«Let’s Dance» του David Bowie: Ο Χορευτικός Ποταμός που Στοίχειωσε τις Ελληνικές Ντίσκο των ’80s

Σαν σήμερα, 8 Ιανουαρίου, γεννήθηκε ο David Bowie (1947). Και κάθε φορά που έρχεται η ημερομηνία αυτή, το μυαλό πάει αμέσως στο «Let’s Dance» – όχι μόνο επειδή ήταν η μεγαλύτερη εμπορική επιτυχία του, αλλά γιατί για εμάς στην Ελλάδα αποτέλεσε κάτι πολύ περισσότερο: έναν χορευτικό ποταμό που πλημμύρισε τις ντίσκο, τα μπαράκια, τις παραλίες και τα καλοκαίρια μας στα νησιά.

Το 1983: Η Χρονιά που ο Bowie «Κατέβηκε» στις Πίστες

Στις αρχές των ’80s, ο Bowie είχε ήδη περάσει από φάσεις Ziggy Stardust, glam rock, soul, Berlin Trilogy και πειραματισμούς. Όμως το «Let’s Dance» (άνοιξη 1983) ήταν κάτι εντελώς διαφορετικό: ένα disco-funk-rock άλμπουμ, παραγωγής Nile Rodgers (των Chic), με Stevie Ray Vaughan στις κιθάρες και έναν ήχο φτιαγμένο για τις πίστες.

Για τους «ροκάδες» της εποχής, ήταν σχεδόν «προδοσία». Για εμάς, τους πιτσιρικάδες που μεγαλώναμε τότε, ήταν απελευθέρωση. Ξαφνικά ο Bowie δεν ήταν μόνο ο «παράξενος» της τηλεόρασης ή των περιοδικών – ήταν ο άνθρωπος που έπαιζε παντού: σε ραδιόφωνα, σε MTV, σε ντίσκο όπως η Σκούνα, ο Ροζ Πάνθηρας, η Olive Press, το Starlight, το Heaven και δεκάδες άλλα μέρη σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, νησιά.

Το άλμπουμ άνοιγε με το «Modern Love» – ένα κομμάτι που σε έμπαινε αμέσως στο κλίμα. Ακολουθούσε το «China Girl» (διασκευή από τον Iggy Pop), το οποίο είχε ήδη κυκλοφορήσει στο «The Idiot» (1977), αλλά η νέα version ήταν πιο γυαλιστερή, πιο χορευτική.

Και μετά… το «Let’s Dance».

Το «Let’s Dance»: 7:38 Λεπτά που Έκαναν Χαμό στις Ντίσκο

Ένα σχεδόν 8λεπτο κομμάτι – ειδικά φτιαγμένο για τις ντίσκο. Με επαναλήψεις, breaks από την κιθάρα του Stevie Ray Vaughan, μπάσο-ντραμς που «πετούσε φωτιές» και τη φωνή του Bowie να λέει «Let’s dance / Put on your red shoes / And dance the blues».

Στην Ελλάδα, το παίζανε δύο και τρεις φορές κάθε βράδυ. Μουσκεμένα πουκάμισα, ιδρωμένα μαλλιά, ποτά ό,τι να ’ναι και όλοι να χορεύουν – ακόμα και αυτοί που «δεν χόρευαν ποτέ». Ήταν το τραγούδι που έκανε όλους να φαινόμαστε ωραιότεροι, πιο σίγουροι, πιο ατίθασοι.

Πολλοί λένε ότι ο ήχος του είναι βασισμένος στο «Upside Down» της Diana Ross (1980) – επίσης παραγωγής Nile Rodgers. Και έχουν δίκιο. Αλλά ο Bowie το πήρε ένα βήμα παραπέρα: πρόσθεσε ροκ αισθητική, σαξόφωνο, κοινωνικούς στίχους («If you say run / I’ll run away with you») και έκανε το κομμάτι συνώνυμο της εποχής.

Το Άλμπουμ: Ένα Disco-Funk-Rock Καταλύτης

Το «Let’s Dance» δεν ήταν απλώς ένα single – ήταν ολόκληρο άλμπουμ-σταθμός:

• Modern Love → Εξαιρετικό opener, Bowie «από τα παλιά» στη φωνή και στον ρυθμό
• China Girl → Μεγάλη επιτυχία, με το iconic video στην παραλία
• Let’s Dance → Το απόλυτο χορευτικό μνημείο
• Ricochet → Πιο «intellectual», δυνατή φανκιά
• Criminal World → Διασκευή από τους Metro (1976), αισθησιακό και διφορούμενο
• Cat People (Putting Out Fire) → Η πιο «σκληρή» και «βρώμικη» version, από την ταινία του Paul Schrader
• Shake It → Το πιο αδιάφορο κλείσιμο, αλλά… δεν έτρεχε και τίποτα. Το πράγμα είχε κριθεί.

Μεγαλώνοντας με τον Bowie: Από Προσωπική Διαδρομή σε Κοινή Εμπειρία

Όπως γράφει και ο αρθρογράφος, τα προηγούμενα άλμπουμ του Bowie («Ziggy Stardust», «Aladdin Sane», «Station to Station», Berlin Trilogy) ήταν προσωπικές διαδρομές – τα άκουγες μόνος σου, τα αγαπούσες κρυφά.

Το «Let’s Dance» ήταν κοινή εμπειρία. Το άκουγες την ίδια στιγμή με όλους τους άλλους. Στις ντίσκο, στις τηλεοράσεις, στα ραδιόφωνα. Ήταν ο Bowie που βγήκε από τον κόσμο του και μπήκε στον δικό μας – και μας έκανε να χορεύουμε όλοι μαζί.

«Let’s dance» και «Cat People» έγιναν οι ύμνοι των καλοκαιριών μας στα νησιά, των Σαββατοκύριακων στην Αθήνα, των πρώτων ερωτεύσεων και των πρώτων «μεγάλων» βραδιών.

40+ Χρόνια Μετά: Ακόμα Χορεύουμε

Σήμερα, το «Let’s Dance» παραμένει μνημείο της δεκαετίας των ’80s. Ένα άλμπουμ που ενώθηκε τους ροκάδες με τους χορευτές, τους «ψαγμένους» με τους «πασοκιάδες της ντίσκο», τους πιτσιρικάδες με τους μεγαλύτερους.

Και κάθε φορά που ακούω το «Put on your red shoes and dance the blues», νιώθω ακόμα εκείνο το καλοκαίρι του ’83 – ιδρωμένος, με ένα πουκάμισο που κόλλαγε, να χορεύω σαν τρελός, νομίζοντας ότι είμαι ο πιο ωραίος άνθρωπος στον κόσμο.

Γιατί αυτό ήταν το μαγικό του Bowie: Μας έκανε να πιστέψουμε ότι μπορούμε να είμαστε ό,τι θέλουμε – ακόμα και μέσα σε μια ντίσκο, με μουσκεμένα ρούχα και ένα ποτό στο χέρι.

Happy Birthday, David. Και Let’s dance… ακόμα.

Πηγή: Pagenews.gr