Ουκρανία: Η Βερχόβνα Ράντα συζητά πλέον –κατ’ ιδίαν– την αποχώρηση από το Ντονμπάς

Η Ουκρανία παραμένει σε καθεστώς παρατεταμένης πολεμικής έκτακτης ανάγκης, όπως επιβεβαιώνει η υπογραφή του Βολοντίμιρ Ζελένσκι για την 18η διαδοχική παράταση του στρατιωτικού νόμου και της γενικής επιστράτευσης έως τις 4 Μαΐου 2026. Η απόφαση αυτή, πέρα από τη στρατιωτική της αναγκαιότητα, αντανακλά βαθύτερες πολιτικές και κοινωνικές εντάσεις: η χώρα φθείρεται ανθρώπινα, οικονομικά και θεσμικά, ενώ η επίσημη γραμμή του Κιέβου παραμένει αμετάβλητη – καμία χαλάρωση χωρίς απτές εγγυήσεις ασφαλείας.

Ο ίδιος ο Ζελένσκι έχει ξεκαθαρίσει ότι ακόμα και μια εκεχειρία δεν αρκεί για άρση του στρατιωτικού νόμου. «Η εκεχειρία χωρίς εγγυήσεις δεν σημαίνει τέλος του πολέμου», δήλωσε πρόσφατα, επιμένοντας σε διεθνή μηχανισμό παρακολούθησης και παρουσία δυτικών εταίρων. Το Κίεβο προωθεί παράλληλα σχέδιο διμερούς συμφωνίας ασφαλείας με τις ΗΠΑ, το οποίο παρουσιάζεται ως θεμέλιο για μελλοντική αποτροπή έναντι της Ρωσίας.

Το διπλωματικό παιχνίδι και η «ιστορική» συνάντηση στο Άμπου Ντάμπι

Στο εξωτερικό, εξελίσσεται πυκνό διπλωματικό παιχνίδι. Η εκπρόσωπος του Λευκού Οίκου Κάρολαϊν Λίβιτ χαρακτήρισε «ιστορική» τη συνάντηση αντιπροσώπων ΗΠΑ, Ουκρανίας και Ρωσίας στο Άμπου Ντάμπι, αποκαλύπτοντας ότι η ομάδα του Ντόναλντ Τραμπ επιχειρεί να φέρει τις δύο πλευρές στο ίδιο τραπέζι, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Παρά την απουσία επίσημων συναντήσεων Τραμπ – Ζελένσκι ή Τραμπ – Πούτιν, είναι σαφές ότι η Ουάσινγκτον επιδιώκει νέο ρόλο διαμεσολαβητή, με πρόσωπα όπως ο Τζάρεντ Κούσνερ και ο ειδικός απεσταλμένος Στίβεν Γουίτκοφ να κινούνται στο παρασκήνιο.

Το ρήγμα στο εσωτερικό: Συζητήσεις για αποχώρηση από το Ντονμπάς

Το πραγματικό ρήγμα, όμως, ανοίγει στο εσωτερικό. Σύμφωνα με δημοσιεύματα –μεταξύ άλλων της Die Welt– βουλευτές της Βερχόβνα Ράντα συζητούν πλέον κατ’ ιδίαν το ενδεχόμενο εδαφικών συμβιβασμών, ακόμη και την εγκατάλειψη του Ντονμπάς ως τίμημα για τον τερματισμό του πολέμου. Ο δημοσιογράφος Στέφεν Σβάρτσκοπφ επικαλέστηκε «εξαιρετικά επιδραστικό» κοινοβουλευτικό παράγοντα, ο οποίος παραδέχθηκε ότι «η κοινωνία είναι εξαντλημένη» και ότι η συνέχιση των μαχών επί χρόνια δεν αποτελεί πλέον βιώσιμη προοπτική.

Επίσημα, κανείς δεν τολμά να εκφράσει τέτοιες απόψεις δημόσια, λόγω φόβου κατηγοριών για «προδοσία» ή «φιλορωσική στάση». Στο παρασκήνιο, όμως, βουλευτές παραδέχονται ότι η ενεργειακή κρίση, η κόπωση του πληθυσμού και η αβεβαιότητα για τη μακροπρόθεσμη στήριξη από Ευρώπη και ΗΠΑ ενισχύουν τις φωνές υπέρ ενός επώδυνου ρεαλισμού. «Οι άνθρωποι ρωτούν πρώτα πότε θα τελειώσει ο πόλεμος», λέει βουλευτής περιφέρειας, τονίζοντας ότι για πολλούς το ζήτημα δεν είναι πια η πλήρης νίκη, αλλά η επιβίωση.

Στο επίκεντρο των φημών βρίσκεται ο Νταβίντ Αραχάμια, επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του κυβερνώντος κόμματος, ο οποίος συμμετέχει στις διεθνείς διαπραγματεύσεις. Κύκλοι του διαψεύδουν ότι υποστηρίζει παραχωρήσεις, αλλά παραδέχονται πως είναι πιο διαλλακτικός από άλλους, αναζητώντας «διαύλους σύγκλισης» εντός των ορίων του Ζελένσκι. Αντίστοιχα, ο Κίριλ Μπουντάνοφ, επικεφαλής των υπηρεσιών πληροφοριών, θεωρείται πρόσωπο-κλειδί για τη στρατηγική της επόμενης ημέρας.

Η πόλωση και η σιωπηλή αγωνία της κοινωνίας

Στο αντίπαλο άκρο, πολιτικοί όπως ο Ρόμαν Κοστένκο υποστηρίζουν ανοιχτά τη συνέχιση του πολέμου «μέχρι την πλήρη καταστροφή της Ρωσίας», ενισχύοντας το κλίμα πόλωσης. Η κοινωνία εγκλωβίζεται ανάμεσα σε δύο αφηγήσεις: την επίσημη ρητορική περί «αντίστασης μέχρι τέλους» και τη σιωπηλή αγωνία για ένα τέλος, ακόμα και με βαριές απώλειες.

Στο τραπέζι έχει τεθεί και το ενδεχόμενο δημοψηφίσματος για μια μελλοντική ειρηνευτική συμφωνία, αν και πολλοί βουλευτές εκφράζουν επιφυλάξεις τόσο για το αντικείμενό του όσο και για τη συμμετοχή. Διπλωματικές πηγές επισημαίνουν ότι η Ρωσία απαιτεί πρώτα αποχώρηση ουκρανικών δυνάμεων από το Ντονμπάς πριν από οποιαδήποτε ψηφοφορία, ενώ το Κίεβο επιδιώκει το αντίστροφο: πρώτα πολιτική νομιμοποίηση, μετά στρατιωτικές κινήσεις. Το χάσμα αυτό δείχνει πόσο δύσκολη παραμένει η γεφύρωση των θέσεων.

Η παράταση του στρατιωτικού νόμου λειτουργεί ως επίσημη ομολογία ότι ο πόλεμος δεν τελειώνει σύντονα, ενώ ταυτόχρονα ανοίγει ένα υπόγειο πολιτικό μέτωπο γύρω από το αν η χώρα μπορεί –ή αντέχει– να συνεχίσει στο ίδιο μονοπάτι. Οι αποφάσεις δεν θα ληφθούν στη Βερχόβνα Ράντα, αλλά στο προεδρικό επιτελείο και στα διεθνή κέντρα ισχύος, αφήνοντας την ουκρανική κοινωνία θεατή σε ένα παιχνίδι όπου το τίμημα παραμένει υπαρξιακό.

Πηγή: Pagenews.gr