτς, που έχει μετατραπεί τον τελευταίο μήνα σε πεδίο μάχης.

Σε πρόσφατη δημοσκόπηση που διενεργήθηκε για τη γερμανική εφημερίδα “Bild”, το ακροδεξιό κόμμα “Εναλλακτική για τη Γερμανία” (AfD) έρχεται πρώτο στην ανατολική Γερμανία συγκεντρώνοντας 25%, ενώ σε απόσταση αναπνοής ακολουθούν οι Χριστιανοδημοκράτες της Άνγκελα Μέρκελ, με ποσοστό 24%.

Άρωμα φασισμού… στην Ιταλία

Μπορεί ο Ματτέο Σαλβίνι να βρίσκεται σε μια διαρκή αντιπαράθεση με τις Βρυξέλλες για το μεταναστευτικό, παρ’ όλα αυτά φαίνεται πως είναι ιδιαίτερα δημοφιλής στη χώρα του, καταφέρνοντας να συγκεντρώσει πολλούς υποστηρικτές του ακροδεξιού κόμματος «Λέγκα του Βορρά», του οποίου ηγείται.

Ο υπουργός Εσωτερικών της Ιταλίας, γνωστός οπαδός της αντιμεταναστευτικής πολιτικής, έρχεται στην πρώτη θέση στις δημοσκοπήσεις, με ποσοστό 32% στην πρόθεση ψήφου.

Θολό το πολιτικό τοπίο στη Σουηδία μετά από τις βουλευτικές εκλογές

Αβεβαιότητα κυριαρχεί στην πολιτική σκηνή της Σουηδίας μετά από τις βουλευτικές εκλογές, αφού η πολιτική ισχύς είναι κατακερματισμένη, ενώ κανένα κόμμα δεν κατάφερε να συγκεντρώσει τουλάχιστον 175 από τις 349 έδρες του κοινοβουλίου της χώρας και να προχωρήσει στο σχηματισμό κυβέρνησης.

Οι ακροδεξιοί «Δημοκράτες» του Τζίμι Άκεσον, μπορεί να κατέκτησαν την τρίτη θέση με ποσοστό 17,6%, κατάφεραν όμως να αυξήσουν σε ένα σημαντικό βαθμό το ποσοστό τους από τις προηγούμενες εκλογές του 2014, που είχαν συγκεντρώσει το 13% των ψήφων.

Στην πρώτη θέση ήρθαν οι Σοσιαλδημοκράτες του πρωθυπουργού Στέφαν Λεβέν με ποσοστό 28,3% ενώ οι Μετριοπαθείς κατέλαβαν τη δεύτερη θέση με 19,8%.

Η μόνη λύση, λοιπόν, για τη Σουηδία είναι ο σχηματισμός μιας κυβέρνησης συμμαχίας.

Το «μαύρο» παρελθόν της Ευρώπης

Σε κάθε μεγάλη κρίση που μαστίζει την Ευρώπη, τα θεμέλιά της «τρίζουν».

Αυτό συνέβη και κατά την περίοδο του Μεσοπολέμου, όταν ο φασισμός κατάφερε να «σκαρφαλώσει» ύπουλα στην εξουσία, αφού ο κόσμος ήταν απογοητευμένος από την οικονομική κρίση, που ξεκινώντας το 1929 από την κατάρρευση του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, εξαπλώθηκε και στην Ευρώπη.

Η Γερμανία, όμως, που βγήκε ηττημένη από τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο δεν μπόρεσε να αντέξει τις πολεμικές επανορθώσεις που της επιβλήθηκαν από τη νικήτρια συμμαχία, Αντάντ.

Έτσι, ξέσπασε ένα κύμα εθνικισμού στη χώρα, που οδήγησε τον Χίτλερ στην εξουσία.

Με την άνοδο του Χίτλερ ξεκινά ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Η πιο πολύνεκρη σύγκρουση στην ιστορία της ανθρωπότητας.

Άνθρωποι βασανίστηκαν μέχρι θανάτου, εκτελέστηκαν ή κάηκαν ζωντανοί, γιατί απλώς ήταν διαφορετικοί από τα ευρωπαϊκά πρότυπα και τα ιδανικά του φασισμού.

Περίπου 80 εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές θυσιάστηκαν στο βωμό του «απόλυτου πολέμου», του ιμπεριαλισμού και του εθνικισμού.

Και σήμερα, 73 χρόνια μετά το τέλος του πολέμου, βλέπουμε το μίσος να φωλιάζει ξανά στις ψυχές των ανθρώπων, να ξεσπούν με οργή και μανία ενάντια σε ό,τι διαφέρει και να βρίσκουν καταφύγιο στα φασιστικά καθεστώτα.

Σαν να μην υπήρξαν θύματα ποτέ…

Σαν να διέγραψαν με έναν μαγικό τρόπο από το μυαλό και από την ιστορία την πιο μαύρη σελίδα της Ευρώπης.