Η στροφή Μακρόν προς τον Πούτιν αποτυπώνει μια νέα ευρωπαϊκή στρατηγική – και σημαντικά ρίσκα

Η πρόσφατη αλλαγή στάσης του Εμανουέλ Μακρόν απέναντι στον Βλαντίμιρ Πούτιν δεν είναι μια διπλωματική «παρένθεση» αλλά μια στρατηγική κίνηση με βαθιά γεωπολιτική σημασία για την Ευρώπη.Σηματοδοτεί την προσπάθεια του Παρισιού να ανακτήσει τον έλεγχο της ευρωπαϊκής ατζέντας για την Ουκρανία, καθώς αυξάνονται οι φόβοι ότι η κρίση θα καθοριστεί «από άλλους» – με την Ευρώπη απλώς να επικυρώνει αποφάσεις που δεν διαπραγματεύτηκε η ίδια.

Το πλαίσιο της στροφής

Για μήνες, ο Μακρόν είχε ταυτιστεί με μια σκληρή ευρωπαϊκή γραμμή απέναντι στη Ρωσία: κυρώσεις, στρατιωτική στήριξη στο Κίεβο και ενίσχυση ευρωπαϊκής αποτροπής εντός ΝΑΤΟ και Ε.Ε.Ωστόσο, στις αρχές του Ιουλίου, μια μακρά τηλεφωνική επικοινωνία με τον Πούτιν – η πρώτη μετά από χρόνια – υπογράμμισε την πρόθεση του Παρισιού να ανοίξει δίαυλο διαλόγου με το Κρεμλίνο, όχι ως σκοπό αλλά ως εργαλείο για να διασφαλίσει ότι η Ευρώπη δεν θα μείνει εκτός των αποφάσεων που θα διαμορφώσουν το μέλλον της ευρωπαϊκής ασφάλειας.

Τις τελευταίες ημέρες, και ο ίδιος ο εκπρόσωπος του Κρεμλίνου δήλωσε ότι ο Πούτιν είναι «έτοιμος για διάλογο» με τον Μακρόν, υπό την προϋπόθεση ύπαρξης πολιτικής βούλησης.

Τι επιδιώκει το Παρίσι

Η «στροφή» του Μακρόν έχει τρεις βασικούς στόχους:

1. Να εξασφαλίσει ευρωπαϊκό ρόλο στον πυρήνα των διαπραγματεύσεων. Η Ευρώπη φοβάται ότι, αν οι ΗΠΑ μείνουν οι κύριοι διαπραγματευτές με τη Ρωσία, τα συμφέροντα της Ε.Ε. – οικονομικά, ασφάλειας και αξιών – μπορεί να παραμεληθούν.

2. Να ενισχύσει το γαλλικό αποτύπωμα ως διαχειριστή κρίσεων. Το Παρίσι θέλει να εμφανίζεται ως αναγκαίος μεσολαβητής και παράγοντας που μπορεί να ενώνει περισσότερες ευρωπαϊκές φωνές γύρω από μια στρατηγική αυτονομίας.

3. Να διατηρήσει την ευρωπαϊκή συνοχή. Η διαφοροποίηση του λόγου Μακρόν από πιο «σκληρές» θέσεις σε κάποιες περιπτώσεις αντικατοπτρίζει την προσπάθεια να διατηρηθούν ενωμένες οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες γύρω από κοινές στρατηγικές επιλογές, απέναντι σε πιέσεις από Ουάσιγκτον και Μόσχα.

Ένα μήνυμα ρεαλισμού αλλά και ρίσκου

Από τη μια, η επαναπροσέγγιση Ρωσίας–ΕΕ μπορεί να θεωρηθεί ρεαλιστική: Σχεδόν όλοι αναγνωρίζουν ότι μακροπρόθεσμα θα χρειαστεί διάλογος με τη Μόσχα, ειδικά αν στόχος είναι μια βιώσιμη κατάπαυση του πυρός και ένα «στέρεο» πλαίσιο ασφαλείας στην Ευρώπη.

Ωστόσο, αυτό που στο Παρίσι εμφανίζεται ως εργαλείο πίεσης μπορεί να ερμηνευθεί διαφορετικά στις πρωτεύουσες της Ανατολικής Ευρώπης και στο Κίεβο: ως μια υποχώρηση στις θέσεις αρχών ή ακόμα χειρότερα, ως μια ενδυνάμωση της ρωσικής θέσης στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων.

Το μεγαλύτερο ρίσκο δεν είναι η επαφή καθ’ εαυτή, αλλά η εντύπωση ότι η Ευρώπη διαφοροποιείται, την ώρα που η Ρωσία επιδιώκει να εκμεταλλευτεί κάθε διχασμό για να κερδίσει διαπραγματευτικό πλεονέκτημα.

Σε φόντο αμερικανικής αστάθειας

Οι συζητήσεις για τον διάλογο Μακρόν–Πούτιν λαμβάνουν χώρα σε μια περίοδο που η αμερικανική στρατηγική για την Ουκρανία είναι αμφιταλαντευόμενη και κάποιες φορές ασυνεπής, με τον Τραμπ να επιμένει σε «γρήγορα αποτελέσματα» και να μετατοπίζει την ατζέντα των διαπραγματεύσεων. Αυτό ενισχύει την αίσθηση στην ευρωπαϊκή ηγεσία ότι η ήπειρος δεν μπορεί να ρισκάρει να μείνει δευτερεύων παράγοντας στις τελικές αποφάσεις.

Η αλλαγή τόνου του Μακρόν απέναντι στον Πούτιν υπηρετεί μια διπλή λογική:από τη μια την ανάγκη να μην αποκλειστεί η Ευρώπη από το τραπέζι όπου θα καθοριστούν οι όροι ενός πιθανώς μελλοντικού τερματισμού της ομηρίας στη Μαύρη Θάλασσα και, από την άλλη, την επιθυμία να κρατήσει ενεργό τον ευρωπαϊκό παράγοντα στη μετα-συγκρουσιακή ασφάλεια.

Το Παρίσι επιδιώκει όχι απλά διάλογο, αλλά να διασφαλίσει ότι η Ευρώπη θα έχει ρόλο διαμορφωτή και όχι απλά εφαρμοστή αποφάσεων.Ο κίνδυνος, όμως, είναι να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι η ευρωπαϊκή στρατηγική ενδίδει, δίνοντας χώρο σε ρωσικούς ελιγμούς που θα υπονομεύσουν την ενότητα και τις θέσεις του Κιέβου.

Πηγή: pagenews.gr