Άδωνις κατά Βαρουφάκη: «Δεν είναι χιούμορ – είναι δημόσια προτροπή σε θάνατο» [vid,pics]

Υπάρχουν στιγμές στην πολιτική όπου η σύγκρουση δεν είναι ιδεολογική αλλά ηθική.

Όπου δεν μετράνε τα likes, ούτε τα “χαλαρά vibes”, αλλά οι συνέπειες.

Σε μία τέτοια στιγμή, ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν επέλεξε να σιωπήσει.

Η δημόσια τοποθέτησή του για τις δηλώσεις του Γιάνη Βαρουφάκη περί χρήσης έκστασης δεν ήταν επικοινωνιακή υπερβολή. Ήταν παρέμβαση ευθύνης – και αυτό είναι που ενόχλησε περισσότερο.

Γιατί τον είπε «Καραγκιόζη» – και γιατί δεν το παίρνει πίσω

Ο Άδωνις ξεκαθάρισε εξαρχής ότι δεν προσβάλλει την παράδοση:

«Ο Καραγκιόζης είναι συμπαθής φιγούρα της λαϊκής μας κουλτούρας».

Η στόχευση δεν ήταν σατιρική. Ήταν πολιτική και κοινωνική.

Ο Βαρουφάκης:

• έχει μεγάλο γκέλ στη νεολαία,
• επηρεάζει νέους ανθρώπους,
• μιλά ως δημόσιο πρόσωπο με ακροατήριο.

Και ακριβώς γι’ αυτό, όπως τόνισε ο υπουργός Υγείας, δεν έχει το δικαίωμα της “ελαφρότητας”.

Το κρίσιμο σημείο: όχι εξομολόγηση – εξιδανίκευση

Ο Άδωνις έκανε μια σαφή διάκριση που λίγοι τόλμησαν να πουν καθαρά:

Άλλο να μιλάς για ένα λάθος του παρελθόντος για να αποτρέψεις

και άλλο να το περιγράφεις ως την πιο ωραία εμπειρία της ζωής σου.

Η περιγραφή του Βαρουφάκη:

• «16 ώρες χορού»,
• «φοβερή εμπειρία»,
• «μου έκανε καλό»,

δεν ήταν προειδοποίηση.

Ήταν εξωραϊσμός της χρήσης ναρκωτικών.

Και αυτό, σύμφωνα με τον Άδωνι, είναι κόκκινη γραμμή.

«Ως υπουργός Υγείας και ως γονέας»

Η πιο δυνατή στιγμή της παρέμβασης δεν ήταν πολιτική. Ήταν ανθρώπινη.

«Το λέω ως υπουργός Υγείας, αλλά και ως γονέας».

Ο Άδωνις δεν μίλησε θεωρητικά. Μίλησε με δεδομένα:

• η έκσταση είναι από τα πιο επικίνδυνα ναρκωτικά,
• μπορεί να προκαλέσει εγκεφαλικό ή καρδιακή ανακοπή επιτόπου,
• έχουν πεθάνει παιδιά από μισό χάπι.

Και έθεσε το ερώτημα που κανείς δεν απάντησε:

Αν ένα παιδί δοκιμάσει επειδή άκουσε έναν πολιτικό να το παρουσιάζει ως “φανταστική εμπειρία” και πεθάνει, ποιος αναλαμβάνει την ευθύνη;

Εδώ δεν χωρά «χαβαλές»

Η αντίδραση απέναντι στον Άδωνι δεν προήλθε επειδή είπε κάτι λάθος. Προήλθε επειδή χάλασε το αφήγημα.

Το αφήγημα που λέει:

• «έλα μωρέ, μια ιστορία είπε»,
• «να μην είμαστε τόσο αυστηροί»,
• «λίγο χιούμορ».

Ο Άδωνις απάντησε ωμά:

«Αυτό δεν είναι χιούμορ. Είναι καταστροφικό».

Και πήγε ένα βήμα παραπέρα:

«Δεν ξέρω αν είναι και ποινικά παράνομο – αλλά είναι σίγουρα ηθικά απαράδεκτο».

Ευθύνη δημόσιου λόγου: το πολιτικό διακύβευμα

Εδώ βρίσκεται ο πυρήνας της παρέμβασης Γεωργιάδη.

Στη Δημοκρατία:

• δεν λογοκρίνουμε,
• αλλά κρίνουμε.

Και όποιος έχει δημόσιο βήμα, δεν μιλά μόνο για τον εαυτό του.

«Αυτό που λένε οι δημόσιες προσωπικότητες μπορεί να επηρεάσει άλλους ανθρώπους».

Αυτό δεν είναι συντηρητισμός.

Είναι κοινωνική ευθύνη.

Η σκιά Τσίπρα και το πολιτικό παρελθόν

Η αιχμή προς τον Αλέξη Τσίπρα δεν ήταν τυχαία:

«Πρέπει να σκεφτεί πώς κατέληξε να κάνει αυτόν τον άνθρωπο υπουργό Οικονομικών στην πιο κρίσιμη στιγμή της χώρας».

Η δήλωση δεν αφορά μόνο το παρελθόν.

Αφορά την πολιτική κρίση επιλογών.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης:

• δεν μίλησε για να γίνει αρεστός,
• δεν χάιδεψε αυτιά,
• δεν έκρυψε τη σύγκρουση.

Μίλησε εκεί που άλλοι σωπαίνουν.

Σε μια εποχή όπου η πολιτική συχνά μετατρέπεται σε lifestyle αφήγημα, ο Άδωνις υπενθύμισε κάτι απλό και σκληρό:

Οι λέξεις σκοτώνουν – όταν πέφτουν σε λάθος αυτιά.

Και αυτό, είτε αρέσει είτε όχι, είναι ευθύνη που δεν παραγράφεται.

Πηγή: pagenews.gr