Γιατί ο Μαρκ Ρούτε «σπάει» κάθε ρεκόρ κολακείας στον Τραμπ – το γεωπολιτικό παρασκήνιο του ΝΑΤΟ

Η εικόνα είναι αποκαλυπτική και δύσκολα διαψεύσιμη: ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ, Μαρκ Ρούτε, επιλέγει συνειδητά την κολακεία ως εργαλείο γεωπολιτικής διαχείρισης απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ. Και δεν πρόκειται για στιγμιαίο φαινόμενο, αλλά για μια σταθερή στρατηγική, που ήδη του έχει χαρίσει το παρατσούκλι «Ο Ψιθυριστής του Τραμπ».

Το ερώτημα όμως δεν είναι αν ο Ρούτε κολακεύει τον Αμερικανό πρόεδρο — αυτό είναι πια προφανές. Το ερώτημα είναι γιατί το κάνει και τι αποκαλύπτει αυτό για τη σημερινή κατάσταση του ΝΑΤΟ και της Ευρώπης.

Ουκρανία πρώτα – και όλα τα άλλα μετά

Μιλώντας στο Φόρουμ του Νταβός, ο Μαρκ Ρούτε έσπευσε να μετατοπίσει τη συζήτηση από τη Γροιλανδία —ένα ζήτημα που άγγιξε επικίνδυνα τα όρια της συμμαχικής κρίσης— πίσω στο «ασφαλές» πεδίο της Ουκρανίας.

«Το κύριο ζήτημα τώρα δεν είναι η Γροιλανδία. Είναι η Ουκρανία», δήλωσε, εκφράζοντας μάλιστα ανησυχία ότι οι Ευρωπαίοι εταίροι «χάνουν τον προσανατολισμό τους».

Η τοποθέτηση αυτή δεν είναι ουδέτερη. Είναι ένα μήνυμα προς την Ουάσιγκτον ότι:

• το ΝΑΤΟ παραμένει ευθυγραμμισμένο με τις αμερικανικές προτεραιότητες
• και ότι οι ευρωπαϊκές ανησυχίες δεν θα εξελιχθούν σε ανοιχτή σύγκρουση με τον Λευκό Οίκο

Παρασκηνιακή διπλωματία και… ελληνοτουρκικό deja vu

Ο Ρούτε επικαλέστηκε μάλιστα το παρελθόν του στις ελληνοτουρκικές εντάσεις για να εξηγήσει τη στάση του:

«Ο ρόλος μου είναι να μη σχολιάζω δημόσια, γιατί τότε δεν μπορώ να μειώσω τις εντάσεις».

Με άλλα λόγια, ο ΓΓ του ΝΑΤΟ:

• σιωπά δημόσια,
• δρα παρασκηνιακά,
• και επιλέγει ήπιους τόνους ακόμη και όταν οι εντάσεις είναι υπαρξιακές για τη Συμμαχία.

Αυτό όμως που στην ελληνοτουρκική περίπτωση ονομαζόταν «ισορροπία», στη σχέση με τον Τραμπ μετατρέπεται όλο και περισσότερο σε προσωπική διαχείριση εγωισμού.

Όταν η κολακεία γίνεται στρατηγική

Η κορύφωση ήρθε με το μήνυμα που ο ίδιος ο Τραμπ επέλεξε να δημοσιοποιήσει:

«Πρόεδρε, αγαπητέ Ντόναλντ, αυτό που πετύχατε σήμερα στη Συρία είναι απίστευτο… Θα αναδείξω το έργο σας στα ΜΜΕ… Ανυπομονώ να σε δω. Δικός σου, Μαρκ».

Δεν ήταν τυχαία αυτή η δημοσιοποίηση. Ήταν ένα σήμα προς τους Ευρωπαίους ηγέτες που αντιδρούν στην πολιτική της Ουάσιγκτον:

Δείτε ποιος έχει την εύνοια του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ.

Ο «μπαμπάς» Τραμπ και το ΝΑΤΟ ως μετοχική εταιρεία

Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο Ρούτε —ακόμη και όταν αποκαλεί τον Τραμπ «Μπαμπά»— σοκάρει διπλωματικά αυτιά, αλλά εξηγείται γεωπολιτικά.

Όπως το έθεσε ο Γάλλος στρατηγός Ολιβιέ ντε Μπαβινσόβ:

«Οι ΗΠΑ είναι ο πλειοψηφών μέτοχος του ΝΑΤΟ. Οι Ευρωπαίοι είναι της μειοψηφίας.»

Σε αυτή την ανάγνωση:

• ο Γενικός Γραμματέας είναι ο CEO
• και ο Τραμπ ο μέτοχος πλειοψηφίας

Ο CEO, απλώς, δεν συγκρούεται δημόσια με τον ιδιοκτήτη.

Το παράδοξο του Άρθρου 5

Εδώ όμως γεννιέται ένα επικίνδυνο θεσμικό ρήγμα.

Για πρώτη φορά στην ιστορία του ΝΑΤΟ:

• ένα κράτος-μέλος
• ο ιδρυτικός πυλώνας της Συμμαχίας
• απειλεί ανοιχτά την εδαφική ακεραιότητα άλλου συμμάχου

Όπως επισημαίνουν Ευρωπαίοι αναλυτές, δημιουργείται έτσι ένα παράδοξο του Άρθρου 5: ο εγγυητής της συλλογικής ασφάλειας μετατρέπεται σε δυνητική απειλή.

Δύο γλώσσες – μία Ευρώπη σε αμηχανία

Υπερασπιστές του Ρούτε επιμένουν ότι κάνει αυτό που πάντα χρειαζόταν το ΝΑΤΟ: να μιλά και την αμερικανική και την ευρωπαϊκή γλώσσα.

Όμως η Ευρώπη του σήμερα δεν είναι εκείνη που μπορούσε να πει «όχι» στον πόλεμο του Ιράκ ή να διαμεσολαβήσει παγκοσμίως. Σήμερα, όπως παραδέχτηκε με πικρή ειλικρίνεια και η Κάγια Κάλας, πολλοί απλώς «πίνουν για να ξεχάσουν».

Το γεωπολιτικό συμπέρασμα

Η κολακεία του Μαρκ Ρούτε προς τον Ντόναλντ Τραμπ δεν είναι προσωπική αδυναμία. Είναι σύμπτωμα μιας Ευρώπης που φοβάται τη σύγκρουση με τον μόνο ηγέτη που μπορεί να τινάξει στον αέρα τη Συμμαχία.

Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι σκληρό:

•  η κολακεία κερδίζει χρόνο ή απλώς αναβάλλει μια αναπόφευκτη ρήξη;

Και, κυρίως:

•  πόσο αντέχει ένα ΝΑΤΟ που εξαρτάται από το εγώ ενός ανθρώπου;

Πηγή: pagenews.gr