Στο επίκεντρο η Ζαπορίζια: Η «στρατηγική υποχώρηση» των Ουκρανών και το ρευστό μέτωπο του νότου

Με το Κρεμλίνο να επιδιώκει την εικόνα μιας καθοριστικής νίκης και το Κίεβο να προσπαθεί να αποδείξει ότι δεν έχει χάσει τον έλεγχο της κατάστασης, η πραγματικότητα στο πεδίο παραμένει σύνθετη και αμφίσημη. Η μάχη για τον νότο μοιάζει πλέον με έναν πόλεμο φθοράς, όπου κάθε χωριό, κάθε χιλιόμετρο και κάθε καθυστέρηση αποκτούν στρατηγική σημασία.

Οι αργές υποχωρήσεις ως εργαλείο άμυνας

Ο Βολοντίμιρ Ζελένσκι, σχολιάζοντας τις εξελίξεις στο Ντονμπάς, τόνισε ότι η κάθε ημέρα που περνά χωρίς οι ρωσικές δυνάμεις να καταλαμβάνουν το Ποκρόφσκ αποτελεί «νίκη» για την ουκρανική άμυνα. Η ανάλυση αυτή, την οποία υιοθέτησε και ο δημοσιογράφος Λορέντζο Κρεμονέζι της Corriere della Sera, υπογραμμίζει ότι η σταδιακή, υπολογισμένη υποχώρηση των ουκρανικών μονάδων έχει μέχρι σήμερα επιφέρει υψηλό κόστος στον ρωσικό στρατό.

Για έναν ολόκληρο χρόνο το Κρεμλίνο διαβεβαίωνε πως το Ποκρόφσκ ήταν «σχεδόν κατακτημένο». Κι όμως, οι ουκρανικές δυνάμεις παρέμεναν εκεί, χάνοντας έδαφος αργά αλλά προκαλώντας συνεχείς απώλειες στους επιτιθέμενους. Αυτή η τακτική φθοράς επιτρέπει στο Κίεβο να συνεχίζει την αντίσταση ακόμη και υπό δυσμενείς συνθήκες, ματαιώνοντας —τουλάχιστον μέχρι στιγμής— τις φιλοδοξίες του Βλαντίμιρ Πούτιν για μια σαφή, καθοριστική νίκη που θα τον έφερνε ισότιμα στο «τραπέζι των υπερδυνάμεων».

Η πίεση μεταφέρεται στο νότιο μέτωπο

Ωστόσο, τις τελευταίες εβδομάδες η κατάσταση έχει αλλάξει αισθητά. Η Ρωσία έχει εκμεταλλευτεί την αριθμητική υπεροχή της —σε στρατιώτες και εξοπλισμό— για να μεταφέρει τη δυναμική του πολέμου προς το νότιο μέτωπο, ιδιαίτερα στην περιοχή της Ζαπορίζια. Από τα τέλη Ιουνίου, σύμφωνα με ουκρανικές και δυτικές πηγές, συγκέντρωσε σημαντικές δυνάμεις στους τομείς του Ντνίπρο και της Ζαπορίζια, πιέζοντας ταυτόχρονα σε πολλαπλά σημεία.

Η πιο εντυπωσιακή πρόοδος σημειώθηκε στον τομέα της Ζαπορίζια, όπου οι ρωσικές δυνάμεις έχουν προωθηθεί περίπου 30 χιλιόμετρα από τις αρχές Οκτωβρίου, καταλαμβάνοντας 12 χωριά. Η ανακοίνωση από το ρωσικό υπουργείο Άμυνας για την πτώση της Ριβνοπίλια εντείνει την ανησυχία στο Κίεβο, καθώς αυτή η κατάληψη τους επιτρέπει να εντείνουν τις προσπάθειες περικύκλωσης των πόλεων Χουλιαΐπολε και Μάλα Τοκμάτσκα.

Η πόλη Ορίχιβ —μόλις 9 χιλιόμετρα πιο πέρα— βρίσκεται σε κομβικό σημείο του δρόμου προς την πρωτεύουσα της περιοχής, τη Ζαπορίζια. Εάν οι ρωσικές δυνάμεις καταφέρουν να την αποκόψουν, τότε θα μπορούσαν να ανοίξουν τον δρόμο για μια ευρύτερη προέλαση στο νότο.

Προπαγάνδα, επιχειρησιακή πραγματικότητα και «ευνοϊκές θέσεις»

Όπως συμβαίνει συχνά στον πόλεμο της Ουκρανίας, οι πληροφορίες από τις δύο πλευρές είναι διαμετρικά αντίθετες. Η Μόσχα παρουσιάζει τις επιχειρήσεις της ως «πολύ σημαντικές νίκες» σε κρίσιμα σημεία του μετώπου. Από την άλλη πλευρά, οι Ουκρανοί διοικητές επιμένουν ότι οι υποχωρήσεις τους ήταν προμελετημένες και ότι τα στρατεύματά τους έχουν ήδη μεταφερθεί σε «πολύ πιο ευνοϊκές» αμυντικές θέσεις.

Αυτή η τακτική —η ελεγχόμενη υποχώρηση για ανασύνταξη και καλύτερη άμυνα— δεν είναι ασυνήθιστη σε καταστάσεις που ο αντίπαλος διαθέτει μεγαλύτερη δύναμη πυρός. Ωστόσο, δείχνει και τα όρια της ουκρανικής αντοχής, καθώς το μέτωπο γίνεται ολοένα πιο απαιτητικό και οι ρωσικές πιέσεις εντείνονται τόσο στον νότο όσο και σε άλλες περιοχές.

Ένα μέτωπο με υψηλό κόστος και αβέβαιο μέλλον

Η μάχη στη Ζαπορίζια έχει πλέον μετατραπεί σε έναν πόλεμο φθοράς όπου κάθε μικρό τακτικό κέρδος μεταφράζεται σε στρατηγικό πλεονέκτημα. Η Ουκρανία προσπαθεί να κερδίσει χρόνο και να κρατήσει σταθερή τη γραμμή άμυνας της, ενώ η Ρωσία επιδιώκει μια συμβολική και ουσιαστική νίκη που θα ανατρέψει την εικόνα του πολέμου.

Σε αυτό το άκρως ρευστό σκηνικό, η αλήθεια βρίσκεται κάπου ανάμεσα στις δύο προπαγανδιστικές εκδοχές. Εκεί όπου οι αριθμοί, το έδαφος και η αντοχή των στρατευμάτων καθορίζουν την πορεία ενός πολέμου που δεν δείχνει να πλησιάζει στο τέλος του.

Πηγή: pagenews.gr