Μπαρντελά vs Λεπέν: Η Α΄ Γαλλική Ακροδεξιά Διχάζεται για τη Ρωσία

Το ακροδεξιό κόμμα Εθνικός Συναγερμός της Γαλλίας (Rassemblement National) — επικρατέστερο σήμερα στις δημοσκοπήσεις για τις προεδρικές εκλογές του 2027 — βρίσκεται βαθιά διχασμένο στο ζήτημα των σχέσεων με τη Ρωσία, σε μια αντιπαράθεση που δεν είναι απλώς ιδεολογική αλλά και στρατηγικής σημασίας για τη θέση της Γαλλίας στην Ευρώπη και στο ΝΑΤΟ.

Στο παρελθόν, το κόμμα είχε μια σαφή φιλορωσική ταυτότητα, αντανακλώντας την τάση τμήματος της ευρωπαϊκής άκρας δεξιάς να βλέπει τη Μόσχα ως αντίβαρο στη δυτική ηγεμονία. Η πλήρους κλίμακας εισβολή της Ρωσίας στην Ουκρανία το 2022 όμως άλλαξε τη δημόσια ρητορική και ανάγκασε το κόμμα να αναπροσαρμόσει τη στάση του — τουλάχιστον επί της επιφάνειας.

Δύο πτέρυγες σε αντίθετους δρόμους

Στο εσωτερικό του Εθνικού Συναγερμού συνυπάρχουν:

• Η πτέρυγα γύρω από τον Ζορντάν Μπαρντελά, τον νεαρό πρόεδρο του κόμματος και πιθανό υποψήφιο για την προεδρία, που προσπαθεί να αποστασιοποιηθεί από ακραίες φιλορωσικές θέσεις και χαρακτηρίζει τη Ρωσία ως «απειλή» για τη Γαλλία και την Ευρώπη.
• Η παραδοσιακή «λεπενική» πτέρυγα, προσκολλημένη στην ιστορική θέση του κόμματος με καχυποψία έναντι των ΗΠΑ και έμφαση σε σχέση κατανόησης με τη Μόσχα, εμπνέεται από την «γκωλική» αντίληψη του Σαρλ ντε Γκολ που τονίζει την εθνική ανεξαρτησία έναντι των υπερδυνάμεων.

Οι δύο πλευρές αντιμετωπίζουν η μία την άλλη ως μειοψηφία — αλλά ο ρόλος που θα αποκτήσει ο κάθε πόλος θα εξαρτηθεί, σε μεγάλο βαθμό, από το ποιος θα είναι τελικά ο υποψήφιος για την προεδρία: ο Μπαρντελά ή η Μαρίν Λεπέν, η οποία έχει ασκήσει έφεση για να μπορεί να είναι πάλι υποψήφια μετά από δικαστική απόφαση που της απαγορεύει προσωρινά την πολιτική δραστηριότητα.

Μια «γκωλική–ατλαντική» αντίθεση

Με την Ουκρανία στο επίκεντρο της ευρωπαϊκής πολιτικής ασφάλειας, η γραμμή του Μπαρντελά θεωρείται πιο συμβατή με τις παλαιότερες δεσμεύσεις της Γαλλίας στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, παρά το γεγονός ότι εξακολουθεί να αποφεύγει την υποστήριξη σε μακράς εμβέλειας στρατιωτικά μέσα στην Ουκρανία. Σε πρόσφατες δηλώσεις, ο Μπαρντελά υποστήριξε βοήθεια σε εξοπλισμό για την Ουκρανία χωρίς όμως αποστολή πυραύλων μεγάλης εμβέλειας που θα μπορούσαν να πλήξουν ρωσικό έδαφος — μια ένδειξη της προσπάθειας να ισορροπήσει ανάμεσα σε στήριξη και αποφυγή κλιμάκωσης.

Αντίθετα, η Λεπέν διατηρεί παραδοσιακά σκεπτικισμό απέναντι στις ΗΠΑ, με πολιτικές θέσεις που περιλαμβάνουν την αποχώρηση από τη στρατιωτική δομή του ΝΑΤΟ, ενώ εξακολουθεί να βαρύνεται από το πολιτικό φορτίο ενός μεγάλου δανείου που το κόμμα είχε λάβει από δεσμούς με ρωσικές τράπεζες το 2014 — ένα γεγονός που έχει αφήσει αμφιβολίες για τη σχέση της με τη Μόσχα.

Πιέσεις από την ευρωπαϊκή ατζέντα

Το εσωτερικό ρήγμα στο RN έχει ευρύτερες συνέπειες για την ευρωπαϊκή ασφάλεια και ενότητα. Αν ένα κόμμα που διασπάται ως προς τη στάση του απέναντι στη Ρωσία κληθεί να διαχειριστεί τη γαλλική εξωτερική πολιτική, αυτό θα μπορούσε να αποσταθεροποιήσει τις συλλογικές αποφάσεις της ΕΕ και του ΝΑΤΟ σε θέματα κυρώσεων, υποστήριξης προς την Ουκρανία και στρατηγικής απέναντι στη Μόσχα.

Η κρίση αυτή εντάσσεται στην ευρύτερη τάση της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς να παίζει αντιφατικούς ρόλους στην εξωτερική πολιτική, με εσωτερικές διαμάχες για το αν η Ρωσία αποτελεί απειλή ή σύμμαχο σε ένα μεταβαλλόμενο παγκόσμιο περιβάλλον.

Γεωστρατηγικές συνέπειες

Εάν ο Εθνικός Συναγερμός καταφέρει να κυβερνήσει με μια πιο «προ‑Ρωσία» γραμμή υπό τη Λεπέν ή ομάδα που την υποστηρίζει, η θέση της Γαλλίας στο ΝΑΤΟ και στην κοινή ευρωπαϊκή εξωτερική πολιτική θα μπορούσε να επαναπροσδιοριστεί, επηρεάζοντας τη συνοχή της Συμμαχίας και την ικανότητα των κρατών μελών να απαντούν σε κρίσεις όπως ο πόλεμος στην Ουκρανία. Αντιθέτως, μια γραμμή «γκωλικού–ατλαντικού» ρεαλισμού υπό τον Μπαρντελά θα διατηρούσε τη συμβατότητα με τις δεσμεύσεις που η Γαλλία έχει ήδη αναλάβει ως πυλώνας της ευρωπαϊκής και διεθνούς ασφάλειας.

Σε κάθε περίπτωση, ο διάλογος εντός του Εθνικού Συναγερμού για τη στάση απέναντι στη Ρωσία δεν είναι μόνο μια εσωκομματική αντιπαράθεση, αλλά μια γεωπολιτική δοκιμασία που θα καθορίσει το μέλλον της Γαλλίας στην ήπειρο και στον κόσμο.

Πηγές: