Στεγαστική Κρίση 2026: Η Ελλάδα Πνίγεται στις Τιμές και το Μαξίμου Αναζητά Λύσεις

Η στεγαστική κρίση έχει μετατραπεί σε μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις της ελληνικής κοινωνίας το 2026, με βαθιές οικονομικές και πολιτικές διαστάσεις που πλέον ξεπερνούν το στενό πλαίσιο αγοράς ακινήτων και αγγίζουν τα καθημερινά εισοδήματα των νοικοκυριών. Τα στοιχεία είναι ενδεικτικά της έκτασης του προβλήματος: περισσότερα από 2,3 εκατομμύρια σπίτια παραμένουν κενά, αντιστοιχώντας στο 34,5% του συνολικού αποθέματος κατοικιών, ενώ τα ενοίκια και οι τιμές πώλησης έχουν «απογειωθεί» τα τελευταία χρόνια.

Σύμφωνα με εμπειρογνώμονες, αυτή η ανισορροπία προσφοράς και ζήτησης δεν είναι απλώς θέμα αριθμών αλλά δομικό πρόβλημα της ελληνικής οικονομίας, με πολλαπλές αιτίες: υψηλές τιμές ακινήτων, έντονη ακρίβεια στις μισθώσεις, και σημαντικά εμπόδια στη χρηματοδότηση των νοικοκυριών.

Ακρίβεια και Κοινωνικές Επιπτώσεις

Τα αποτελέσματα αυτών των τάσεων είναι εμφανή στην καθημερινότητα:

• Οι τιμές πώλησης κατοικιών έχουν αυξηθεί σχεδόν κατά 73% από το 2017 έως το 2024, καθιστώντας την αγορά κατοικίας απλησίαστη για μεγάλο μέρος του πληθυσμού.
• Σχεδόν το 50% των νοικοκυριών καθυστερεί την πληρωμή στεγαστικού δανείου ή ενοικίου, ενισχύοντας μια βαθύτερη κρίση ρευστότητας στα νοικοκυριά.
• Οι «παγίδες» της βραχυχρόνιας μίσθωσης (Airbnb κ.λπ.) έχουν οδηγήσει σε αύξηση ενοικίων κατά 70% και άνω σε κεντρικές περιοχές, ενώ οι παρεμβάσεις του 2025 (π.χ. περιορισμός ημερών μίσθωσης) έφεραν μόνο μερική ανακούφιση.

Η πίεση αυτή βαραίνει ιδιαίτερα τα νέα νοικοκυριά: το ποσοστό ιδιοκατοίκησης στις ηλικίες έως 34 ετών έχει πέσει στο ιστορικά χαμηλό 11%, με την πλειονότητα να παραμένει στο πατρικό σπίτι ή να καθυστερεί να κάνει το «βήμα» της δικής της κατοικίας.

Το Μαξίμου, τα Στεγαστικά και η Αβεβαιότητα

Στο πολιτικό επίπεδο, η κυβέρνηση βρίσκεται υπό αυξανόμενη πίεση να αποδείξει ότι διαθέτει πολιτική βούλησης και εργαλείων για την αντιμετώπιση όχι μόνο των συμπτωμάτων αλλά και των δομικών αιτιών της στεγαστικής κρίσης. Παρά τις διακηρύξεις για νέα στεγαστικά πακέτα και μετρήσιμες παρεμβάσεις στον προϋπολογισμό του 2026, υπάρχει διάχυτη η εντύπωση ότι η εφαρμογή αυτών των μέτρων παραμένει ανεπαρκής ή καθυστερημένη.

Παράλληλα, πολιτικοί παρατηρητές σημειώνουν ότι η κυβερνητική αφήγηση επικεντρώνεται σε τεχνικές λύσεις (π.χ. ενίσχυση στεγαστικών δανείων, φορολογικά κίνητρα), ενώ οι κοινωνικές συνέπειες της κρίσης — όπως η αύξηση των νοικοκυριών που δίνουν πάνω από το 30% του εισοδήματός τους για στέγαση — λαμβάνονται συχνά αποκλειστικά με όρους δημοσιονομικής σταθερότητας

Η έλλειψη στρατηγικού οράματος γίνεται ακόμα πιο εμφανής όταν λαμβάνει κανείς υπόψη ότι η Ελλάδα εξακολουθεί να έχει εκατοντάδες χιλιάδες κλειστά ακίνητα, πολλά εκ των οποίων θα μπορούσαν να επανενταχθούν στην ενεργό αγορά με τις σωστές πολιτικές — από ανακαινίσεις έως φορολογικά κίνητρα για ιδιοκτήτες και servicers.

Ευρωπαϊκή Πίεση και Εθνικές Επιλογές

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, η πρόκληση δεν είναι αποκλειστικά ελληνικό φαινόμενο: οι χώρες της ΕΕ αναζητούν κοινά εργαλεία πολιτικής για την αντιμετώπιση των στεγαστικών δυσκολιών, από απελευθέρωση δημόσιου χρήματος για νέες κατοικίες έως τη ρύθμιση βραχυπρόθεσμων μισθώσεων που εκτοξεύουν τις τιμές.

Ταυτόχρονα, πολυεθνικά δεδομένα δείχνουν ότι ακόμη και σε χώρες με πτώση των επιτοκίων στεγαστικών, η προσβασιμότητα στην ιδιοκατοίκηση παραμένει περιορισμένη ενώ οι νεοεισερχόμενοι στην αγορά αντιμετωπίζουν παρόμοιες προκλήσεις, με υψηλούς δείκτες ενοικίων και μεγάλα εμπόδια αρχικής εισόδου.

Οικονομικός και Κοινωνικός Κίνδυνος

Αν η τάση αυτή συνεχιστεί, η Ελλάδα αντιμετωπίζει πιθανό σενάριο όπου:

• Οικογενειακοί προϋπολογισμοί θα πιεστούν περαιτέρω, μειώνοντας την κατανάλωση και επιβραδύνοντας την οικονομική δραστηριότητα.
• Η νεολαία θα καθυστερεί ακόμα περισσότερο την οικογενειακή εγκατάσταση, επηρεάζοντας δημογραφικές τάσεις.
• Η κοινωνική δυσαρέσκεια θα μεταφραστεί σε πολιτικές ανατροπές ή πιέσεις για ριζικές πολιτικές αλλαγές.

Λύσεις; Πολύπλοκες — αλλά Αναγκαίες

Παρά τις διακηρύξεις και τα σχέδια, η ανισορροπία προσφοράς-ζήτησης, η υψηλή ακρίβεια ακινήτων και η έλλειψη ουσιαστικών στρατηγικών επιλογών καθιστούν σαφές ότι η στεγαστική κρίση δεν είναι θέμα απλής ρύθμισης δανείων, αλλά βαθύ κοινωνικο-οικονομικό πρόβλημα που απαιτεί συντονισμένη πολιτική, διάθεση κεφαλαίων και πραγματική συνεργασία δημόσιου-ιδιωτικού τομέα — και όχι μόνο τεχνικές επιμέρους παρεμβάσεις.

Πηγή: pagenews.gr