Δασμοί, εκβιασμοί και «Συμβούλιο Ειρήνης»: Ο Τραμπ αμφισβητεί ανοιχτά τον ΟΗΕ μέσω Μακρόν

Η διεθνής πολιτική σκηνή εισέρχεται σε μια επικίνδυνα ρευστή φάση, καθώς ο Ντόναλντ Τραμπ επαναφέρει μετωπικά μια στρατηγική που συνδυάζει οικονομικό καταναγκασμό, θεσμική αποδόμηση και προσωπική διπλωματία ισχύος. Στο επίκεντρο αυτή τη φορά βρίσκεται η άρνηση του Εμανουέλ Μακρόν να συμμετάσχει στο προτεινόμενο Συμβούλιο Ειρήνης για τη Γάζα, ένα όργανο που –σύμφωνα με Ευρωπαίους αξιωματούχους– υπερβαίνει κατά πολύ τον δηλωμένο σκοπό του.

Η αντίδραση του Τραμπ ήταν αποκαλυπτική της λογικής του: απειλή για δασμούς 200% στα γαλλικά κρασιά και τη σαμπάνια, συνοδευόμενη από προσωπική απαξίωση του Γάλλου προέδρου. Η δήλωση δεν ήταν απλώς προκλητική· ήταν πολιτικό μήνυμα. Όχι μόνο προς το Παρίσι, αλλά προς κάθε χώρα που σκέφτεται να αντιταχθεί στο νέο πλαίσιο που επιχειρεί να οικοδομήσει η Ουάσινγκτον.

Ένα «Συμβούλιο Ειρήνης» εκτός ΟΗΕ

Σύμφωνα με προσχέδια που έχουν δει το φως της δημοσιότητας, το προτεινόμενο όργανο:

• απαιτεί οικονομική συνεισφορά τουλάχιστον 1 δισ. δολαρίων για μόνιμη συμμετοχή,
• προβλέπει πρόεδρο με αυξημένες εξουσίες, ρόλο που ο Τραμπ σκοπεύει να αναλάβει ο ίδιος,
• δίνει στον πρόεδρο την αρμοδιότητα επιλογής και σύνθεσης των μελών.

Για το Παρίσι, αλλά και για άλλα ευρωπαϊκά κράτη, αυτά τα στοιχεία συνιστούν ευθεία αμφισβήτηση του θεσμικού πλαισίου των Ηνωμένων Εθνών. Η Γαλλία θεωρεί τον ΟΗΕ αδιαπραγμάτευτο πυλώνα της διεθνούς τάξης και βλέπει το σχέδιο Τραμπ ως ανταγωνιστική δομή εξουσίας, όχι ως συμπληρωματικό μηχανισμό.

Πίεση, χρήμα και ρόλοι

Πίσω από τη ρητορική περί ειρήνης στη Γάζα, αναδύεται μια σκληρή παραπολιτική πραγματικότητα:

• Η επιβολή χρηματικού «εισιτηρίου» μετατρέπει τη διεθνή διπλωματία σε λέσχη οικονομικά ισχυρών.
• Η πρόσκληση προς χώρες όπως η Τουρκία και το Κατάρ προκαλεί ενόχληση στο Ισραήλ, αποκαλύπτοντας εσωτερικές αντιφάσεις του σχεδίου.
• Η επιβεβαίωση ότι έχει προσκληθεί και ο Βλαντίμιρ Πούτιν ενισχύει τις υποψίες πως το εγχείρημα λειτουργεί και ως γεωπολιτικό παζάρι επιρροής.

Παράλληλα, η επιθυμία του Τραμπ να υπογραφεί το καταστατικό στο Νταβός δεν είναι τυχαία: το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ προσφέρει το ιδανικό σκηνικό για μια συγχώνευση οικονομικής και πολιτικής ισχύος, μακριά από τη θεσμική λογοδοσία του ΟΗΕ.

Μακρόν: άρνηση με θεσμικό μήνυμα

Η στάση του Μακρόν δεν είναι απλώς διπλωματική άρνηση. Είναι πολιτική δήλωση υπέρ της πολυμέρειας. Το Παρίσι φοβάται ότι η αποδοχή του σχεδίου θα άνοιγε τον δρόμο για:

• παράκαμψη των διεθνών κανόνων,
• εξατομικευμένη άσκηση παγκόσμιας ισχύος,
• σταδιακή αποδυνάμωση του ΟΗΕ.

Σε αυτό το πλαίσιο, οι απειλές για δασμούς λειτουργούν περισσότερο ως εργαλείο εκφοβισμού παρά ως ρεαλιστική εμπορική πολιτική.

Το επεισόδιο Τραμπ–Μακρόν αποκαλύπτει κάτι βαθύτερο από μια διπλωματική διαφωνία. Αναδεικνύει τη σύγκρουση δύο αντιλήψεων για τη διεθνή τάξη: από τη μία, τη θεσμική, πολυμερή αρχιτεκτονική του ΟΗΕ· από την άλλη, ένα προσωποκεντρικό μοντέλο ισχύος, όπου η οικονομική πίεση αντικαθιστά τη συναίνεση.

Το ερώτημα που μένει ανοιχτό δεν είναι αν ο Μακρόν θα «υποχωρήσει», αλλά πόσες χώρες είναι διατεθειμένες να αποδεχθούν έναν κόσμο όπου η ειρήνη διαπραγματεύεται με δασμούς.

Πηγή: pagenews.gr