Γιατί ο Μακρόν θέλει να δει τον Πούτιν:στρατηγική Ευρώπης,διπλωματικό μπρα‑ντε‑φερ,η επόμενη μέρα του πολέμου

Ο Γάλλος πρόεδρος Εμανουέλ Μακρόν έχει επαναφέρει στο προσκήνιο την ιδέα μιας απευθείας επαφής με τον Ρώσο πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, μια κίνηση που αιφνιδίασε τόσο ευρωπαίους εταίρους όσο και διεθνείς παρατηρητές. Σύμφωνα με αναλύσεις, ο Μακρόν πρότεινε στην Ευρωπαϊκή Ένωση την προσπάθεια επανέναρξης διαλόγου με τη Μόσχα, παρά τις ισχυρές αντιδράσεις που προκάλεσε η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και η ευρεία υποστήριξη της Δύσης στο Κίεβο.

Το ενδιαφέρον του Μακρόν για μια συνάντηση με τον Πούτιν δεν είναι μια αποσπασματική δήλωση, αλλά εντάσσεται σε μια ευρύτερη γεωπολιτική στρατηγική: η Γαλλία επιδιώκει να επανατοποθετηθεί ως κεντρικός παράγοντας ειρήνευσης στην Ευρώπη και να μην αφήσει αποκλειστικά στις ΗΠΑ και τη Μόσχα την τύχη των διεθνών συμφωνιών. Πέρα από την ειρηνευτική ατζέντα, το Παρίσι στέλνει μήνυμα ότι η Ευρώπη πρέπει να έχει ενεργό ρόλο στον διάλογο για την ασφάλεια στην ήπειρο και όχι απλώς να ακολουθεί τις αποφάσεις άλλων μεγάλων δυνάμεων.

Το εγχείρημα, όμως, έχει και πολιτικές και παρασκηνιακές προεκτάσεις. Η πρόταση του Μακρόν θεωρήθηκε από πολλούς στα ευρωπαϊκά όργανα ως αταίριαστη με το πνεύμα των κυρώσεων και της πίεσης προς τη Ρωσία, ειδικά με την αυξανόμενη αποστασιοποίηση ορισμένων κρατών‑μελών από κάθε διάλογο με το Κρεμλίνο.

Παρ’ όλα αυτά, η προθυμία του Κρεμλίνου να δείξει «ετοιμότητα για διάλογο» έδωσε στο Παρίσι μια αφορμή να εκκινήσει εξερευνητικές κινήσεις. Η γαλλική προεδρία χαρακτήρισε “ευπρόσδεκτη” τη διάθεση του Πούτιν να συνομιλήσει, ανοίγοντας έναν πιθανό δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα σε Ευρώπη και Ρωσία μετά από χρόνια παγώματος στις σχέσεις.

Σε αυτό το πλαίσιο, η στάση του Μακρόν είναι πολύπλευρη: από τη μια επιδιώκει να ενισχύσει την «στρατηγική αυτονομία» της Ευρώπης, δηλαδή την ικανότητα της ηπείρου να λαμβάνει αποφάσεις ανεξάρτητα από άλλες υπερδυνάμεις — και όχι να περιορίζεται στο ρόλο του ακολούθου — και από την άλλη να διασφαλίσει ότι η προσπάθεια επίτευξης ειρήνης θα περιλαμβάνει ευρωπαϊκά συμφέροντα στο τραπέζι του διαλόγου.

Παράλληλα, τέτοιες κινήσεις εντάσσονται και σε έναν ευρύτερο διπλωματικό ανταγωνισμό εντός Ευρώπης για το ποια πρωτεύουσα θα ηγηθεί στις προσπάθειες διαμεσολάβησης και διαπραγμάτευσης. Το Παρίσι θέλει να δείξει ότι μπορεί να είναι πρώτος μεταξύ ίσων — παραμένοντας πυλώνας ασφάλειας και ρεαλισμού στον μεταπολεμικό γεωπολιτικό χάρτη.

Ωστόσο, η στρατηγική του Μακρόν δεν είναι απαλλαγμένη από αμφιβολίες. Κριτικοί επισημαίνουν ότι η “άνοιξη διαλόγου” με τη Μόσχα θα μπορούσε να εκληφθεί ως ουσιαστική παραχώρηση στον Πούτιν, σε μια περίοδο που οι κυρώσεις και η πίεση στη Ρωσία για τερματισμό του πολέμου στην Ουκρανία έχουν ενταθεί. Επιπλέον, υπάρχει το διαρκές ερώτημα για το αν ο Πούτιν έχει πραγματικό πολιτικό κίνητρο να αποδεχτεί μια συμφωνία που θα επαναφέρει την ειρήνη με όρους συμβατούς με τους ευρωπαϊκούς και ουκρανικούς στόχους.

Σε κάθε περίπτωση, η πρόταση συνομιλίας ανάμεσα στον Μακρόν και τον Πούτιν καταγράφει μια μεταβατική στιγμή στη γεωπολιτική σκακιέρα, όπου οι ευρωπαϊκές ηγεσίες δοκιμάζουν νέες ισορροπίες και στρατηγικές, προσπαθώντας να διαμορφώσουν την επόμενη φάση της διεθνούς πολιτικής, αλλά και να διατηρήσουν τον δικό τους ρόλο στο κέντρο των εξελίξεων.

Πηγή: pagenews.gr