Από τα ταμεία οι ζημιές: Κρατική σωτηρία για επιβάτες μετά το blackout στο Greek FIR

Το χάος στον αέρα

Η πρόσφατη απρόσμενη κατάρρευση του ελληνικού FIR άφησε χιλιάδες επιβάτες «στον αέρα», προκαλώντας ακυρώσεις, καθυστερήσεις και γενικό μπλακ άουτ σε πολλές αεροπορικές γραμμές. Σύμφωνα με πληροφορίες, η κρατική διοίκηση αποφάσισε να καλύψει τις αποζημιώσεις μέσω δημόσιων ταμείων, επιβαρύνοντας άμεσα τον προϋπολογισμό και βάζοντας σε δεύτερο πλάνο άλλα κρίσιμα έργα.

Το περιστατικό αναδεικνύει μια σειρά παλαιών και συστημικών προβλημάτων:

• Παλαιότητα τηλεπικοινωνιακών υποδομών και έλλειψη σύγχρονων συστημάτων ελέγχου εναέριας κυκλοφορίας.
• Καθυστερήσεις σε έργα συντήρησης, παρά τις προειδοποιήσεις από ανεξάρτητους φορείς και ελεγκτικούς μηχανισμούς.
• Κρίσιμες ευθύνες πολιτικής ηγεσίας, καθώς η επιλογή της χρήσης δημόσιων κονδυλίων για τις αποζημιώσεις αφήνει ερωτήματα για προτεραιότητες και διαχείριση του δημοσίου χρήματος.

Η αντιπολίτευση ήδη κάνει λόγο για «χάος που πλήρωσε ο φορολογούμενος» και προειδοποιεί ότι το θέμα μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μελλοντικές πολιτικές αντιπαραθέσεις.

Τι σημαίνει πρακτικά για το κράτος και τους πολίτες

• Οι επιβάτες βλέπουν τα δικαιώματά τους να προστατεύονται, αλλά με δημόσιο κόστος.
• Η Υπηρεσία Πολιτικής Αεροπορίας (ΥΠΑ) βρίσκεται στο επίκεντρο κριτικής για έλλειψη προετοιμασίας και ανεπαρκή συντήρηση κρίσιμων συστημάτων.
• Το γεγονός ότι το blackout δεν ήταν αποτέλεσμα κυβερνοεπίθεσης, αλλά τεχνικής αστοχίας, υπογραμμίζει τις χρόνιες υποδομικές αδυναμίες που έμεναν ανεπίλυτες.

Η υπόθεση δείχνει ξεκάθαρα ότι η διαχείριση κρίσιμων υποδομών δεν αφορά μόνο τεχνικά ζητήματα, αλλά πολιτικές επιλογές και ευθύνες.

Η χρήση δημοσίων κονδυλίων για αποζημιώσεις επιβατών ανοίγει συζήτηση για προτεραιότητες κυβέρνησης και φορολογούμενων: Μήπως η συντήρηση και αναβάθμιση των υποδομών έπρεπε να προηγηθεί;

Το Blackout στο FIR Αθηνών δεν ήταν μόνο τεχνικό πρόβλημα. Ήταν κρίσιμο μάθημα για τη δημόσια διοίκηση, την πολιτική ευθύνη και την ανάγκη αναβάθμισης των υποδομών αεροπλοΐας.

Στην ουσία, η «κρατική σωτηρία των επιβατών» μέσω δημοσίου χρήματος λειτουργεί ως καμπανάκι για την πολιτική ηγεσία: Οι πολίτες βλέπουν το κόστος όταν τα κρίσιμα έργα μένουν ανεπίλυτα.