Η Ζωή έκανε μήνυση – ο Άδωνις άλλαξε «αρχηγό» και έδειξε Καρυστιανού [vid]

Η μήνυση της Ζωής Κωνσταντοπούλου εναντίον του Άδωνι Γεωργιάδη δεν αποτελεί απλώς ένα ακόμη επεισόδιο πολιτικής έντασης. Αποτελεί πολιτικό και νομικό δείκτη αδυναμίας, σε μια σύγκρουση όπου ο λόγος εξαντλήθηκε και τη θέση του πήρε το εξώδικο.

Στο πολιτικό σκηνικό, η επιλογή της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας να κινηθεί δικαστικά για κοινοβουλευτική αντιπαράθεση δεν περνά απαρατήρητη. Στη νομική πραγματικότητα, οι δηλώσεις εντός της Βουλής απολαμβάνουν ενισχυμένης συνταγματικής προστασίας, στο πλαίσιο της ελευθερίας του πολιτικού λόγου και της βουλευτικής ασυλίας. Αυτό δεν σημαίνει ασυδοσία — σημαίνει όμως ότι η πολιτική κριτική δεν ποινικοποιείται εύκολα, όσο αιχμηρή κι αν είναι.

Και εδώ ακριβώς αλλάζει το παιχνίδι.

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν απαντά με νομικισμούς, ούτε με υποχωρήσεις. Απαντά πολιτικά, με μια φράση που ήδη θεωρείται σημείο καμπής:

Δεν αναγνωρίζει πλέον την Κωνσταντοπούλου ως συνομιλητή και μεταφέρει τη σύγκρουση στην «αρχηγό», τη Μαρία Καρυστιανού.

Πριν από λίγο πληροφορήθηκα ότι χθες στις 23:50 (δηλαδή 10’ πριν από τα μεσάνυχτα) η Πρόεδρος της «Πλεύσης Ελευθερίας» @ZoeKonstant προσήλθε στο ΑΤ Εξαρχείων και κατέθεσε μήνυση εναντίον μου, με υπόμνημα 39 σελίδων, για όσα της είπα στις 29/10/2025…ήταν η ομιλία μου που εκτός… pic.twitter.com/1n8jOwMjIa

— Άδωνις Γεωργιάδης (@AdonisGeorgiadi) January 30, 2026

Η κίνηση αυτή είναι πολύ πιο βαριά από οποιαδήποτε αντεπίθεση. Πρόκειται για συνειδητή υποβάθμιση πολιτικού ρόλου, όχι μέσω προσβολής, αλλά μέσω αλλαγής συνομιλητή. Στην πράξη, ο Άδωνις λέει ότι η πραγματική πίεση δεν προέρχεται από τη Βουλή, αλλά από την κοινωνία — και ότι εκεί αναγνωρίζει άλλη εκπροσώπηση.

Σε παραπολιτικό επίπεδο, η μήνυση ερμηνεύεται ως αμυντική κίνηση. Όταν ένας πολιτικός δεν μπορεί να επιβληθεί στο πεδίο της δημόσιας συζήτησης, αναζητά θεσμική ασπίδα. Όμως η πολιτική δεν κερδίζεται με δικόγραφα.

Νομικά, η υπόθεση κάθε άλλο παρά «δεμένη» δείχνει. Η έννοια της εξύβρισης και της συκοφαντικής δυσφήμισης στον πολιτικό λόγο απαιτεί σαφή, συγκεκριμένη και ψευδή πραγματική αναφορά. Η πολιτική αξιολόγηση, ακόμη και η σκληρή, δεν ταυτίζεται αυτομάτως με ποινικό αδίκημα. Αυτός είναι και ο λόγος που τέτοιες κινήσεις σπάνια καταλήγουν σε ουσιαστική δικαίωση.

Αντιθέτως, συχνά καταλήγουν σε επικοινωνιακή ήττα.

Και εδώ, η ήττα είναι διπλή:

Αφενός, η Κωνσταντοπούλου εμφανίζεται να μεταφέρει την πολιτική σύγκρουση εκτός πολιτικού πεδίου. Αφετέρου, ο Άδωνις εμφανίζεται κυρίαρχος της ατζέντας, επιλέγοντας πότε, πώς και με ποιον θα συγκρουστεί.

Η αναφορά στην Καρυστιανού δεν είναι τυχαία, ούτε ειρωνική. Είναι υπολογισμένη. Σηματοδοτεί ότι η κυβέρνηση —και ειδικά ο Άδωνις— βλέπει τις κοινωνικές διεργασίες, αλλά δεν αποδέχεται ενδιάμεσους πολιτικούς μεταφραστέςπου εργαλειοποιούν την ένταση.

Το τελικό συμπέρασμα είναι σαφές και πολιτικά ενοχλητικό για κάποιους: Όταν η πολιτική μετατρέπεται σε μήνυση, έχει ήδη χάσει το έδαφος της σύγκρουσης.

Και σε αυτή τη φάση, ο Άδωνις Γεωργιάδης δείχνει ότι όχι μόνο δεν φοβάται τη σύγκρουση, αλλά ξέρει και πότε να αλλάζει επίπεδο, αφήνοντας τους αντιπάλους του να κυνηγούν τη σκιά του — στα δικαστήρια. Πηγή: pagenews.gr