Γαλλία: Προϋπολογισμός με πολιτικό κόστος μετά από μήνες κρίσης και προτάσεων μομφής

Μετά από μήνες έντονης πολιτικής αντιπαράθεσης, διαδοχικές προτάσεις μομφής και παρατεταμένη θεσμική αστάθεια, η Γαλλία απέκτησε τελικά προϋπολογισμό για το 2026. Η κυβέρνηση μειοψηφίας του προέδρου Εμανουέλ Μακρόν κατάφερε να επιβιώσει στη Εθνοσυνέλευση της Γαλλίας, αποφεύγοντας την ανατροπή και περνώντας τον προϋπολογισμό με τη χρήση των συνταγματικών εξουσιών του πρωθυπουργού Σεμπαστιάν Λεκορνί.

Η επιλογή αυτή, αν και εξασφάλισε την κυβερνητική συνέχεια, άνοιξε νέο κύκλο αντιδράσεων από την ακροδεξιά και την Αριστερά, ενώ ανέδειξε το εύθραυστο πολιτικό τοπίο που διαμορφώθηκε μετά τις πρόωρες εκλογές του 2024.

Το άρθρο 49.3 και οι αποτυχημένες προτάσεις μομφής

Αφορμή για την κορύφωση της κρίσης αποτέλεσε η απόφαση του Λεκορνί να ενεργοποιήσει το άρθρο 49 παράγραφος 3 του γαλλικού Συντάγματος, το οποίο επιτρέπει στην κυβέρνηση να εγκρίνει νομοσχέδια χωρίς κοινοβουλευτική ψηφοφορία. Η κίνηση αυτή οδήγησε σε δύο προτάσεις μομφής: μία από την ακροδεξιά Εθνική Συσπείρωση της Μαρίν Λεπέν και μία από τα κόμματα της Αριστεράς, πλην του Σοσιαλιστικού.

Οι προτάσεις απορρίφθηκαν το βράδυ της Δευτέρας, καθώς δεν συγκέντρωσαν τον απαιτούμενο αριθμό των 289 βουλευτών. Η πρόταση της Εθνικής Συσπείρωσης έλαβε 135 ψήφους, ενώ εκείνη της Αριστεράς 260. Καθοριστικό ρόλο έπαιξε η στάση του Σοσιαλιστικό Κόμμα Γαλλίας και των Ρεπουμπλικανών, που αρνήθηκαν να συνταχθούν με την ανατροπή της κυβέρνησης.

Ο ίδιος ο Λεκορνί δήλωσε ενώπιον της Εθνοσυνέλευσης ότι ο γαλλικός λαός «αρνείται την αταξία και θέλει να λειτουργήσουν οι θεσμοί», επιχειρώντας να δώσει πολιτική νομιμοποίηση σε μια διαδικασία που, θεσμικά, θεωρείται νόμιμη αλλά πολιτικά αμφιλεγόμενη.

Οι παραχωρήσεις στους Σοσιαλιστές και το πάγωμα των συντάξεων

Σύμφωνα με πληροφορίες που επικαλείται ο Guardian, η κυβερνητική επιβίωση οφείλεται σε κρίσιμες παραχωρήσεις προς τους Σοσιαλιστές. Κεντρικό αντάλλαγμα αποτέλεσε η αναστολή των εμβληματικών μεταρρυθμίσεων του Μακρόν στο συνταξιοδοτικό, οι οποίες προέβλεπαν τη σταδιακή αύξηση του ορίου ηλικίας συνταξιοδότησης από τα 62 στα 64 έτη.

Ο σοσιαλιστής βουλευτής Ερβέ Σολινιάκ δήλωσε ότι το κόμμα του «έκανε το καθήκον του» και «απέφυγε τα χειρότερα», υπογραμμίζοντας πως η παράταση της αβεβαιότητας και η απουσία προϋπολογισμού θα προκαλούσαν ακόμη μεγαλύτερη κοινωνική αγωνία.

Η απόφαση αυτή, ωστόσο, είχε άμεσο δημοσιονομικό κόστος. Όπως παραδέχθηκε ο εισηγητής της Δεξιάς Φιλίπ Ζιβέν, η εγκατάλειψη των αλλαγών στις συντάξεις κατέστησε ανέφικτο τον αρχικό στόχο μείωσης του ελλείμματος στο 4,6% του ΑΕΠ.

