Η Τουρκία περνά σε αναβαθμισμένη φάση πίεσης απέναντι στην Ελλάδα, επιχειρώντας de facto αναδιαμόρφωση του καθεστώτος διαχείρισης του Αιγαίου, τόσο σε ερευνητικό όσο και σε στρατιωτικό επίπεδο. Το εργαλείο είναι γνώριμο – οι NAVTEX. Η χρήση τους όμως, αλλάζει ποιοτικά χαρακτήρα.
Δεν πρόκειται πλέον για ad hoc κινήσεις έντασης, αλλά για συστηματική στρατηγική εμπέδωσης τετελεσμένων, με στόχο να πειθαναγκαστούν διεθνείς παίκτες, εταιρίες ερευνών και ευρωπαϊκά projects να αποδέχονται στην πράξη την τουρκική «συνδιαχείριση».
Η Άγκυρα δεν διεκδικεί απλώς ρόλο. Τον προεξοφλεί.
Το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας ξεκαθαρίζει ότι οι NAVTEX που εκδίδονται δεν έχουν χρονικό όριο, απορρίπτοντας τις ερμηνείες περί διετίας. Το μήνυμα είναι σαφές:
Όποια δραστηριότητα – από καλώδια μέχρι έρευνες – “εντός περιοχών δικαιοδοσίας” πρέπει να συντονίζεται με την Τουρκία.
Με τον τρόπο αυτό, η Άγκυρα:
Η γεωοικονομία γίνεται γεωπολιτική σύγκρουση.

Δεύτερη κρίσιμη διαφοροποίηση: Η Τουρκία επενδύει στον δημόσιο λόγο, με αναλυτικές ανακοινώσεις, χωρίς διπλωματική ασάφεια.
Επαναφέρει:
Δεν μιλά απλώς προς την Αθήνα. Μιλά προς τρίτους.
Στο παρασκήνιο της επικείμενης συνάντησης Μητσοτάκη – Ερντογάν, η Άγκυρα επιχειρεί να επιβάλει ατζέντα. Το δίλημμα για την ελληνική πλευρά είναι πολυεπίπεδο:
Όποια επιλογή κι αν γίνει, η Τουρκία έχει προετοιμάσει το αφήγημα.
Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο βρίσκεται εκτός Αιγαίου. Η Άγκυρα έχει ήδη ενεργοποιήσει διαύλους προς τον Λευκό Οίκο, επενδύοντας στο ενδεχόμενο αμερικανικής παρέμβασης.
Σε ένα τέτοιο σενάριο:
Η Τουρκία παίζει σκάκι, η Ελλάδα καλείται να μην παίξει άμυνα.
Δεν πρόκειται απλώς για NAVTEX. Πρόκειται για:
Η επιλογή των χαμηλών τόνων από την Αθήνα κερδίζει χρόνο. Όχι όμως απαραίτητα χώρο.
Και στο Αιγαίο, ο χρόνος συχνά μετατρέπεται σε τετελεσμένο.
Πηγές