Η νέα δημόσια παρέμβαση του Ευάγγελου Βενιζέλου δεν είναι απλώς μια ακόμη κριτική προς την κυβέρνηση. Είναι μια ευθεία αμφισβήτηση της ικανότητας του Κυριάκου Μητσοτάκη να κυβερνήσει, με βαριές λέξεις και ακόμη βαρύτερα υπονοούμενα.
Ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης και συνταγματολόγος μίλησε για μια Ελλάδα «μη διακυβερνήσιμη», για ένα πολιτικό σύστημα που έχει εξαντλήσει τα όριά του και για μια θεσμική κρίση που δεν κρύβεται πλέον κάτω από το χαλί της επικοινωνίας.
Δεν είναι τυχαία τα λόγια. Είναι επιλεγμένα.
Στο επίκεντρο της τοποθέτησής του βρίσκεται η αναθεώρηση του Άρθρου 86, δηλαδή του πλαισίου περί ευθύνης υπουργών. Ο Βενιζέλος δεν μιλά τεχνικά. Μιλά πολιτικά και ηθικά.
Το μήνυμα είναι σαφές:
χωρίς πραγματική λογοδοσία, καμία κυβέρνηση δεν μπορεί να σταθεί με κοινωνική νομιμοποίηση.
Η αναφορά του ότι το άρθρο έχει καταστρατηγηθεί και από προηγούμενες και από την παρούσα κυβέρνηση, κόβει κάθε γέφυρα «κομματικής ανοχής». Δεν χαρίζεται σε κανέναν.
Εδώ ξεκινά το πραγματικό παιχνίδι.
Τίποτα από αυτά δεν είναι άσχετο.
Ο Βενιζέλος δεν παρεμβαίνει απλώς – επανατοποθετείται.
Η φράση-βόμβα δεν αφορά μόνο το σήμερα. Αφορά το αύριο.
Ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δείχνει να προεξοφλεί πολιτική αστάθεια, αδυναμία σχηματισμού ισχυρών κυβερνήσεων και πιθανή είσοδο της χώρας σε κύκλο θεσμικών συμβιβασμών και εύθραυστων συμμαχιών.
Και εδώ το μήνυμα προς το Μαξίμου είναι διπλό:
Μέχρι στιγμής, η κυβέρνηση αποφεύγει τη μετωπική σύγκρουση. Όχι τυχαία. Η κριτική δεν προέρχεται από «εύκολο αντίπαλο», αλλά από έναν πολιτικό που γνωρίζει το Σύνταγμα, το σύστημα και τις ρωγμές του καλύτερα από πολλούς εν ενεργεία υπουργούς.
Η σιωπή, όμως, δεν σημαίνει αδιαφορία. Σημαίνει ότι το μήνυμα ελήφθη.
Η νέα «βολή» Βενιζέλου δεν είναι στιγμιαία. Είναι προγραμματική. Ανοίγει:
Σε μια Ελλάδα που βράζει κοινωνικά και πολιτικά, τέτοιες παρεμβάσεις δεν περνούν απαρατήρητες.
Αυτό που περιγράφει ο Ευάγγελος Βενιζέλος δεν είναι μια μεμονωμένη δυσλειτουργία, αλλά ένα ντόμινο θεσμικής απορρύθμισης που ξεκινά από τη Δικαιοσύνη, περνά από τη Βουλή και καταλήγει στην ίδια τη δημοκρατική εμπιστοσύνη.
Όταν ο πολίτης πιστεύει ότι κανείς «επάνω» δεν λογοδοτεί, τότε κανείς «κάτω» δεν πειθαρχεί.
Η συζήτηση για το Άρθρο 86 λειτουργεί ως σύμβολο μιας ευρύτερης κόπωσης:
Σε αυτό το περιβάλλον, οι κοινωνικές αντιδράσεις –από τα αγροτικά μπλόκα έως τη γενικευμένη δυσπιστία προς την πολιτική– δεν είναι παρεκκλίσεις, αλλά παρενέργειες ενός συστήματος που δεν αυτοδιορθώνεται.
Ο Βενιζέλος, χωρίς να το λέει ρητά, στέλνει ένα μήνυμα που αφορά όλο το πολιτικό σύστημα: αν η επόμενη αναθεώρηση χαθεί, αν η λογοδοσία μείνει μισή, αν η διακυβέρνηση συνεχίσει να βασίζεται μόνο στην αριθμητική πλειοψηφία, τότε η «μη διακυβερνήσιμη χώρα» θα γίνει αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Και τότε, το πρόβλημα δεν θα είναι ποιος κυβερνά, αλλά αν μπορεί να κυβερνήσει κανείς χωρίς κοινωνική ρήξη.
Η παρέμβαση Βενιζέλου δεν αφορά το χθες.Αφορά το αν η Ελλάδα θα αντέξει το αύριο χωρίς θεσμικές εκρήξεις και πολιτική αστάθεια.
Πηγή: pagenews.gr