Έλλειμμα, φόροι και άμυνα στο επίκεντρο

Ο τελικός προϋπολογισμός στοχεύει πλέον στη μείωση του δημοσιονομικού ελλείμματος στο 5% του ΑΕΠ το 2026, από 5,4% το 2025. Προβλέπεται αύξηση κρατικών εσόδων περίπου 7 δισ. ευρώ, κυρίως μέσω πρόσθετης φορολόγησης των κερδών μεγάλων επιχειρήσεων, καθώς και ενίσχυση των αμυντικών δαπανών κατά 6,5 δισ. ευρώ, στοιχείο που ο Λεκορνί χαρακτήρισε «κατόρθωμα» σε ένα τόσο ασταθές πολιτικό περιβάλλον.

Η επιλογή της αύξησης των αμυντικών δαπανών συνδέεται άμεσα με τις γεωπολιτικές εξελίξεις και τη στρατηγική αυτονομία της Ευρώπης, έναν τομέα στον οποίο ο Μακρόν έχει επενδύσει πολιτικά τα τελευταία χρόνια.

Το μακρύ αδιέξοδο μετά τις εκλογές του 2024

Η σημερινή κρίση έχει τις ρίζες της στις πρόωρες εκλογές του Ιουνίου 2024, τις οποίες προκήρυξε ο Μακρόν και οι οποίες οδήγησαν σε ένα Κοινοβούλιο χωρίς πλειοψηφία. Η Αριστερά κατέκτησε τις περισσότερες έδρες χωρίς αυτοδυναμία, η ακροδεξιά της Λεπέν αναδείχθηκε σε ισχυρό πόλο εξουσίας, ενώ η κεντρώα παράταξη του Μακρόν αποδυναμώθηκε, χωρίς να εξαφανιστεί.

Ακολούθησε μια περίοδος πολιτικής αστάθειας με αλλεπάλληλες κυβερνητικές καταρρεύσεις. Ο δεξιός Μισέλ Μπαρνιέ καθαιρέθηκε μόλις τρεις μήνες μετά τον διορισμό του, ενώ ο κεντρώος Φρανσουά Μπαϊρού άντεξε εννέα μήνες πριν αποχωρήσει λόγω του προϋπολογισμού του 2026. Ο Λεκορνί, στενός σύμμαχος του Μακρόν, παραιτήθηκε και επαναδιορίστηκε, σε μια προσπάθεια να κλείσει ο κύκλος της δημοσιονομικής εκκρεμότητας.

Προς τις προεδρικές εκλογές του 2027

Παρά την ψήφιση του προϋπολογισμού, το πολιτικό αδιέξοδο δεν έχει αρθεί. Η κυβέρνηση Λεκορνί φιλοδοξεί να προχωρήσει σε μεταρρυθμίσεις όπως η προστασία των αγροτών και η νομοθεσία για την ευθανασία και την παρηγορητική φροντίδα, ωστόσο η έλλειψη σταθερής πλειοψηφίας περιορίζει δραστικά την ικανότητα λήψης αποφάσεων.

Οι προεδρικές εκλογές της άνοιξης του 2027 κυριαρχούν πλέον στον πολιτικό ορίζοντα. Ο Μακρόν, που δεν μπορεί να είναι ξανά υποψήφιος, έχει μετατοπίσει το βάρος του σχεδόν αποκλειστικά στην εξωτερική πολιτική, πιέζοντας για μεγαλύτερη ευρωπαϊκή αυτονομία και υιοθετώντας σκληρή γραμμή απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ, ιδίως σε ζητήματα δασμών και διεθνών κρίσεων.

Την ίδια στιγμή, η Μαρίν Λεπέν, άλλοτε φαβορί για το 2027, βρίσκεται εκτός κούρσας μετά την καταδίκη της για υπεξαίρεση κονδυλίων της ΕΕ, με την έφεσή της να εκκρεμεί. Το πολιτικό σκηνικό παραμένει ρευστό και η ψήφιση του προϋπολογισμού, αν και έλυσε ένα κρίσιμο θεσμικό πρόβλημα, δεν έκλεισε τον κύκλο της γαλλικής πολιτικής αβεβαιότητας.

Πηγή: Pagenews.gr